Zaterdag 4 feb: Quatrocross van Leiden Atletiek

 

Zaterdag 4 feb: Aarcross bij AAV36 Alphen a/d Rijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

29 januari 2012:  Tien kilometer Z&Z in Uithoorn

 

Mijn eerste 10 km van het jaar tegelijk met de eerste vorst van het jaar. Het is koud, ijskoud. Het vriest maar een enkele graad, maar de gure wind maakt de gevoelstemperatuur een stuk lager.
Ik heb deze week al veel gelopen, maandag een LDL van bijna 10 km en ik heb woensdag bij Fons meegetraind. Dat was iets te hoog gegrepen, de snelheid lag echt te hoog, duidelijk out of my league! Donderdag kwam ik wat moeizaam overeind door de spierpijn.
Vanochtend met Freek meegereden naar Uithoorn. Voor beiden de eerste keer, we zijn wel gewaarschuwd voor het parkeren, dat is hier een drama. Toch lukt het een bijna-legaal plekje te vinden niet al te ver van het startpunt.
Het clubhuis is overvol, lange rijen voor de toiletten en de kleedkamers zijn gereserveerd voor de voetballers. Ik word twee keer weggestuurd. Er moeten ook andere kleedkamers zijn voor de renners, maar die vinden we pas als we voor het inlopen naar de baan gaan.
De 10 km start als laatste. Bij het startschot sta ik met Tim aardig vooraan, maar daardoor word ik ook door veel mensen ingehaald die eerste paar honderd meter. Dan een hoge brug op, die wel wat wegheeft van de Erasmusbrug. Zoals altijd heb ik de eerste km moeite mijn adem op orde te krijgen. Maar, verrassing, het eerste bord dat ik zie vermeldt dat we al 2 km onderweg zijn! Dat valt weer mee.
We rennen over kaarsrechte geasfalteerde wegen langs bloemenkassen. Soms een kaal weiland, verder is er weinig te zien. Na het eerste stuk met tegenwind wordt het minder koud.
Ik heb weinig mensen om me heen, het is ieder voor zich. Gelukkig haalt halverwege een bekende me in en heb ik weer een tijdje een richtpunt. Ik heb last van mijn knieën. Na een waarschuwing van Ids en Marjolein dat ik scheef loop, heb ik sinds een week zooltjes in mijn schoenen. Nu loop ik rechter, maar het gevoel dat mijn voeten minder ruimte hebben in mijn schoenen overheerst.
Bij 6km nog een bocht en een waterpunt, dan wordt het echt eenzaam. Onder een tunneltje door langs de weg, dan over een groot terrein met vrachtwagens. Gezellig is anders en het ligt op de wind. Ik doe mijn handschoenen maar weer aan, wat een kou!
Dan zie ik in de verte de ‘Erasmusbrug’ opdoemen, het eind komt in zicht.
Bij het 10km punt staat de klok, best aardig voor mijn doen, maar geen PR. Was ook niet te verwachten in de kou en op opgelapte schoenen. Ik haal nog een handvol mensen in die ik al geruime tijd voor me heb gehad, en dan is daar de finish.
De weg naar huis duurt haast net zo lang als de loop. Er ontstaat een waar verkeersinfarct, het duurt zeker een half uur voordat we Uithoorn kunnen verlaten. We hebben aardig gelopen, maar het dorp heeft ons niet echt kunnen bekoren.
Arita Jol

29 jan 2012: Topdag in Uithoorn

Een grote bel met koude lucht hing gisteren boven Rusland en die kwam hierheen wist Willemijn Hoebert te vertellen. Inderdaad. Met exact nul op de op schaal vertrokken we naar een Uithoorn. En wat doen hardlopers als het koud is? Die doen een rondje ‘wat heb jij aan’ en de laagjes vliegen in het rond.
De Legmeer in Uithoorn, een nieuwe locatie – dus nieuw parcours was het niet alleen berekoud maar ook beregezellig; een heus zeemanskoor zong ons door het halfuur heen dat wij moesten wachten nadat de halve weg was.
In tegenstelling tot vorige week besloot ik geen risico te nemen. Drie lagen, thermo, lange mouwen en clubshirt kort plus petje en handschoenen. Ik had in Nova Zembla naast Doutzen niet misstaan. Ook besloot ik wat meer naar voren te gaan staan en me op te trekken aan de anderen om me heen.
Snel na de start tegenwind op de Noorddammerweg, koud maar in een pittig tempo trek ik me op aan de medelopers. 5.30 is de eerste kilometer, dat zegt meestal weinig. Hou ik dit vast?
We klaverbladden de brug over, lekker in de afdaling versnellen. Iemand begint tegen met te praten maar ik reageer nauwelijks. Waar heeft ie ’t over….?
Om me heen veel dames, sommige zelfs keuvelend. Maar één dame, in bijna pijnlijk oranje shirt (Corry 1698) loopt strak. Pikzwarte paardestaart en ik probeer haar bij te houden. Dat lukt goed en heel lang. Zij heeft blijkbaar een heel goed ritme want ik loop vier kilometers aaneen 5.38. Dat is spectaculair voor mijn doen, en ik voel me nog steeds goed. Er passeert een hond met een startnummer. Tja, alles kan blijkbaar.
Het parcours valt mee, we lopen door het oud poldergebied, en aan de rand van nieuwbouw. Veel groen en een lekker vlakke rechte weg. Ik weet het, niet iedereen vindt dat leuk.
Na de vier zijn we gedraaid en lopen we voor de wind. Net door de 28 passeer ik de vijf. Dat maakt dat ik warmer wordt en bij zes stop ik mijn handschoenen en petje in mijn shirt.
Het lukt me zelfs om uit te lopen en bij een nieuw koppeltje aan te haken. Dan ga ik nog sneller, twee keer 5.34. Zo constant heb ik nog nooit gelopen. We draaien het bedrijventerrein op. Ik ga me zorgen maken. Hou ik dit vol?
Toch ga ik nog iemand voorbij. Dan buigen we van de Randweg af, naar de Randhoornweg – ja veel fantasie in de straatnamen hier – en de finish in zicht. Mijn tempo zakt iets.
Te laat begrijp ik dat de klok het 10 kilometerpunt is. Ik zat heel dicht op de 56 en dan moeten we nog 240 meter. Ik trek toch nog een sprint ga er nog velen voorbij. 325e word ik, terwijl ik de laatste twee keren bijna 400e was.
Het is geen toptijd geworden maar het ging wel heel erg goed.

Tim van Houten
 

29 jan 2012: Uithoorn

Het voorgevoel was al niet goed. Afvallers, Sanne tentamen, Elise uitwisselings gasten uit Turkije.
Dus Jelmer en ik samen op pad