Zondag 5 sep: Vlietloop in Voorschoten

26 jun 2010: Strandloop Willy Noord, met dank aan de gasten.

Ofschoon hardlopen een individuele sport is kun je veel hebben aan je medelopers. Het zijn weliswaar je concurrenten, maar als je zo ver van een podiumplaats staat als ik zijn het meer collega’s. Of, als het zo warm is als gisteren in Katwijk, lotgenoten.
Aan twee daarvan heb ik vandaag veel gehad: Walter en Else van The Hague Roadrunners, geen clubgenoten dus maar mensen uit die andere club van Ed, of eigenlijk de eigen club van Ed. Blijkbaar is ook daar bekend dat onze clubcircuits de moeite waard zijn en dat leidt er toe dat er ook steeds lopers uit het Haagse overkomen.
En hoewel sommige zeer leuk en aardig zijn, heb ik als loper hoegenaamd niks aan ze. Ik kom ze wel bij de koffie tegen, die zouden ze overigens allang op hebben als ze niet op mij zouden wachten bij de finish, maar tijdens het lopen zijn ze ver uit beeld. Deze keer was dat anders.
Ter zake! Locatie Willy Noord te Katwijk, situatie ter plekke, zeer warm en de stemming zeer goed. Het parcours was ons allen bekend maar we zouden het andersom lopen. Dat scheelde wel iets in de krachtsinspanning die nodig is om de eerste duinopgang te nemen.
Voor wie wil weten hoe het andersom gaat zie www.tvhouten.nl/willyzuid2009
Dus, eerst over het basalt en beton van de Buitensluis en dan strand, dus zand tot Willy Zuid, daar de Boulevard op en bij Willy Noord over het duin. En om te voorkomen dat mensen per abuis tot Wassenaar doorliepen stond Marjolein bij Willy Zuid, en ook op andere cruciale posten wat vrijwilligers. Volgens welingelichte bronnen beliep het geheel 10,6 km.
Na de basaltblokken vond ik aansluiting bij Walter en Else; voor wie Walter kent moet ik melden dat hij zich inhield om bij Else te blijven want hij kan veel harder.
We hadden een pittig tempotje, wat mij me deed afvragen of dit niet te hard ging. Immers na 2 kilometer liep Hein nog niet zo ver voor me, en Corrie al buiten gehoorafstand achter me.
Toch hield ik vol, al bleef ik me afvragen of het niet te hard ging voor mij. Uiteraard kostte de klim naar de Boulevard een hoop energie maar we bleven bij elkaar. Bijna op de helft moesten we het duin over, langs al die nu al puffende mensen zeulend met parasols en badspulletjes en angstvallig hun kinderen in de gaten houdend.
Else had besloten af te haken maar bleef er toch bij, dat was mooi en met drie begonnen we aan de tweede ronde (na 30.54). Ik besloot wel een tandje terug te gaan en dacht de anderen daarmee kwijt te verliezen maar dat was niet zo. Gedrieën koersten we weer naar het zuiden in een tempo dat me iets beter lag. Ik kwam goed in het ritme en het lukte me zelfs aan de Corrie-norm te voldoen (dat is: praten onder het lopen). Okay, kreten en geen hele zinnen, maar toch.
Zo halverwege de Boulevard kwamen Marijke en Roeland ons tegemoet om voor hun doen relaxed mee te lopen. Dat hielp zeker ik kon het tempo zelfs nog iets verhogen al werd het wel gigantisch warm. Het eind was in zicht, nog éénmaal het duin en dan strand en finish.
Else nam de lange weg door het zand en ik maakt een hoek zodat ik zo min mogelijk mul zand had. Tjeempie, wat een warmte en met toch nog een klein eindsprintje haalde ik de finish en werd door het immer goed samenwerkende duo Klok en Tijd met 1.37 op de lijst gezet. Toch in de tweede ronde twee minuten langzamer.
Nu wil de traditie dat eens per jaar de koffie met appelpunt voor rekening van de vereniging komt. Tja, zoveel welwillendheid kan ik niet weerstaan, dus vooruit dan maar. Geweldig natuurlijk, de calorieën vlogen er weer aan. Gelukkig was ik met Simon op de fiets gekomen, zodat we ook nog 16 kilometer fietsen aan mochten compenseren.
Het zat er weer op, met name door Else en Walter, maar ook de overweldigende vrolijk- en vriendelijkheid van de clubgenoten (dit moest ik opnemen van iemand) was het een geweldige loop geworden.

Tim van Houten
 

20 jun 2010: Rabo Molenloop in Voorburg

Molenloop, leuk parcours, echte loop voor recreanten.
Nou, dat sprak mij wel aan natuurlijk, dus na overleg met wat mede-lopers van onze groep, afgesproken om mee te gaan doen. Ik werd luxe van huis opgehaald door Marlous, dus hoefde ik me ook niet te bekommeren over de route ernaar toe J Netjes op tijd aanwezig dus nog even 2 rondes op de baan ingelopen. Start was op de atletiekbaan van AV Sparta te Voorburg, een accommodatie en prachtige baan om jaloers op te zijn. (Nou ja, wie weet hoe het in Voorschoten nog eens wordt??)

Om exact 12.00 uur viel het startschot. Er stond best veel wind dus de verwachtingen over snelle tijden waren niet zo hoog. Het parcours was leuk, gezellig en afwisselend. Door de vele bochtjes, straatjes en bruggetjes niet echt een snel parcours, maar wel goed om te genieten van de omgeving. (Harm!) En de wind viel uiteindelijk nog wel mee.
Aangezien ikzelf niet echt regelmatig heb getraind de laatste tijd en al een poos geen wedstrijden heb gelopen, was ik benieuwd waar ik momenteel op zou eindigen bij een vlak parcours. De eerste 5 km. ging redelijk snel, maar daarna zakte ik toch wat terug. Ook natuurlijk om eens goed naar die ene molen langs het parcours te kijken. De overige leden van onze club was ik al snel na de start uit het oog verloren, die liepen natuurlijk allemaal voor me. Het voordeel daarvan is wel dat, toen ik de baan op kwam om daar nog ruim 1,5 ronde te moeten lopen, iedereen al uitgerust bij de finish stond om mij aan te moedigen. Dat is natuurlijk een heerlijk moment. Vooral omdat je weet dat je dan mag stoppen en uit kan rusten. Hé hé. Later bleek toch dat iedereen zeer tevreden was over de gelopen tijd, alle overige lopers van onze club zaten ruim onder de 50 minuten en waren ook erg tevreden over de gehele wedstrijd. Juiste uitslagen zijn nu nog niet bekend maar die volgen uiteraard op de site.

Daarna nog gezellig met elkaar wat gedronken in de kantine en nagepraat over de wedstrijd. Iedereen was zeer tevreden over zijn of haar prestatie en we waren dan ook unaniem van mening dat de trainingen van Ed hiertoe zeker bijgedragen hebben. Dus Ed, weer bedankt. We kijken al weer uit naar de volgende trainingJ

Corrie van Geijlswijk

12 jun 2010: Olleke-Bolleke-cross

Clubkampioenschappen!
op de vereniging,
atletiekwedstrijden
BBQ toe.

 

Ik nam als hoofdgerecht
tempoversnellingen,
stuitende graspollen,
‘k was al snel moe

 

Stuivende verspringbak,
kuitenbijt-hellingen,
juichende toeschouwers,
zes ronden maar….

 

Maar dan toch eindelijk,
adrenalinekick,
scheidsrechters’ fluitsignaal
ik ben al klaar!

 

Merel Vertegaal
 

12 jun 2010: cross/veldloop bij de clubkampioenschappen

Afgelopen zaterdagmiddag zat ik prinsheerlijk in de tuin in het zonnetje. Zaterdagspuzzel van de Volkskrant voor mijn neus en terwijl ik worstel met gevraagde puzzelwoorden als Jabulani en Vuvuzela, vraagt Trea: ‘Moet jij je niet eens omkleden?’. Ik kijk verschrikt op, realiseer me dat er een cross/veldloop op het clubterrein op het programma staat en over een half uurtje begint.
Het blijft een rare tijd, zo aan het eind van de middag. Geheel tegen de biologische klok van een wegatleet in. Wij wegatleten starten het liefst in de ochtenduren en we raken al van slag als we vroeg in de middag aan de start moeten verschijnen. Maar het leuke van deze middag is dat de wegatleten en hun aanhang nog het slot van het baankampioenschap kunnen meepakken. Andersom kunnen onze baanatleten de ‘oudjes’ eens een keer zien ploeteren. Kortom: leuk voor het clubgevoel. De opkomst valt niet tegen; ik tel zo’n 25 deelnemers aan de start. Ik had er minder verwacht want in Zuid-Afrika werd tegelijkertijd gevoetbald door Argentinië en Nigeria.
Het parcours was vergelijkbaar met vorig jaar met start en vervolgens een ronde op de atletiekbaan, vervolgens langs de voetbalvelden, op en af over de heuvels achter het pupillenveld, via het gras richting Softbalvereniging Adegeest, een smal bruggetje over, terug op de atletiekbaan en dan nog ploeteren door de verspringbakken. De lopers op de korte afstand liepen 3 rondes, ca 3,7km en de diehards op de lange afstand 6 rondes, ca 7,2km.
De eerste ronde gaat lekker voor mij ondanks een opgeblazen gevoel als gevolg van een etentje met iets teveel wijn de avond er voor. Ook de woeste heuvels leveren geen probleem op, Ton Borsboom heeft voor de wedstrijd letterlijk het hoge onkruid en gras voor onze voeten weggemaaid, zodat er een begaanbaar pad is ontstaan in deze woestenij van brandnetels en distels. Aan het einde van de lange heuvel gaat het steil omlaag, het talud af en moeten we na een scherpe bocht weer steil omhoog. Lastig is het korte stukje waar de tegenliggers passeren en je moet balanceren om niet van de heuvel af te rollen. Voor me worstelt Louise met een sliert onkruid die vast zit om haar schoen. Met Frans Kleyheeg in mijn kielzog haal ik haar in en met een prima tempo gaan we verder. Rosa en Ed liggen vlak voor ons en af en we halen nog lopers in die te snel van start zijn gegaan.
Na de 4e ronde krijg ik pijnlijke steken in mijn zij en kan ik het tempo niet meer volhouden. Frans gaat me voor bij en de 5e ronde vecht ik vooral tegen mezelf. Maar in de 6e ronde is de pijn weg en krijg ik weer vleugels. Ik krijg Ed Zijl in het vizier, hij is te ver weg om nog in te halen maar ik loop wel op hem in. Ondertussen zit Louise me op de hielen, maar nadat we de laatste keer de woeste heuvels hebben overleefd, zet ik aan. Op het lange rechte stuk langs de sloot is het ‘de dood of de gladiolen’ en pers ik er nog een versnelling uit. Halverwege staan Louise haar kinderen die hun vliegende moeder aanmoedigen mij in te halen. Even vrees ik dat ik het niet ga redden, maar op de baan blijkt dat ik nog steeds een voorsprong heb. Nog een keer door het mulle zand van de verspringbakken en gesloopt ga ik over de finish. Na het drinken van een sloot water om bij te komen blijf ik nog heel even gezellig nakletsen. Ik moet helaas de prijsuitreiking en de bbq na afloop laten schieten.
Een uurtje later zijn Trea en ik in de auto onderweg naar een etentje met vrienden. Op de radio hoor ik dat Argentinië wint van Nigeria en Messi had weinig moeite met de Jabulani ondanks de herrie van de Vuvuzuela’s.
Willem Reitsma 

Sportief wandelen

Wandelen is een van de veiligste sporten die er is. Toch worden er nog wel eens kleine foutjes gemaakt, die ongemakken op leveren. En die soms wandelen een beetje ongezond kunnen maken. Er zijn mensen die maar doorwandelen zonder er bij stil te staan dat ze ook nog terug moeten. Er zijn mensen die gaan wandelen op schoenen die die naam nauwelijks verdienen. Er zijn "warm gelopen" wandelaars die zich vol gieten met ijskoude dranken, of die in de schaduw op de tocht gaan staan afkoelen. Mij is verteld een ervaren wandelaar doet al die dingen niet en houdt er bovendien een gelijkmatige, rustig tempo op na. Ik wandel al 1 uur mee op dinsdagochtend in de nieuwe wandelgroep van Toni Vermeulen. En al die dingen die ik hier voor schreef heb ik eens rustig op internet op zitten zoeken. Ik voel me al een hele wandelaar, op papier. En ik dacht een beetje reclame voor een nieuwe groep kan geen kwaad. Dus wie een uurtje vrij heeft op dindagmorgen is van harte welkom!! Let op de aankondiging in de eerste digitale Nova. Ook Voorschoten '97 gaat met z'n tijd mee. Ik wens iedereen een hele fijne vakantie en volgend seizoen weer vele mooie evenementen!!!
Wim Vermeulen.

Sportief wandelen en genieten

Je kunt natuurlijk van A naar B lopen en kilometers onder je voeten weg laten tikken, niets mis mee.
Een heel hoog tempo kan een voldaan gevoel geven maar heb je dan gezien hoe mooi de omgeving is waarin je loopt??
Het clubje recreatieve sportief wandelaars, ja, ja weer een nieuwe manier naast recreatief hardlopen in beweging te zijn, doen dit op dinsdagmorgen. Wij genieten van de omgeving: bloeiende waterlelies, wilde rozenbottels en een fris prachtig bos. Jonge zwanen in de sloot zijn niet aan ons oog ontsnapt.
In een behoorlijk tempo onder leiding van Toni Vermeulen worden mooie stukjes van Voorschoten bekeken. Voldoende adem om ook onderweg nog wat te kletsen.
Kortom sportief wandelen en genieten.
Wil jij ook eens mee lopen kom op dinsdagmorgen van 10.15 uur tot 11.15 uur met dit clubje meewandelen. Verzamelen op sportpark Adegeest bij voetbal en atletiekvereniging Voorschoten '97.
Groeten van een genietende wandelaarster.

 

5 jun  2010: Zon, zee, zachtzand, appelgebak en hardlopen

“Het is maar 8”, werd er gezegd, dus geen 10. Dat betekende dat onze Clubcircuitorganisator Ed Zijl had besloten het parcours korter te maken. En als dat gebeurd is er geen enkele aanleiding om te zeggen dat het maar 8 is. Nee, die 8 voelt dan gewoon voor 10. En dat was ook zo.
Op deze zonovergoten zaterdag kon ik natuurlijk niets anders dan gaan fietsen. Toen ik, met Simon het strand opkwam zag ik het gelijk. Het was vloed. Het water kwam tot ver op het strand en het leek erop dat we bij het lopen de keus hadden tussen ploegen door het zand of door het water. Ed is hardloper en bekommert zich niet om de getijdentabel. Overigens was hij de eerste om te zeggen dat je niet te hard moest gaan omdat het zwaar genoeg was. Dat dan weer wel.
Enfin, de zonnebrand ging rond en we togen, met een grote troep, ja ja er komen steeds meer mensen, naar de start. Van de start een kort stuk (0,5 km) op en neer naar het noorden, en dan een langer stuk (1,5km) naar het zuiden. Van Keerpunt Bram, met nog iemand naar Keerpunt Marjolein, en de 8-lopers dat dus twee keer.
Vanaf de start naar het Bram-punt, noordwaarts, zal ik maar zeggen moesten we langs de massa mensen die al vroeg een veel verstandiger beslissing hadden genomen dan wij. Zij waren met factor-veel plat in de zon gaan liggen en bekeken vanaf die plaats hun kinderen die aan de waterlijn woest in de weer waren met kastelen, geulen en kanalen.
We moesten dus nogal slalommen om al die deltawerkers-in-spé, enerzijds en de golven die bijna tot de eerste badgasten kwamen te ontwijken.
In zo’n eerste stuk altijd de gebruikelijke gedachten (wie doet zoiets, waarom ben ik hier, dit overleef ik niet etcetera) maar nadat ik op het stillere stuk kwam bleek het vooral een zaak van niet te hard en goed in het ritme komen. Het peloton had zich inmiddels wat verspreid, dat wil zeggen achter me liepen Corrie en Marja en voor mij liep de rest.
Mocht deze laatste opmerking dat ik zo achteraan liep, niet voldoende respect afdwingen, wij liepen wel het stuk 2 keer voor de 8km, al die anderen deden het korte parcours van slechts 4 kilometer. Wat ook wel knap is maar toch.
De zee begon weliswaar wat te wijken maar dat betekende slechts dat er een stuk zompig zand vrij kwam waar je ook niet iets in wegzakte, schlurp schlurp bij iedere stap en dat konden mijn beenspieren niet waarderen. Ging ik teveel naar links dan zat ik in de zandbak dus er was maar een beperkt stukje goed strand om te lopen.
Ik begon net bang te worden dat Marjolein in het zand was weggezakt toen ik haar eindelijk zag.
Omdat het water terugtrok waren er wat kasteelbouwers afgehaakt en hadden we iets meer ruimte. Toen ik aan een passant vroeg “zeg eens dat ik gek ben”, zei hij: “Nee je bent goed bezig.” Ach toch aardig.
Ik kwam toch in een soort van flow waardoor ik het ritme goed vast hield. Af en toe moest ik even omkijken of Corrie er nog was. Ik hoorde niets meer en in haar geval is dat zeker niet de bedoeling maar de wind verwaaide het geluid en er was geen reden tot paniek.
Marijke was ons tegemoet gekomen en liep een stukje met me op, vlak voor de finish kon ik nog iets versnellen waardoor ik het tweede deel 19 seconden sneller liep en met 52.36 binnen kwam met veel gejuich van de clubgenoten. Geen hoog tempo dus maar veel kracht gebruikt.
De verbruikte calorieën werden bij de koffiepret, want gezellig was het, spoorslags met een appelpunt aangevuld.
Tim van Houten

5 jun 2010: Zon, Zee en Zwoegen

Zaterdag 5 juni was er weer eens een clubcircuit op het strand bij Wassenaarse Slag. Het zou een warme zomerse dag worden. Het strand vulde zich al met badgasten toen we verzamelden bij Strandpaviljoen ‘De Sport’.
Na de gezinsloop van 1 km was de beurt aan de ‘lange’ afstand, die dit keer was ingekort tot 8km. Een prettige bijkomstigheid, want op het moment van het startsignaal was het hoogtij en dus zou het zwaar gaan worden.
Het parcours was simpel; eerst 500 meter in noordelijke richting lopen langs de vloedlijn tot aspirant keerpunt Bram Pracht; daarna terug naar het startpunt en dan nog 1500 meter zuidwaarts tot het keerpunt der keerpunten: Marjolein. Vervolgens terug richting start/finish en dan nogmaals een keer heen en weer. De lopers op de kortere afstand mochten na 1 ronde al gaan pootjebaden.
Het parcours was zwaar, het zeewater stond tot aan de vloedlijn, dus het was deels zwoegen door het zand en deels zoeken naar een laatste reepje stevige ondergrond. Soms moest je even opspringen voor een opkomend golfje. Maar het moeilijkst was wel het drukke strandgedeelte waar gelaveerd moest worden tussen voetballende vaders met bierbuiken, zandkastelen en loslopende peuters die vervaarlijk zwaaiden met hun schepjes. Een wonder dat er geen ongelukken zijn gebeurd, maar één keer kon ik een dwalende dreumes niet meer op tijd ontwijken. Een kleine botsing was onvermijdbaar, maar gelukkig zag ik op de terugweg het hummeltje al weer vrolijk in het zand graven, dus de schade viel mee.
Ondertussen loop ik lekker en probeer ik mezelf in te beelden dat ik loop als een jonge god. Maar de oplettende kijker ziet natuurlijk gewoon een iets te zware en kale man van ‘middelbare leeftijd’ ploeteren door het zand. Toch gaat het niet slecht en het lukt me om Ton, Marlous en Arjan achter me te houden. Bij het laatste keerpunt staat Marjolein te lonken met vers drinkwater. Ik aarzel en probeer de verleiding te weerstaan. Marjolein roept me toe dat ik een ruime voorsprong heb. Ik twijfel en kijk om; de concurrentie ligt ver genoeg achter me en de dorst is groot. Na deze verfrissing is het nog maar 1500 meter. Ik verleng mijn passen en voor ik het weet passeer ik de finish bij Peter en Coby. Snel schop ik mijn schoenen uit en laat mijn voeten genieten van het heerlijk koele zeewater. Ondertussen worden, onder luid applaus, de laatste lopers binnen gehaald. In Strandpaviljoen ‘De Sport’ staat de koffie met appelgebak al klaar. Op het terras genieten de lopers met aanhang van de stralende zon en worden de ervaringen over de slijtageslag uitgewisseld.
Kortom: het was weer een mooi begin van het weekend.
Willem Reitsma
 

30 mei 2010: Royal Ten, mijn eerste 10 km!

Tijdens een rustig trainingsrondje op zaterdagochtend zegt Ids dat we gaan trainen voor de 10 km. Pardon? Wij zijn toch nivo 1? Lekker lopen, lekker kletsen, niet te fanatiek? De term toeristisch lopen werd door ons meteen omarmd. Ik heb wel een paar keer een 5 km wedstrijd gelopen, maar nog nooit binnen de 30 min en ik vond de Singelloop met 6,5 km al best ver…Maar als de trainer het zegt, gebeurt het. We bouwen het op, lopen steeds verder langs het spoor en trainen daarna bijna de 10 km langs de Vliet. We zitten steeds later aan de koffie!
Afgelopen zaterdag de laatste lichte training, er haken nog 2 mensen af die echt beter lopen dan ik, de twijfel slaat toe, waarom denk ik dat ik het wel kan, waar begin ik aan? En dan het weer: heel veel regen en onweer met flinke wind!
Maar zondag staat een groepje die-hards aan de start. Kort voor de start wordt het nog droog ook! Ids doet nog een warming up, en dan klinkt het startschot. Muziek aan, daar gaan we, richting de Koningin. Ik zie na de start niemand van ons groepje meer en loop in een rustig tempo, niet te hard starten! Het gaat lekker, langs het Haagse Bos, voor Marlot komen we de wedstrijdrenners tegen, wat ziet dat er soepel en gemakkelijk uit! Maar ik ga ook goed. Ik gooi onderweg m’n jasje uit, de zon breekt zelfs door. De 5 km, ik zie de tijd, zou ik de 5 nu voor het eerst binnen de 30 min gelopen hebben? Water, lekker, dan het bos in. Bij de lus in het bos zie ik Marie, die vlak achter me loopt, dat ziet er prima uit! Yes, wij lopen hier echt de 10 km! Bij de 7 km staan mijn man en kids, het gaat nog steeds goed. “Don’t stop me now”, zingt Freddy. Verderop komt Marie naast me lopen, we lopen even samen. Maar ik kom ook de man met de hamer tegen, het wordt zwaar! Die baksteenjes lopen lastig. 8 km. Nog 2, ik zit er bijna doorheen. Dan het bos uit en een windvlaag blaast me bijna achteruit, het venijn zit in de staart. Ik moet echt even wandelen, de hoek om. Wat is die laatste straat lang! Halverwege staan 2 vrouwen te schreeuwen in een verder bijna lege straat. Maar, dat zijn José en Marjo! Ze moedigen mij aan! Dan kan ik toch niet langs komen wándelen? Hup, looppas! Nog even (bedankt dames!) Het eind is in zicht, Bon Jovi schreeuwt “keep the Faith”, het lukt me zelfs nog even te versnellen en ik kom buiten adem over de finish. Daar tref ik Dick en Marie, de rest volgt kort daarna. We hebben hem allemaal uitgelopen!
’s Avonds na één wijntje sta ik op mijn hoofd en mijn lijf voelt alsof ik met een tram in botsing ben gekomen, maar wat ben ik trots!
Dankjewel Ids, I couldn’t have done it without you!
Arita Jol
 

Tien kilometer in Leiden, een thuiswedstrijd

Tien kilometer in Leiden; een echte thuiswedstrijd. Een parcours waar ik mijn hele leven al in rond fiets en loop en veel bekenden langs de route en natuurlijk veel bekende medelopers.
Een uitzonderlijke dag, nadat we al weken op de komst van de lente wachten breekt vandaag geheel tegen de verwachting in de zon echt door. En als je eigen lichaam toch al licht oververhit probeert alles in beweging te houden is dat, alhoewel fijn, niet het meest uitgelezen moment daarvoor. Als ik ons vroeger Fiatje was geweest stond ik nu nog met kokende motor langs de kant bij de Vondellaan. Maar gelukkig kon ik zo her en der wat koelwater langs het parcours krijgen.
De start om half drie, ben ik niet echt gewend maar het beviel goed, op de Breestraat. Veel bekenden en dan weg! Beetje gedrang, dat wel en vol verbazing dat er op de Jan van Houtkade nog twee rijen auto’s geparkeerd staan. Voor de (halve) marathon was er meer ruimte gemaakt. Enfin, kwestie van prioriteit.
Desondanks hebben we een lekker tempootje als we op de Herenstraat richting Koninginnelaan gaan. We, dat zijn natuurlijk alle honderden lopers om ons heen maar vooral Charlotte en ik. Een clubgenote die zoals ze zelf zegt graag achter me aan loopt, maar alleen met de hardloopwedstrijden; dat is mooi anders krijg je maar praatjes in de wereld. Overigens heeft ze er geen enkel probleem mee om me ergens voorbij te lopen dus daar moet ik nog wel iets aan doen. Natuurlijk liepen er veel meer clubgenoten, opvallenderwijs alleen dames, maar die gaan dan of weer veel harder zoals Louise of iets langzamer zoals Anita en Barbara, of ze liepen gewoon iets verder achterin, en dat zijn er teveel om op te noemen.
Terug naar de Koninginnelaan, daar zwaait mijn moeder vol trots naar me waarna ze zich naar het volgende zwaaipunt spoedt.
Op de Lammenschansweg gaat het eindelijk wat uit elkaar lopen en krijgen we ruimte. We gaan het industrieterrein aan de Fruitweg over en de zon komt goed door waarna we een kleine klim krijgen voor de Vijfmeibrug. Het tempo ligt rond de 5.30 en het gaat redelijk constant.
Op de Boshuizerkade zie ik mijn moeder weer en daarna gaan we de Haagweg op, dan voel ik dat het zwaarder gaat. Aan het eind van de Haagweg staat Corrie, “blijven lachen”, roept ze. Ja, natuurlijk maar mijn lachspieren zijn op dit moment niet de eerste spieren die aandacht behoeven. Ik pep me op want in de Stevenshof ben ik thuis en daar moet ik sportief doorheen. Inderdaad hoor ik een aantal keer mijn naam. Altijd leuk. En bij het 5 kilometerpunt zitten we 27.37. Wauwie, dat is heel niet slecht.
Maar na de Stevenshof komt de brug en dan voel ik plots dat het toch wel hard ging en heel erg warm is. Charlotte loopt verder vooruit en ik zak af. Voor de beide volgende twee kilometers heb ik elke keer ruim tien seconden meer nodig. Het feest bij de Vondellaan doet met goed, dan zie ik mijn moeder weer en blijkt Paula Nievaart, een vriendin, vlak achter me te lopen. Marjolein komt langs me en moedigt me aan. Dan komt het viaduct en ik weet dat voor de Morspoort de laatste kilometer begint. Omdat ik denk dat een gele jack van Charlotte is versnel ik iets maar het blijkt heel iemand anders te zijn en zeker niet de moeite om harder voor te lopen. Het einde is in zicht en de ik tel de bordjes met de laatste honderden meters. Warm, moe maar straks voldaan, dat weet ik zeker. Uitgeput kom ik weer over de finish.
Helaas, net niet binnen de 56. 56.07 wordt het en Charlotte is 26 seconden eerder binnen gekomen, geweldig! Maar hoezo, achter mij aan lopen?
Na de medaille, een flesje, een pilsje (ja 1 dat mag, is heel goed) en een tasje gaan we naar de Garenmarkt. We maken nog wat pret in de zon en dan naar huis.

Tim van Houten  

Beetje jammer

Leiden, zondag 16 mei, halve marathon.

Het begon niet slecht, ik was in goede conditie en er helemaal klaar voor. Lekker loopweer, niet te warm.
Bij de start had ik me aangesloten bij 2 pacers met elk een groen ballonnetje met een streeftijd van 1:50. Ondanks mijn pleidooi voor toeristisch hardlopen, ging ik deze dag voor een mooie eindtijd. In het startvak kwam ik Marlous tegen, ook zij ging voor de 1:50 en we zouden proberen bij elkaar te blijven.
Na het passeren van de start voerden de pacers al snel het tempo op. De 1e pacer liep wel erg snel, maar we konden goed volgen. In een hoog tempo gingen we door Zoeterwoude, ik liet de 1e pacer gaan, hij ging veel te hard. Marlous liep voor me en ik bleef in de buurt van de 2e pacer. Op het smalle fietspad naar de Vlietlanden was het dringen. Ik liep in een goed tempo, Marlous zat zo’n 25 meter voor me en de 2e pacer liep nu vlak achter me. De 1e pacer was ver vooruit, maar we liepen nog keurig op schema om binnen de 1:50 te finishen. Onderweg stond veel publiek waaronder vele bekenden en clubgenoten. Bedankt voor alle aanmoedigingen, het houdt je op de been. Ook dit jaar was er veel muziek langs de route. Bandjes, dj’s, fanfares en zelfs een dameskoor.
Tot 15km ging het prima, maar na 16km verzuurden mijn bovenbenen en het leek of ik niet meer vooruit kwam. Vreemd gevoel want ik had het niet te warm, mijn hardslag was prima maar mijn bovenbenen hadden er gewoon geen zin meer in, ze waren volledig verzuurd. Het laatste stuk Stevenshof werd een martelgang. Op de Jacob Catslaan een stukje banaan en een beker energiedrank genomen. Hielp niks, toch maar weer verder en zo ging ik letterlijk in een sukkeldrafje richting finish. Met een laatste krachtinspanning versnelde ik nog in de laatste honderd meter.
Eindtijd 1:53:57 een beetje jammer maar ‘it could be worse’.
Marlous liep als een veertje, ze had het hoge tempo goed kunnen volhouden en eindigde met een pr van 1:48:47. Chappeau!
Achteraf gezien heb ik de laatste 2 weken misschien toch iets te veel gedaan. Naast de looptrainingen ook nog de halve van Noordwijkerhout, een toeristisch loopje bergop in het Schwarz Wald en flink getraind op de sportschool. Volgend jaar misschien toch iets meer rust nemen.

 

Toeristisch hardlopen

Thuisgekomen van vakantie de nieuwe nova tussen de post, met een artikel over toeristisch hardlopen van Willem Reitsma;
blijkt dat ik deze vorm van hardlopen heb toegepast in Frankrijk.
We logeerden bij vrienden op de boerderij tussen 120 cavai"s, 70 konijen, 60 kippen, 2 geiten en 80 kuikens in de Gard (bijna Provence).
De tijd werd gevuld met af en toe hokken schoonmaken, lekker eten, goed boek bij de openhaard ( 't was koud soms) en natuurlijk
hardlopen.
Wat routes uitgestippeld, maar al hardlopend zonder kaart toch een verkeerde afslag; het karrespoor eindigd in een steil bergpad.
Dus maar verder gewandeld, maar bovenop de berg beloond met een prachtig vergezicht!
Bijna "thuis"alweer een beloning; 20 bijeneters gezien en gehoord.
Kortom ik ben nu al fan.
Alhoewel het toch jammer is dat ik de laatste zorg en zekerheid wegens vakantie gemist heb......
Ellen Vroon

Loopplezier!

De afgelopen week was ik met zoon Sjoerd in het Zwarte Woud. Een paar dagen wandelen en een bezoek aan Europark, één van de grootste attractieparken van Europa. Ik had mij loopschoenen meegenomen, want je weet maar nooit …
Ons typisch Duitse Waldhotel met de merkwaardige naam Palm Springs lag in een gebied met steile heuvels tot ca. 1000m. Op het eerste gezicht niet echt geschikt voor een looprondje. Toch trok ik aan het eind van de middag de stoute schoenen aan en koos een bospad dat enigszins horizontaal liep. Na een kilometer daalde het pad zigzaggend af richting Bad Peterstal, het dorp onder in het dal. Ik liep lekker, snoof de boslucht in mijn longen en genoot van het bos met zijn woudreuzen.
Het pad eindigde bij een gehucht met een houtzagerij. Ik volgde een stukje asfaltweg en nam weer een bospad dat me in 10 minuten bij Bad Peterstal bracht. In het dorp kon ik mijn dorst lessen bij een pomp met heerlijk fris mineraalwater.
Ik zag een wegwijzer voor een andere wandelroute die richting mijn hotel ging. In een rustig tempo begon ik aan de lange pittige klim van ca. 600m terug naar Palm Springs. Terug in het hotel en na het douchen mocht ik genieten van een welverdiend glas Hefenweisse

Op 5 mei reden we terug naar Nederland. Ik was helaas te laat terug voor de aankomst van de lopers met het bevrijdingsvuur. Maar ruim op tijd voor de woensdagavondtraining. Joost en Lucas waren op vakantie en Harm Klifman gaf vanavond training.
Tijdens de prima training in het park Ter Wadding vertelde Harm de groep dat hij een nieuw concept van hardlopen aan het uitwerken was: Het toeristisch hardlopen. Met mijn uitstapje in het Zwarte Woud nog in de benen sprak het idee van Harm me wel aan.
Harm maakt onderscheid tussen wedstrijdlopers, recreanten en toeristische lopers. Recreanten lopen weliswaar voor hun plezier maar zijn wel gefocust op een eindtijd, verbetering van het persoonlijk record en het presteren. De toeristische loper heeft een andere focus. Die is uit op de combi van lekker hardlopen en de omgeving verkennen. Genieten van het lopen en van een mooie wereld waar je doorheen loopt. De toeristische loper is niet uit op een bepaalde tijd en maakt daar geen doel van. Kortom het genieten van de omgeving staat voorop.
Ik vind het een mooi uitgangspunt. Wat mij zelf steeds meer opvalt is dat veel recreanten zo dwangmatig bezig zijn met het willen presteren dat lopen geen ontspanning is maar gepaard gaat met (veel) stress. Voor mij zelf geldt dat ik onbewust kennelijk al een beetje een toeristische loper ben, maar toch ook wel de typische trekjes van een recreant heb. De omgeving speelt voor mij een belangrijke rol en genieten gaat boven een pr. Maar de drang om te presteren blijft altijd aanwezig. Ik probeer toch steeds meer om onbevangen aan een loop te beginnen en in de eerste plaats te genieten. Maar als ik voel dat de vorm van de dag goed is dan ga ik toch voor een mooie prestatie. Dat kan overigens nog steeds goed samengaan met ontspannen lopen en genieten van de omgeving. Toch?
Harm is een groep en een discussie gestart op www.linkedin.com (zie groups: toeristisch hardlopen) Op www.harmklifman.nl/page21.php vind je ook een artikel over dit onderwerp.
Groet, Willem Reitsma
 

25 april 2010: Omloop van Noordwijkerhout

Zondag 25 april was een mooie maar iets te warme dag om te lopen .
Bij de start in Noordwijkerhout was het erg druk en Voorschoten '97 was goed vertegenwoordigd met 42 lopers. Waarvan slechts 5 heren, en helaas geen enkele dame, op de 1/2 marathon. Jammer, want in tegenstelling tot het saaie rondje van de 5 en 10km heeft de ‘halve’ van Noordwijkerhout een schitterend parcours door de duinen en de Bollenstreek.
Na de start gaat de route direct richting duinen. Daar wacht na 4km een pittig klimmetje. Door het gedrang bij de start en de drukte tijdens het begin van de loop doe ik ruim 27 minuten over de eerste 5km. Het is bovendien te warm voor mij om een snelle tijd neer te zetten. Maar eenmaal in de duinen loop ik toch een lekker tempo en vind ik al snel aansluiting bij een groepje lopers.
De route gaat dan ca 9km in noordelijke richting naar De Zilk, voor een deel over een breed pad dat in WO II is aangelegd door de Duitse bezetters. Als ergens halverwege een ouder Duits echtpaar op de fiets aan mij de weg vraagt ‘nach Zandvoort’ roept het duiveltje in mij: ‘immer geradeaus’, maar ik leg ze al lopend en hijgend toch maar uit dat ze moeten omkeren en het fietspad volgen. Danke schön und auf Wiedersehen!
Onderweg moeten we rekening houden met fietsers en wandelaars, maar dat levert geen problemen op. Na het passeren van het zweefvliegveldje bij De Zilk verruilen we de duinen voor de bollenvelden.
De organisatie heeft onderweg voor 4 drinkposten gezorgd. Omdat ik zonder flesjes loop stop ik bij elke drinkpost en pak dan een beker water of thee met suiker en drink deze leeg, terwijl ik 5 passen wandel. Vervolgens loop ik weer verder. Vanwege de warmte is er ook voor natte sponzen gezorgd.
De laatste kilometers krijg ik het toch nog zwaar, gelukkig kan ik na de laatste drinkpost op 18km aanhaken bij een loopster van Leiden Atletiek. Samen proberen we stilzwijgend het tempo hoog te houden en zo halen we nog flink wat lopers in. Eventjes heb ik moeite om haar bij te houden, maar de laatste 500 meter zakt haar tempo ineens in. Ik ga door en gooi de versnelling er op, en met de finish in zicht passeer ik nog een paar lopers.
Als ik over de finish ga staat de klok nog onder de 1:55, niet slecht. Maar ik voel me uitgeput; ik slurp gulzig 2 blikjes Z&Z sportdrank leeg en blijf maar partjes sinasappel naar binnen werken. Daarna ga ik richting sporthal om nog even een plant in ontvangst te nemen en kleed ik me om. Fris en fruitig loop ik weer naar buiten om Tim op te sporen die mee naar huis rijdt. Tim heeft het zwaar gehad op de 10km en hij is niet echt tevreden met zijn eindtijd.
Maar we zijn allebei moe maar voldaan en bovendien een kamerplant rijker.
Willem Reitsma
 

17/18 apr 2010: Twee verschillende trainingen naast elkaar

Nee, dit is geen vergelijkend warenonderzoek. Maar ik was dit weekend in de gelegenheid om met 2 totaal verschillende trainingen mee te doen.
Ed Zijl had, door omstandigheden, zijn zaterdagtraining in Meijendel dit weekend naar de zondag had verplaatst. Omdat ik deze week iets te weinig had gelopen besloot ik voor de afwisseling om met de zaterdagtraining van Marjolein Laurens mee te doen.
We vertrokken met een compact groepje richting Kamsteegbrug. Op het wandelpad langs de Vliet deden we de loopscholing. Naast het bekende ‘hakkenbillen’ en het knieheffen deden we ook een paar oefeningen gericht op techniek met als doel meer op een verende manier te lopen en de afstand in de lucht te vergroten. Marjolein vertelde dat we vandaag een training van 2 weken geleden gingen herhalen. We zouden het komende uur een duurloop doen, verdeeld in 3 series waarbij we telkens in 3 zones lopen. Eerst 10 minuten in een zeer rustig tempo met een hartfrequentie van ca 130-135 slagen per minuut. Vervolgens 5 minuten iets sneller maar binnen een hartfrequentie van ca 140-45 en daarna het tempo opvoeren voor 3 minuten met een frequentie van 150-15 slagen per minuut. Bij elkaar dus een duurloop van bijna een uur. We liepen via het wandelpad langs de Vliet naar het Lammenschansplein de brug over en dan langs de Vliet richting de ‘Blauwe Brug’. In het begin had ik moeite om de eerste 10 minuten het tempo laag te houden. Maar toen ik het tempo te pakken had merkte ik dat ik door het rustige en gecontroleerde tempo met een betere looptechniek liep dan met een gewone duurloop. Het zonnetje scheen in mijn gezicht en ik genoot van het mooie stuk langs de Vliet. Via de Krimkade, langs de Zilverfabriek en De Keerhoeve liepen we terug naar de club. Waarbij we het laatste stuk voluit mochten gaan. Na de training merkte ik dat ondanks het rustige tempo de training toch inspannend was geweest voor mijn spieren. Kortom een prima training en een eyeopener voor mij. Ik denk dat ik woensdag (en wellicht vaker) deze training voor mezelf nog eens ga herhalen. Lijkt me een prima voorbereiding voor de ½ marathons van Noordwijkerhout en Leiden

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Ook vandaag werd het weer een zonnige dag. Ed Zijl had een training in Meijendel op het programma gezet. De trainingen van Ed kenmerken zich door veel interval in de vorm van korte circuits en de iets langere duur (1 ½ tot 2 uur). De oefeningen draaien om kracht of snelheid en vormen een prima conditietraining. Dit keer lag de nadruk op kracht en doorzettingsvermogen. Bij Ed wordt er niet gestrekt maar wordt eerst rustig ca 1,5 km warm gelopen. Dan loopscholing die steevast eindig met 3 tot 5 steigerungen.
In een rustig looptempo lopen we dan naar een parcours dat nooit langer is dan een paar honderd meter. Een parcours wordt meestal 3tot 4x gelopen, afhankelijk van de conditie van de loper. Soms wordt daarvoor de groep opgesplitst in 2 of 3 groepjes.
Meijendel is de ideale omgeving voor de trainingen van Ed, paden met een zachte ondergrond en veel variatie in de vorm duinen, bos en strand.
Vandaag deden we achtereenvolgens een parcours in het bos, rondjes draven in het mulle zand van de kinderspeelplaats, een parcours met daarin de trappen van een uitkijkpunt en afwisselende paden, een duinparcours met veel mul zand, een heuvelachtig duinparcours en de strandopgang 2x op en neer. Vanaf het strand liepen we in een rustig tempo terug.
Natuurlijk, dit is best een zware training maar tussendoor is er veel ruimte voor herstel; stukjes wandelen of in een ontspannen rustig tempo naar het volgende parcours. Als het toch te zwaar wordt loop je bij een parcours gewoon een rondje minder. Kortom deze training was lekker ‘buffelen’ in een prachtige natuurlijke omgeving.
Beide trainingen zijn op niveau 3: Dat betekent 5km tijd < 27 minuten, 10 km tijd < 56 minuten. Wil je een keer meelopen, kijk op de website voor de tijden of informeer bij Ed of Marjolein.

Willem Reitsma
 

11 apr 2010: Rotterdam Marathon

Zoals jullie weten ging Barcelona door omstandigheden niet goed, wel had ik van te voren de lange lopen van Schoorl en Apeldoorn gedaan. Ik had al een beetje in m’n hoofd deze km’s binnen niet al te lange tijd toch nog te benutten. Martin mailde dat ik als ik nog een herkansing zocht Rotterdam nog startbewijzen beschikbaar had. Oké, ik schrijf me in en ik beslis op de dag zelf wat ik doe. Twee weken geleden nog een 30km in het mooie duingebied tussen Langevelderslag en Zandvoort en in het paasweekend een keer met Claudia en een keer met Rosa van start gegaan, donderdag lekker in de duinen getraind (ietsje minder dan de rest) en vandaag met Martin samen in de trein naar Rotterdam. Martin had goed getraind en is daarbij ook in de laatste maanden goed “afgetraind” waardoor hij met sprongen vooruit is gegaan (3.42.30 !).
Voor de start kwamen we Maarten tegen, ieder jaar van de partij (moet ook gewoon bij ons lid worden).Martin had er zin in en ik eigenlijk ook, vrij ontspannen zijn we de tocht begonnen. Door Dixie bezoek in het startvak was ik Martin gelijk kwijt, bijkomend probleem was dat ik dan ook het horloge van Peter voor niets om had, geen idee hoe ik dat ding aan de praat moest krijgen….
Veel deelnemers, altijd wel, en veel publiek. Op de brug stonden Claudia en Peter vrolijk aan te moedigen, ze hadden de fietsen mee en doken overal langs het parcours op. Ook Aukje stond langs de weg dus geen gebrek aan support, bedankt alledrie! Onderweg nog even Peter Doeksen gezien (403.14).
Het ging goed, lekker tempo, iets te hard in het begin dus na de 20km een beetje gas terug genomen. Hierna ging het tot de 30km best goed, dan weer richten op de 35km. Hier vond ik het eerlijk gezegd wel mooi, beker water en beker thee rustig leeggedronken en natuurlijk weer verder. Bij de 37km stond Claudia me aan te moedigen en vond ik het eigenlijk wel een goed plan om bij haar achterop te gaan, mooi niet. Ineens zag ik iemand achter me komen die ik wilde proberen voor te blijven dus snel weer door gegaan. Gek genoeg gaf dat weer energie en op een rustig tempo heb ik de laatste km’s volbracht. Een km voor de finish passeerde Maarten (358.06) me en het lukte nog om iets te versnellen het laatste stukje (402.30).
Al met al een leuke dag, een massale maar gewoon gezellige marathon die goed georganiseerd is. Ik heb ontspannen gelopen en het voelt goed. Volgend jaar Berlijn en in de tussentijd lekker trainen, misschien een beetje sneller worden, we zullen zien.
Marijke
 

10 apr 2010: 2e clubcircuit bij 't Geertje te Zoeterwoude

 

Koude start met zonnige afloop.

 

Een sportief onderonsje met koffie toe dat is een clubcircuit. Alleen de clubleden komen in het klassement maar steeds vaker komen er ook andere lopers, met name van The Hague RoadRunners en dat maakt het wel gezelliger. Ook deze keer was de opkomst goed. Bij geitenboerderij ’t Geertje stonden voor tienen meer dan 20 mensen zich warm te houden. Want het was nog goed koud en zelfs nog mistig.
Twijfel alom, konden de lange tight en de trui nog uit of niet?
Het parcours in Stompwijk is veel recht en vlak. Een wildrooster en een keer de hol op zijn de grootste hindernissen. Vandaag aangevuld met een dorsmaaimachine die een grote zandstofwolk veroorzaakte maar dat was maar heel kort.
De eerste kilometers liep ik net voor een groep van zes. Robert passeerde me maar die ging net te snel voor mij. De voorsprong op het groepje hield ik ook niet vol. Al een eind voor het eerste keerpunt, dit keer met Ids in plaats van Marjolein die ons ook op de foto zette, moest ik me in het groepje voegen met onder andere Marja, Laura, Corrie en Els. Els stond speciaal voor Corrie in een lagere versnelling. Het tempo zat er behoorlijk in, tenminste voor mij. De eerste vijf kilometers liepen we tussen de 5.30 en 5.40 waardoor we 27.59 bij de start voor de tweede maal aan het parcours begonnen.
De zon brak door en de temperatuur ging met sprongen omhoog. Werd er in het eerste gedeelte van het parcours nog gebabbeld, in de tweede helft werd het een stuk stiller het tempo werd zelfs nog wat opgevoerd. De zesde kilometer werd in 5.23 afgelegd en de volgende twee in 5.25 en 5.27.
Het koste me moeite om het bij te houden en ik liep dan ook veel achterin de groep nam soms even gas terug maar wist steeds de aansluiting weer te vinden. Naar de 7,5 km was zwaar en het kostte me vreselijk veel moeite om het bij te houden. De zon, het zweet en mijn benen alles zat in de weg.
Maar na voor een tweede keer om Ids heen gelopen te zijn was natuurlijk het eind in zicht. En bij de 8 km leek ik over het ergste punt heen te zijn. Er kwam morele steun van Roeland en het tempo ging nog verder omhoog De laatste 2 kilometers gingen in 5.19 en 5.16. Het lukte me om op kop te komen, nog een kilometer, het moest te doen zijn. Enkele tientallen meters voor mij liep Robert. Nee, dat was te ver. Toch kon ik niet nog heel veel snelheid meer maken en twee dames passeerden me in de laatste 200 meter. Met mijn bekende stomende rode hoofd passeerde ik de finish bij 54.53.
Met dank aan de dames; dankzij hen kon het tempo goed vasthouden.
En toen iedereen binnen was zetten we koers richting koffie en appeltaart; lekker in het zonnetje, wie had dat ’s ochtends vroeg gedacht..
Tim van Houten

 

De zaterdagmorgen begon koud en mistig en dan slaat bij de meeste lopers de twijfel toe. Korte of lange broek, het is tenslotte lente, 1 of 2 laagjes? Voor mijzelf bleek de keus makkelijk want ik had alleen een korte broek en loopshirt meegenomen.
Het was vandaag exact een 7 maanden geleden dat we het laatste bij ’t Geertje liepen. Ik moest toen halverwege uitstappen met een verrekte kuitspier en DNF achter mijn naam. Dus vandaag een herkansing.
De opkomst was redelijk groot met gastlopers van de HRR en uit België (!). Ook Martin Grootscholten (oud-lid) was er in Zoetermeer weer bij. Maar grote afwezige was Marjolein; zij was dit weekend de noorderzon naar het zonnige zuiden vertrokken. Gelukkig was Ids Bakker bereid gevonden om de honneurs op het keerpunt waar te nemen.
Ed was vanmorgen extra vroeg opgestaan om het parcours exact na te meten. Ik denk alleen niet dat Ed er met het meten rekening mee heeft gehouden, maar met Ids als keerpunt kost het de lopers al gauw een metertje extra om te keren ten opzichte van Marjolein. Gelukkig heeft Ids dat prima gecorrigeerd door zijn tas als keerpunt neer te zetten en zelf vanuit de berm al fotograferend toe te kijken.
Vlak voor de start wordt ik stevig in mijn bil geknepen. Ik schrik even en zie dan Gonneke met een dikke ondeugende grijns achter me staan. Ed legt nog even het parcours uit en Peter telt af.
Snel na de start van de 10km lijken de kaarten snel geschud. Cor Hofman, Simon Roozen en Martin Grootscholten pakken samen de koppositie. Jaap, Herman en Henry volgen op enige afstand. Arjan Vos zit daar achter dan kom ik er achteraan met Ido en Merel in mijn kielzog.
In deze volgorde gaan we ook de 2e ronde in. Henry komt dan goed op gang er passeert Jaap en Herman. Voorin pakt Cor de 1e plaats en verdient punten voor het klassement. Zelf loop ik lekker en ik geniet van het zonnetje dat inmiddels doorgebroken is. Maar ik heb vandaag te weinig snelheid in mijn benen om bij Arjan in de buurt te komen en hij loopt uiteindelijk steeds verder bij me weg.
Merel wordt eerste bij de dames. Over dames gesproken: Tim van Houten heeft de ochtend van zijn leven. Hij wordt geëscorteerd door een flinke groep vrouwen die hem veilig en liefdevol naar de finish brengen.
Op de 5km heeft Bob weinig moeite om Frank en een gastloper van HRR achter zich te laten. Louise pak bij de dames de 1e plaats voor het clubklassement maar snelste is gastloopster Ulla de Wreede (HRR).
Na afloop natuurlijk napraten met de welverdiende koffie en appelpunt. Ook de boerderijwinkel doet goede zaken. Boerenkaas, yoghurt en vla vinden gretig aftrek onder de lopers.
Thuis geniet ik nog na met een bruine boterham met overjarige boerenkaas.
Groet, Willem Reitsma
 

21 mrt 2010: Voorschotenloop 2010

De tijd vervliegt, maar de winter duurde lang. Deze week brak eindelijk de lente aan, nog net op tijd, om de Voorschotenloop van een lekker zonnetje te voorzien. Ondanks een straffe wind was het fantastisch weer om te lopen. Omdat onze Sjoerd meedeed aan de GeZZinsloop pakten we daarvoor ook nog even de finish mee van de Kinderloop. Leuk om ‘bekende ’ vaders en moeders mee te zien lopen met hun kroost. Een paar jaar geleden liepen ze nog achter de kinderwagen en nu duwen ze hun kids richting finish. De tijd vervliegt …
Sinds 3 januari, Leiden Bosloop, had ik geen langere afstand meer gelopen. Dus ik begon aan deze 10EM als een soort trainingsloop en voorbereiding voor de halve marathons van het Z&Z Circuit en Leiden die er nog aan zitten te komen. De Voorschotenloop is een echte thuiswedstrijd. Erg gezellig met heel veel bekenden rond start en finish en langs het parcours. Na het ophalen van de chip bij Tonny en Jolanda is het leuk om even te kletsen met de lopers die de 5km al achter de rug hebben en de lopers die zich voorbereiden op de 10km en de 10EM. Niet te lang blijven kletsen want ik moet nog warm lopen en de tijd vervliegt …
Na het warm lopen en een plasje zoek ik het startvak op. Het startschot klinkt en daar gaan we. Ik kom langzaam op gang, al gauw krijg ik Cock, een loper van LCCR, in het vizier en haak bij hem aan. Het is gek, maar we komen elkaar altijd weer tegen bij wedstrijden. Ik ken hem verder niet maar we lopen en we eindigen altijd dicht bij elkaar in de buurt. Vorig jaar liepen we samen een pr op de ‘halve’ in Noordwijkerhout. Met emotie in zijn stem vertelde hij me toen dat hij hersteld was van een hersenbloeding. Ook nu lopen we weer samen, de tijd vervliegt …
Na Station Voorschoten lopen we een mooi tempo en het zonnetje schijnt. Wat een heerlijk parcours, voor Kasteel Duivenvoorde de tunnel door, langs het spoor naar Noorthey. Daarna richting Veurseweg naar het Eiland van Ome Nick, dan een stukje onverhard over het landgoed bij Kasteel Duivenvoorde, de Kniplaan en een lekker stukje langs de Vliet. Kortom het is genieten en de tijd vervliegt …
Daarna terug over de Kniplaan. Ik krijg het zwaar, mijn benen verzuren en ondanks de aanmoedigingen van Marijke Hendriks moet ik een tandje terug schakelen. Na het tunneltje gaan we richting Begraafplaats Rosenburgh. Daar werp ik een kushandje richting Jesse, het is alweer bijna zes jaar geleden. De tijd vervliegt …
Cock loopt licht als een veertje en gaat me voorbij. De laatste kilometers vallen me zwaar. Bij het station roept Joost dat ik er fris uitzie en er nog wel een tandje bij mag. Vooruit dan maar, het is nog maar 2km, dus nog even 10 minuutjes doorbijten en bovendien: de tijd vervliegt …
Op de Wagnerlaan, richting finish, krijg ik vele aanmoedigingen. Bedankt Gonneke, Han, Ed, Alfred, Marieke en al die anderen. Ik pers er zelfs nog een eindsprint uit. Achteraf blijkt dit me zelfs een pr te hebben opgeleverd. Trea staat al op me te wachten. Nog even napraten met andere lopers en de tijd vervliegt …
Thuis pak ik een ligstoel uit de berging en ga nog even lekker in de zon zitten met een boek en mijn iPod. Ik geniet van het lentezonnetje en de lome klanken van Miles Davis ‘Kind of Blue’. Het boek glijdt uit mijn handen, ik dommel weg en de tijd vervliegt …
Willem Reitsma
 

13 mrt 2010: De 3Bergenloop

De naam zegt het al. Wij zijn naar Driebergen geweest op uitnodiging van Eric Spiering. Eric is een oud-clublid en enige tijd geleden naar Zeist verhuisd. De loop was de aanleiding om ook even in het nieuwe huis te gaan kijken. Marijke, Peter en ik zouden de 10 km lopen. Er was ook een mogelijkheid om een halve marathon te lopen. Dit had ik eerst in gedachten maar mijn lijf werkte de afgelopen weken niet zo mee. Ton moest zondag de CPC lopen en verkoos daarom voor aanmoedigen en een lekkere wandeling in de prachtige omgeving. De loop was dan ook eerder een cross. Bijna geen verharde paden, helemaal door het bos. Goed opletten dus. Met 2 flinke heuvels na ongeveer 5 km. Het weer was prima en de sfeer ook zodat het lopen ook prima ging. Snel van start om de wat tragere lopers voor te zijn op de bospaden en verder gewoon lekker lopen. Onduidelijke kilometeraanduiding dus het was puur lopen op gevoel en dat is ook wel eens prettig. Het laatste rechte stuk had ik nog 2 dames in het vizier dus toch nog even een flinke sprint en een eindtijd van 49:05 (ik kwam in de uitslag verder niet voor maar het was de 8e plek). Heel tevreden dus. Toen Marijke ook was gefinisht stond ons erwtensoep te wachten en een appeltje. Prima georganiseerd!! Vervolgens het huis van Eric en Mariët bewondert en verwend met een lekkere lunch en een BoscheBol voor onderweg. Weer een nieuwe loopervaring rijker.
Rosa Brink
 

7 mrt 2010: Marató de Barcelona 

De marathon van Barcelona, vrijdag héél vroeg vertrokken en na te zijn opgefrist de omgeving een beetje verkend. De metro is een uitkomst en we belanden al snel op de Ramblas met z’n straatartiesten, balletje hoog houden, levende standbeelden etc.

De volgende dag gezamenlijk ontbijten en daarna trekt ieder z’n eigen plan, het is een prachtige zonnige dag, de één neemt meer rust ter voorbereiding dan de ander en we komen aan het eind van de dag weer bij elkaar om te borrelen en de benodigde pasta te verorberen. Dit gaat niet helemaal vlekkeloos, één van ons krijgt niet echt warme pasta maar loopt de volgende dag wel een supertijd, misschien moeten we dat recept allemaal eens proberen……….

’s Nacht wordt ik wakker van de hoofdpijn, in de week ervoor al eerder gehad, snel iets ingenomen maar ’s morgens nog hetzelfde probleem. De rit in de metro valt hierdoor ook helemaal verkeerd en knap beroerd kom ik aan bij het prachtige startgebied. Iedereen is druk doende met de voorbereiding en ik hoop maar dat de frisse lucht wonderen zal doen.

De start tussen de fonteinen is indrukwekkend, het nummer Barcelona van Freddy Mercury speelt en de marathon begint. Cor en Claudia staan in een startvak meer naar voren en Peter loopt een stuk met mij mee en achter ons staan Gerrit, Peter Beijlen en Harm.

Langs het parcours staan Aagje, Frank en Esther om ons enthousiast aan te moedigen. Bij de 5km zien we Frank met stroopwafel in de aanslag voor Gerrit, intussen voel ik me nog steeds niet goed en doe m’n best om achter Peter aan te hobbelen, dan de 10km en ik ben het echt zat maar hoop nog steeds dat het beter zal gaan. Na de 15km voel ik dat dit gewoon niet kan vandaag, ik voel me slap, nog steeds hoofdpijn en loop te knokken om in de buurt van Peter te blijven. Ik heb de metrokaart uit voorzorg meegenomen en hoop dat ik de supporters snel zie zodat ik uit kan stappen. Gelukkig, bij de 20km staan ze dan, de finish! Even hoop ik dat het nog zakt als ik daar even sta voel ik me zo opgelucht dat ik gestopt ben dat ik er al heel snel mee verzoend ben. Ik heb 16 marathons zonder problemen, zonder man met hamer en zonder blessures gelopen en er hangt niets vanaf, klaar voor vandaag!

Peter neemt een sprint achter Cor aan en loopt hem natuurlijk straal voorbij en doet deze 2e helft in 1 uur en 3 kwartier. Ik sta met de lekkere dikke jas van Frank langs de kant en dan komt Gerrit voor z’n beloofde stroopwafel, hij gaat prima en loopt weer iets van zijn vorige tijd af, al snel daarna komt Peter Beijlen voorbij, bijna gemist!, het gaat goed met hem vandaag en hij zal 40 minuten van z’n vorige tijd aflopen. Super!

Nu nog een bijzondere loper, Harm, al een poos geblesseerd maar het inschrijfnummer lag klaar. Toch gestart met het idee om het lopen af te wisselen met wandelen en maar zien hoever hij komt, rugzak met schoenen om te wisselen en andere attributen mee en parmantig komt hij aangehuppeld. Hij loopt hem op z’n gemakkie uit in 5.15, heeft genoten onderweg en veel gezien!

Cor heeft goed gelopen, wilde zelf iets sneller maar heeft een mooie prestatie neergezet en ook 20min sneller gelopen! Claudia is de snelste van de dag, 3.25! een toppertje!! Overgelukkig is ze ermee.

Er wordt nog nagepraat en geborreld in de stad maar ik duik voor een paar uur in bed, kan geen pap meer zeggen! Het meest jammer vond ik het dat ik geen puf had om bij de finish te gaan staan, het gejuich en de eindsprinten (of eindmarteling) en de gelukkige gezichten heb ik gemist.

De volgende dag is het fris, we gaan weer op pad en treffen elkaar op een gezellig plein voor een biertje en tapas en intussen gaat het sneeuwen! Wij zijn het gewend maar in Barcelona is het een uniek verschijnsel.

Al met al weer een erg gezellig weekend in een mooie stad en over een poosje gaan we weer een nieuwe uitdaging bedenken waaraan Frank (en Esther?) hopelijk ook weer mee kan doen. Dank aan de supporters en tot snel.

Marijke 

 

Barcelona, een marathon in een wereldstad, je moet er wat voor over hebben.

 

Vrijdagochtend in alle vroegte opgestaan. Om 4 uur zou Marijke mij ophalen voor onze trip. Op Leiden CS verzamelen voor de treinreis, Claudia zat al in de trein. Na een voorspoedige vlucht en reis met bus en metro waren we om half twaalf in het hotel. Nadat iedereen zijn spullen in de kamer had gezet zijn we teruggegaan naar de stad om de startnummers op te halen. Voor iedereen lag er een startnummer, een mooi blauw (voor de dames een roze) shirt klaar en een rugzakje met reclame en een flesje energiedrank. Alles keurig geregeld. Het aftellen kon beginnen.

 

Vrijdagavond aan de pasta in een pizzeria op de hoek. Voor de meeste beviel het goed. Voor sommige was het wat weinig en Claudia had de pech dat haar gerecht tot 2 keer toe koud op tafel kwam. Zaterdag, heerlijk zonnig, heeft iedereen zich op zijn/haar manier voorbereid op de beproeving die komen zou. Heerlijk in het zonnetje aan het water, langs de ramblas of lekker in bed. ’s Avonds weer aan de pasta. Deze pizzeria was beter. Frank had eerst een selectie gemaakt van lekkere tapas, waarna iedereen nog een pizza, spaghetti of raviolli kon downleaden. Gerrit had schijnbaar iets bijzonders besteld want toen iedereen klaar was kwam zijn lasagne. Heerlijk vol en zat ging iedereen weer te ruste.

 

Wedstrijddag moesten we vroeg uit de veren want om 8.30 was de start en de tocht met de metro duurt een half uur, kleding afgeven enz. Als ontbijt was er een picknickzakje met een sandwich ham/kaas. De mensen in het hotel denken waarschijnlijk dat je daar wel een marathon op kan lopen. Het is iedereen gelukt maar een beter ontbijt en voor sommige de broodnodige koffie zou niet misstaan.

 

Aangekomen in het startgebied, kleding afgegeven. Allemaal keurig geregeld. Nog gauw een laatste sanitaire stop achter de bosjes. Ook voor de dames gezien de lange rij bij de toiletten en het startvak in. Kippevel bij Freddy Mercury en het confettikanon starten maar. Ik kwam in een lekker looptempo en had de wijze les van Harm in mijn hoofd. (Kijk gewoon eens wat er kan, laat het maar komen) Bij het 5 km.-punt zag ik eerst Frank en toen Aagje en Essie. Ik hoorde Aagje zeggen: “Nu al”. Ook voor hen was het dus een verrassing om mij al te zien maar ik liep in een heerlijk tempo met een tijd van rond de 4 uur in mijn hoofd. Vlak voor het keerpunt bij de 21 kwam de ballon van 3.30 mij tegemoet en voor mij zag ik ook een ballon. Ik liep steeds verder in op de ballon en uiteindelijk liep ik zelfs voor de ballon van 3.45. Wie had dat ooit gdacht.Ruim voor op schema. Wel speelde toen de vraag door mijn hoofd hoelang ik dit vol kon houden. Daar kwam ik gauw genoeg achter want rond 26/27 km. ging het tempo eruit en begonnen de kuiten wat tegen te sputteren. Het was namelijk helemaal niet zo’n vlakke marathon als het in eerste instantie leek, steeds was er wel een stukje omhoog of omlaag of een bruggetje. Vanaf 30 werd het echt knokken en helaas was de ballon van 3.45 mij alweer gepasseerd. Bij iedere fruitpost wel fruit tot mij genomen en ook noten. Dat hielp wel en de stukken dribbelen bleven langer dan de stukken wandelen dus dat was een goed teken. Zo rond de 40 werd ik helaas toch ook ingehaald door de ballon van de 4uur, maar een blik op de klok en wat rekenwerk, als tijdverdrijf, leerde mij dat die onder zijn schema liep, dus er was wat meer tijd. Toch enigzins tevreden geprobeerd om nog een beetje aan te zetten. Het lijf protesteerde maar er kon toch nog iets van een eindsprint uit. Helaas waren we inmiddels boven de 4 uur uitgekomen. Jammer, maar toch tevreden terugkijkend op een PR, met ruim 20 minuten eraf.

 

Maandag nog een dag om een beetje uit te rusten en toen kwam de sneeuw. Uiteindelijk werd het een hectische terugreis waarbij we net op tijd bij het vliegtuig waren voor onze reis terug.

 

Kortom een trip met alle soorten weer, zon, regen en sneeuw. Gezelligheid met elkaar, veel gelachen en gezien. Helaas voor Frank ook de donkere kant van Barcelona. Persoonlijke records voor Claudia, Ger en Peter. Een overwinning voor Harm en een goed gevoel over haar beslissing voor Marijke.

 

Iedereen bedankt voor de support.

 

Cor Hofman

 

hallo allemaal,

er zijn al twee lange verslagen verschenen dus veel kan ik weglaten. in aanvulling daarop vind ik het leuk om iets te vertellen over de heel andere loop die het is geworden dan alle voorgaande die ik liep (25 in totaal).
goed, het was dus de bedoeling dat ik in verband met het herstel van mijn knie gewoon zou kijken hoe het zou gaan.
starten is leuker dan kijken ook al loop je maar een deel, vond ik.
de week ervoor had ik een duurloop gedaan van 26 km in drie uur voornamelijk door het bos dus ik verwachtte dat ik er bij 25 km op de weg wel echt uit zou liggen. tenzij het heel goed zou gaan....maar dat weet je pas onderweg.
ik liep bovendien op bijna nieuwe schoenen en durfde het risico van blaren niet aan. daarom heb ik de hele weg gelopen met een rugzak met daarin reserveschoenen die ik na 13 km al aan heb gedaan.
het ging dus goed, maar wel rustig. zo ook al gestart, lekker helemaal achterin, in het vak van de kneuzen (mensen waarvan je bij aanvang al denkt dat ze niet de motoriek hebben waarmee je marathon uitloopt, als je begrijpt wat ik bedoel), de waaghalzen (mensen die ongetraind kijken hoe ver ze komen), de dubbele en driedubbele overgewichten (waarvan je bij aanvang al kunt vermoeden dat hun knieen er na afloop erger aan toe zijn dan de jouwe) en tot slot de exoten (drie japanners in knalroze pakjes waarvan je twijfelt of ze de boodschap willen uitstralen die jij er in kunt lezen). kortom, in het vak van al die mensen die doen wat niemand verwacht en het toch maar gewoon proberen.
't heeft wel wat, dat achterste vak. er is een hoop te zien want je komt elkaar op de een of andere manier steeds tegen. zo een man die steeds bochten afsneed door door het plantsoen te gaan, zo het overgewichtmeisje dat om de honderd meter een ander muzieknummer opzette, zo de nederlander die zichtbaar aan het lijden was, zo de nederlandse vader (Hendrik, aldus zijn nummerplaat) die zijn dochter begeleidde en steeds stukken terug moest lopen om haar weer moed in te spreken en daar heel vrolijk onder bleef, zo de twee zussen die in hetzelfde trainingspak gekleed gingen en overal foto's van maakten, zo een zwarte man van 25 die al bij twee kilometer flink liep te transpireren (wat zal die die dag een vocht verloren hebben).
en dan heb ik het alleen nog maar over de mensen en niet over de gebouwen en al het andere schoons dat er onderweg te zien was. de attracties langs de route, de mooie gaudi-gevels, de parken, noem maar op. ik heb er dus gewoon een toeristisch uitje van gemaakt met soms een stukje wandelen en dan lekker een krentenbol eten of een banaan. en ook veel aardige mensen gezien; sommigen zag ik onderweg wel vier keer (ik heb ze bij de finish kunnen bedanken voor hun support).
veel dank natuurlijk aan onze eigen supporters die trouw bleven tot de finish en daar vijf uur en een kwartier voor over hadden. hulde vooral aan hen!
Harm  

 

Ook van mij nog een korte terugblik op Barcelona. Ik had weinig getraind en dus weinig verwachtingen, tekende vooraf al voor uitlopen in wat voor tijd dan ook.

Ik was dan ook heel verbaasd en blij met 4.06.04, een tijd waarvan ik dacht dat het ook nog eens een PR was.

Maar dat bleek na thuiskomst iets te enthousiast; in Athene liep ik 4.06.03. Mwah, lekker belangrijk!!!!

Vind t wel bijna griezelig constant dat je zo’n monsterafstand in vrijwel exact dezelfde tijd loopt. Frank Buizer had iets vergelijkbaars met Stockholm en Athene.

Je zou bijna gaan denken dat die voetballers ervaren lopers zijn! J

Het was weer helemaal top en gezellig, en ik begin te vrezen dat ik toch weer over te halen ben voor een volgende keer..! ;-)

 

Groet, Gerrit

 

marathonhelden,
Nu ik zelf niet kon lopen was het nog wat beter te observeren hoe iedereen zich op zijn eigen manier voorbereidt en bezig is met de marathon. Erg vermakelijk.. En op de dag zelf samen met de zeer betrokken supporters Aagje&Essie op stap geweest, je kunt het slechter treffen als geblesseerde loper.
Elke loper heeft er iig weer op z'n eigen mooie manier het maximale uitgehaald. De één half geblesseerd huppelend tussen de excentrieke kneuzen, anderen met enorme pr's, weer een ander lekker ontspannen een ander verder helpend en de laatste onfortuinlijke loper ervaren genoeg om te beseffen dat jezelf de vernieling in lopen geen zin heeft op een dag dat je niet lekker bent..
Het was weer gezellig en ik vond dat Claudia het geweldig had georganiseerd, muchas gracias!!
Ik ben er iig door geïnspireerd, hoop dat het lopen weer een beetje gaat lukken en ben gister in de sportschool met mijn voorbereiding op Berlijn begonnen :-)  
Groeten! Frank

 

He Helden,

 

Tja, wat moet ik nog schrijven…………… Alles is gezegd. Dus zie voorgaande mail.

Ik wil nog wat mensen bedanken De paparazzi, Frank, Esther en Aagje, die steeds op tijd klaar stonden voor een perfecte shoot en aanmoediging. Aagje, mag ik die foto van mijn benen? Onze tolk, Frank, die ons gedurende de dagen door de stad manoeuvreerde en de menukaart vertaalde. Onze thesaurier, Harm, die met zijn kogelvrije jas en hoed, de kas bewaakte. Hoe hij het uitkiende om de ons tot op de laatste cent twee dagen in leven te houden. Ik heb een voor gevoel dat Frank nooit penningmeester gaat worden. Cor, die de restaurantjes heeft uitgezocht. Crocodile Dundee Peter, sorry Harm, Peter was voor mij al crocodile dundee, omdat hij mij naar grotere hoogte heeft gebracht!!! Tja wat moeten we daar van denken. Nou, we zijn gewoon de dag voor de marathon even lekker de spiertjes los gaan lopen…….. Nou dat was los klimmen. Tja, Peter voelt zich aangetrokken tot de top. Was wel een prachtig uitzicht over de stad.

Marijke, voor de sweet dreams. Gerrit voor het gezaag aan de andere kant van de muur. Dan heb je toch niet het idee dat je midden in de stad bent……….

Peter Beijlen, gewoon lekker gezellig en genieten en onverwachts komt die uit hoek. En het is volgens mij een prestatie om naast Gerrit te slapen.

Ik denk dat we met z’n allen een geweldig weekend hebben gehad ondanks wat teleurstelling voor sommigen. Binnekort ga ik aan mijn trainingsschema beginnen voor de 3.15……………. Ik wil er nog bijna in geloven.

 

Mensen het was echt super en ik kijk nu al uit naar de reunie!! 

Groeten Claudia

 

 

We hebben het weer geflikt en zo bijzonder om te lezen hoe iedereen deze trip weer heeft beleefd. Unieke verhalen en impressies van unieke mensen tijdens een uniek festijn wat dit weekend in elk opzicht weer zo bijzonder maakte. Vrijdagmorgen om 3.00 uur op om bijtijds en zonder te haasten vroeg op om zo rond 4.00 uur opgehaald te worden door Harm en Aagje om te verzamelen op Leiden Centraal voor de trein van 4.38 uur naar Schiphol waar het vliegtuig om6.55 uur zou vertrekken. Dat was op zich al een nacht van weinig slaap en er zouden er nog meer van volgen om diverse redenen. In Barcelona maakten wij gebruik van de Barcelona Card waarmee wij toegang hadden tot al het OV (metro,trein en bus) en dat bracht ons overal in Barcelona. Erg handig en Cor bleek een geboren metrokaartlezer (ideaal). Het werd een weekend van allerlei weertypes, maar gelukkig was het op de dag van de marathondag uitstekend loopweer. De tijden waren er dan ook naar. Op de Voorschotens ite staan de uitslagen met gedetailleerde info over de lopers + video-materiaal. Hoe anders was het weer de dag erna (veel sneeuw), waardoor wij nog net (40 minuten voordat het vliegtuig zou vertrekken) op tijd op het vliegveld van Barcelona arriveerden voor onze vlucht huiswaarts, waar wij rond 22.00 uur weer veilig landden. Een zeer geslaagd weekend en wat mij betreft mogen er meer van volgen. Ik geloof dat het al aardig zeker is dat 25 september 2011 de marathon van Berlijn op het programma staat. Kan Marijke opgaan voor haar 17e marathon of niet finishen, maar wel de gelukkiuge gezichten aan de finish kan bewonderen, Claudia tot de blonde nederlandse vrouwelijke loperstop zal behoren, Cor zeer waarschijnlijk achter een pacemaker 2 seconden sneller zal lopen, Peter van Spronssen zich wel inschrijft voor de marathon, maar deze niet loopt, omdat hij vooraf teveel heeft ingelopen, Harm Berlijn nog een keer toeristisch gaat lopen, maar dan met een rugzak van 15 kilo, Frank ook weer meedoet en probeert om Claudia voor te blijven, Gerrit in een nieuwe gesponsorde strakke outfit wel 4.06.02 zal lopen, ik zeer waarschijnlijk wel weer zal starten in het vak van de kneuzen en wordt Ester ook een marathonheld. En dit alles natuurlijk met weer de zeer belangrijke steun van Aagje en hopelijk Agnes. Ik heb er al zin an. Mensen bedankt voor de gezelligheid en tot gauw.

Groeten, Peter 
 

21 feb 2010: Midwinter Marathon te Apeldoorn

Vanmorgen in de dichte mist vertrokken naar Apeldoorn, op een grote parkeerplaats de auto geparkeerd en terwijl wij uitstappen stappen uit de auto direct naast ons Maarten Taal en zijn vrouw Nellie. Héél toevallig!

Met een pendelbus naar het centrum waar het al heel druk was en snel omgekleed en snel in een startvak gegaan. Achter ons waren achter de hekken nog heel veel lopers, we stonden met z’n drieën in het vak van de 2.10u, niet verkeerd dus.

Laat aankomen heeft als voordeel dat je gelijk start, niet dat het altijd gunstig uitpakt maar vandaag ging dat perfect.

Maarten liep steeds 150 meter voor ons en wij liepen in een aardig tempo daar achteraan, ik dacht dat ik dat niet vol zou kunnen houden maar ach, zolang het gaat is het goed. Vanaf de 18km begonnen we op Maarten in te lopen en de laatste bijna 10km hebben we gezamenlijk gelopen. Het tempo bleef hoog, ik heb sinds Terschelling deze snelheid niet meer gehad. Goed gevoel met het vooruitzicht op Barcelona.

Met z’n drieën zijn we ook gefinisht, de tijd van Maarten: 2.23.56, Peter v S: 2.23.57 en mijn tijd: 2.23.58

Apeldoorn is ieder jaar weer leuk, wij hebben de 27,5km gedaan er is ook een loop van 18.5km, nog één van 8km(?) en een hele marathon. Aan te raden! Op de weg terug merkte we dat we aan de goede kant van Nederland waren, wij hadden prima weer!

Nog twee weken……….

Marijke

14 feb 2010: Schoorl 2010

Zo Marathonhelden, daar zijn we weer!

Zondagochtend een witte wereld, afgelast? Voor ons niet, wel voor Gerrit…

Rustig zijn we naar Schoorl gereden, in het weiland geparkeerd waar al een auto met z’n voorwielen ingezakt was maar dat zou ons niet gebeuren. Voor we de grote witte verkleedtenten in gingen deden we eerst een bakkie in het dorpscentrum. Wat bekenden van vorige evenementen gesproken, gezellig, intussen was Martin ook van de partij. Uiteindelijk hebben we ons daar lekker verkleed en onze spullen er ook achter gelaten, een soort VIP behandeling, lekker warm, stoelen, koffie etc.

Op het laatste nippertje naar de start en met velen aan de rit begonnen, 21km en 30km liep samen op dus het was een behoorlijke groep. De wegen waren zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt maar op sommige paden was het uitkijken geblazen, Claudia heeft hier een behoorlijke val gemaakt maar kon gelukkig nog doorlopen.

Peter bleef in de buurt lopen, was ik blij mee want het ging niet vanzelf. Ik had geen energie om te praten (je kan het slechter treffen!) en was het bij de 12km eigenlijk al zat. Dus doorbijten dan maar, kilometers vreten, vanaf de 15km aftellen maar intussen wel beseffen dat het een mooi gebied is. Ik hou er wel van, duinen rondom, ruimte, af en toe een beetje bos, mijn parcours dus.

M’n tempo heb ik vast kunnen houden omdat Peter erbij liep, ik heb hier 3 jaar geleden met Rosa gelopen en toen ging het heel relaxt, gezellig keuvelend hebben we de afstand toen volbracht. Uiteindelijk met iets minder dan een minuut sneller dan in 2007 tevreden over de finish (2.47u).

Voor mij is het een must om volgende week naar Apeldoorn te gaan, de lange afstand gaat me nog niet ontspannen af. Hoe dan ook, ik loop hem uit in Barcelona!

Claudia was de snelste, ze traint regelmatig en loopt gewoon goed, Super! (2.25u) Martin is zich intussen rustig aan het voorbereiden voor Rotterdam, geen paniek, geen ge-stress, hij is een echte duurloper en kwam op 2.42u binnen met een brede glimlach. Snel naar huis voor z’n wel verdiende biertje en weer vrolijk verder trainen. Knap!

Naar huis, ja dat ging niet zomaar. Eerst een beetje naar achter rijden en toen weer naar voren en toen….vast! Geen probleem, de tractor kwam aangescheurd en aan de haak geslagen sleurden ze ons uit de modder. Lang leve de organisatie van Schoorl!

En Gerrit, wat heb jij gedaan zondag??????????

Tot snel, groetjes Marijke

 

14 feb 2010: Duinrellcross Leiden Atletiek

Geen Appeltaart
Op de ochtend na de gouden medaille van Sven werd rond 12 uur de familie afgezet bij de club. Voorschoten '97 bruist. Ruim 200 jeugdspeler waren verzameld om af te reizen naar het Kasteel in Rotterdam om Sparta – VVV bij te wonen. Daag, veel plezier! Auto gestart en 20 minuten laten was Duinrell in zicht. Alfred was ook net aangekomen. Op weg naar het restaurant voor de startnummers bleek Larissa een 2de plek bij de jeugd te hebben bemachtigd. Ze was een teenlengte achter de nummer één gefinisht. Geïnspireerd door Larissa doorgewandeld naar het startterrein. Niek en Max waren er ook om de kleuren van Voorschoten '97 te verdedigen. Het bleek dat Niek vergelijkbare tijden en dezelfde wedstrijdstrategie liep. Ah dat was mooi. De wedstrijdstrategie stond daarmee vast. Het eerste rondje het parcours ontdekken en daarna opstomen en proberen bij Niek in de buurt te komen. Heren, klaar, we gaan starten en weg ging het veld. Het parcours was goed begaanbaar. De puristen zouden het geen cross (=modder) maar crosscountry hebben genoemd. Na een kilometer was de hartslag nog mooi laag, Niek verdween langzaam uit het zicht. Aan het eind van het rondje een meevaller, de enorme berg van de rodelbaan zat niet in het parcours. Nou dan kon het wel iets harder. In de verte kwam Niek weer in het zicht. Het inlopen ging maar heel langzaam. Ronde 2 werd ontspannen afgelegd en ronde 3 kon aangevallen worden. Heel langzaam maar wel zeker werd het gaatje met Niek kleiner. Oh gelukkig een nieuw target. Een loper in een vel geel shirt verschijn een eindje voor Niek. Dat is lekker. Eindelijk kon de tactiek van opstomen in stelling gebracht worden. Maar helaas, opeens had de gele loper behoefte om even iets tegen een boom aan te doen. En daar liepen we dan opeens in een groepje van drie. Tap tap tap, “rechts houden!”, de koploper kwam aanstormen. Tja met lopen heb je altijd baas boven baas. Tringelingeling. De bel van de laatste ronde. Niek werd gepasseerd en een versnelling ingezet. Kilometer 7 en 8 gingen lekker. Nog één keer over de boomstam gesprongen, even gas terug nemen omdat de snelle kilometers toch iets te veel van het goede waren en daar was de finish. 5 tellen later kwam Niek over de finish. Trainingspak aangedaan, Alfred aangemoedigd met de laatste meters en daarna was het tijd voor een lekker kopje koffie met een welverdiend stukje appeltaart. Oh nee, een tegenvaller, er was geen appeltaart. Maar gelukkig ook meteen een meevaller toen bleek dat het papiertje dat bij de inschrijving was uitgedeeld een consumptiebon was. Al met al was het een heerlijke loop waarbij weer eens bleek dat rustig beginnen het prettigste werkt.
Fons Schrijver

6 februari 2010: Aarcross Alphen a/d Rijn

Missie volbracht.
Precies 11 wedstrijden op onverhard terrein heb ik mogen lopen deze winter. (Mogen, want ik heb mezelf aan man en kinderen opnieuw moeten voorstellen afgelopen zondag, zoveel weekenden was ik weg.) Vier van het Hardloopwinkel crosscircuit, vijf van de Zuid Holland Midden Crosscompetitie, de enige echte Snowworldcross uit het clubcircuit en de Puinduin. En ik heb genoten, telkens weer. Alle wedstrijden waren anders. In Boskoop ging het dwars door de dikke klei, in Reewijk door het losse zand, in Duinrell over een enorme helling, in Alphen moest er over sloten worden gesprongen en in Zoetermeer lag bijna een meter sneeuw. En zo had elke loop zijn eigen eigenaardigheden. Er waren crosses bij die ronduit koud waren inclusief een snijdende wind en er waren crosses bij die gezellig eindigde met een warme kop soep, oliebollen of een gewonnen mountainbike (Ed). Maar één ding hadden ze allemaal gemeen het was nooit nat. Althans op hoofdhoogte want water in mijn schoenen was op veel crossen geen uitzondering. Terwijl de Halve van Egmond werd afgeblazen racete Ed en ik door de bossen van Den Haag. Want, daar kun je vergif op innemen: een cross gaat altijd door! In Den Haag was het wellis waar ingekort maar er werd wel gestart. De lengte van een cross is toch nooit precies. Het hangt van je leeftijd en sekse af hoeveel rondjes je dient te lopen maar er zijn korte bij met rondjes van 1200 meter die in mijn geval (ouder dan 35 en vrouw) vier keer moesten worden gelopen of rondjes van 2300 meter die ik twee keer mocht nemen. De totale lengte in mijn geval zat ergens tussen de 4400 en 7000 meter. Frans heeft de meeste rondjes mogen lopen met een totale lengte die varieert tussen de 8900 en 10.700 meter.
Het aantrekkelijke van de crosses die ik gelopen heb vond ik in elk geval ook het beperkte aantal deelnemers. Hoewel het aantal vrouwen wel iets meer mag zijn, maakt de kleinschaligheid dat je het gevoel krijgt te zijn aanbeland op een familiereünie. En dat is wat het ook op een gegeven moment wordt. Je komt veel dezelfde mensen tegen en je gaat ze op een gegeven moment ook van naam kennen. Iedereen moedigt iedereen aan. Omdat de categorieën vaak op verschillende tijden starten moedigen ook de lopers elkaar veelvuldig aan. Het geeft ook zeker een band als je zo met zijn allen door de modder, bospaden, heuvels en natte graslanden ploetert. Nog daargelaten de beperkte omkleedruimten waar mannen, vrouwen en kinderen bil aan bil hun spikes aansnoeren.
Afgelopen zaterdag heb ik afscheid genomen van de ZHM crosscompetitie en vorige week liep ik de laatste van het Hardloopwinkel crosscircuit. Jammer want ik zou er zo nog wel weer 11 willen lopen. Gezellig met Ed en Frans op stap, op de heenweg de voorpret over wat er te wachten zou staan en op de terugweg de napret om de viezigheid die we weer doorstaan hadden. Aan iedereen die nog niet ooit een cross liep, hierbij de aanbeveling om volgende winter ook eens een cross te proberen. Natuurlijk is het best wel een beetje afzien en soms ronduit zwaar, maar het is o zo gezellig!
Louise Schrijver
 

31 jan 2010: Clingendaelcross te Den Haag

>Ik schrijf niet zoveel stukjes want wij hebben een echte auteur in ons midden. toch wil ik jullie mijn ervaringen niet onthouden.
Zoals jullie allemaal hebben kunnen lezen, (verslag Louise) heb ik vorige week, ietwat overmoedig, de volledige Puinduinrun gelopen. Net zoals Louise had ik kuiten waar je op kon gaan staan, ze gaven geen krimp. Toch had ik een hele leuke ervaring gehad, al was het afzien en nog eens afzien.
Toen het mij zaterdagmiddag duidelijk werd dat ik zondag niet naar Uithoorn hoefde af te reizen en Willem met een alternatief in Den Haag kwam, dacht ik: leuk, weer een cross. Laten we maar gewoon meedoen.........
Ik weet nu dat crossen iets heel anders is dan een 15 km op de weg lopen.
Ed, Willem en ik togen naar Den Haag. Louise en Fons (met maar 1 dochter als supporter) waren er, evenals Merel en Alfred. Wij liepen bijna allemaal in ons fraaie Voorschoten '97 shirt.
Ik vond het redelijk druk, er waren er duidelijk meer mensen op hetzelfde idee gekomen. Het was natuurlijk een uitgelezen dag, iets boven de nul, droog, af en toe zon en een wat hardere ondergrond door het vele vriezen. We waren er wederom op tijd (Ed zijn idee) en zijn lekker ontspannend keuvelend uiteindelijk het Clingendaelse bos ingelopen.
Ik wist niet wat ik moest verwachten en ben na het startschot gewoon maar van start gegaan. We hebben wel eens eerder hier met Ed getraind, maar dan kun je na 1 rondje beulen gewoon even stoppen. En dan pas begint het volgende rondje weer.
Hier kan dat niet, ik moest aan de bak voor 3 volle ronden. Ik ga altijd wat te snel van start en dat is bij het crossen best zwaar. Je loopt op eigenlijk alleen maar oneffen ondergrond, iedere stap moet je je voet goed neerzetten.
De eerste ronde ging lekker, het parcours slingerde ons door de bossen van Clingendael en bestaat uit boomstammen, af en toe wat modder en voor de rest redelijk begaanbare paden. De 2de werd al wat zwaarder, (ik voelde de trappen van vorige week weer). Ik kon Ed dit keer wel inhalen en probeerde mijn tempo te houden. Gelukkig zijn de afstanden van de rondjes bij het crossen te overzien. We liepen 3 ronden van ongeveer 2.3 km, en het leuke van crossen is dat je elkaar tussen de bomen door ziet. Dat geeft je weer moed om door te lopen. Zo zag ik de hele tijd Louise en Willem lopen. Ik had ze nog achter me!
De derde (en laatste) ronde was gewoon zwaar, dan maar weer afzien (les 1: langzamer starten) Had Louise daar niet al een keer voor gewaarschuwd. Het lukte mij om in ronde 3 nog een HAAG meisje in te halen, die andere kwam ik niet meer voorbij. Tevreden finishte ik in een tijd van 32:55 (?).
Ik vind het erg leuk om te doen, een beetje beulen door een bos. Wellicht ga ik het vaker doen, het kost ook minder tijd dan een halve marathon. Om 1 uur precies was ik weer thuis!

Tot ziens op het clubcircuit
Ingeborg
(Ik zag dat het Louise gelukt is goede vrienden met de tijdwaarnemer te worden, zij kreeg een minuut cadeau.)

Laatste clubcircus 2009

Zo’n 30 malloten, waaronder ik zei de gek, stonden 19 december 2009 klaar om het “Snowworld”-parcours te lopen. Het was een besneeuwd landschap, en Ed had een col van de 1e en een col van de 2e categorie opgenomen.
Al snel na de start doemde de 1e col al op. Ik zag er als een berg tegenop!
Hijgend en puffend kwam ik tot een hoogtepunt. Daarna was het een aflopende zaak en ging het bergafwaarts tot ik in een diep dal belandde. Hier klauterde ik uit en bereikte al gauw een hoger niveau.
Via een vals plat en een gemene klim kwam ik bij Marjolein Keerpunt, die voor deze keer gepromoveerd was tot Kruispunt. Op een drukke viersprong moest zij het verkeer regelen, waarbij snelverkeer voorrang had, maar ook doorgaand verkeer en verkeer van rechts. Ga er maar aan staan!
Ze wenste me een goede terugreis en waarschuwde voor overstekend wild. Nou, zo wild was het niet: alleen een tam konijn en een kudde makke schapen kruisten mijn pad.
Deze route moesten we ¾ keer lopen. Om een kort verhaal lang te maken dient u bovenstaande 3 à 4 keer te lezen. Onderweg kwam ik de man met de hamer tegen en op het eind de man met de klok.
Met een waas voor mijn ogen en snot in de neus kwam ik bij de finish aan, alwaar Peter mijn tijd klokte en doorgaf aan Coby. Toen iedereen binnen was, gingen we moe maar voldaan naar het winterpaleis.
Met een bak warme chocomel in mijn handen en uitzicht op skiënde mensen op de piste, moest ik toch even terugdenken aan de Alpen. Als het dan ging sneeuwen begon mijn moeder te zingen en mijn zusjes en ik zongen dan uit volle borst mee: JODELAHITIIIIIIIIIII ……
Heide R. Bijwas

9 jan 2010: Oliebollencross Haagatletiek

‘KNMI waarschuwt voor extreem winterweer’ stond er zaterdag groot in het AD. Vrijdagavond wist de weerman op het journaal te melden dat het beter zou zijn als iedereen de zaterdag zou overslaan om pas weer zondagavond wakker te worden.
Dus gingen Ed en ik zaterdagochtend op pad voor wederom een cross. Gek? Sommige vonden van wel, wij hadden er zin in. Natuurlijk hadden we zo onze voorbereidingen getroffen. We hadden onze kleding aan de weersomstandigheden aangepast en bril en muts bij de hand. Na het inschrijven was het een kleine 10 minuten lopen de duinen in naar de start van het parcours. Aangekomen waren net de pupillen van start gegaan. Als jonge hertjes en hindes draafden ze over het parcours. Geen grammetje vet te veel. De wind die nog guur over de baan van Haagatletiek de sneeuw deed opstuiven kreeg in de duinen veel minder grip op de losse vlokjes die naar beneden dwarrelde.
Spikes of geen spikes, dat was een groter probleem, nou ja probleem. Ed en ik kozen toch maar voor de spikes. Er zat wel veel hard tussen, maar dat mocht niet opwegen tegen de enigszins losse ondergrond op een groot deel van het parcours, met name waar het een heuveltje betrof. Normaal loopt de Oliebollencross van Haagatletiek over een mul paardenpad en zit er een flinke heuvel in. Laatste heuvel was echter geschrapt vanwege de gladheid en het paardenpad was zo hard en bobbelig dat er naast lopen veel gemakkelijker was. Daarmee was het parcours niet alleen veel korter, maar ook voor een cross er eentje met een lichte ondergrond. Dus: eitje.
De rondjes van de crossen beginnen ook al aardig te wennen. Je kunt er erg goed door doseren en de concurrentie is ten allen tijden in beeld. Twee pupillen van Bram Wassenaar vormden de kopgroep bij de dames. Eentje bleek na twee rondes veel te snel om te volgen maar die andere had ik mooi in het vizier. Het derde rondje kwam ik zelfs steeds dichterbij. Ze gaf me echter geen kans voorbij te komen, hoewel ik zo zachtjes mogelijk probeerde te naderen. En dat voor een moeke van over de 40 met 4 kinderen thuis. Daar heeft Ed toch maar mooi iets van weten te maken! En ondanks alle spookverhalen over het weer had ik toch maar heerlijk gelopen. Ik begin de crosses steeds leuker te vinden. Over de finish ben ik natuurlijk wel even moe, maar de rest van de dag barst ik van de energie.
Bij het naar huis gaan hoorden we dat de Halve van Egmond van zondag was afgelast vanwege het feit dat de Medische ondersteuning niet gegarandeerd kon worden. Niet zo zeer doordat ze verwachten dat er meer dan normaal bosjes met lopers onderkoeld zouden raken, maar wel vanwege de kans dat er in de rest van Nederland zoveel ongelukken op het ijs en de weg door het weer zouden kunnen gebeuren, dat de ambulances elders noodzakelijk zouden kunnen zijn. En natuurlijk al die mensen die de weg opgaan op weg naar Egmond terwijl dat misschien helemaal niet verantwoord is. Dat is natuurlijk ontzettend zuur als je er een half jaar voor hebt getraind. Grootschaligheid maakt zo’n beslissing helaas noodzakelijk. De organisatie is er natuurlijk ook ontzettend ziek van dat ze zoiets moeten beslissen omdat het ook nog eens niet zeker is of het winterweer wel zo extreem is als aangekondigd. Vandaag viel het tenminste (gelukkig) alles mee ondanks de aangekondigde ‘extreme situatie’.
Louise Schrijver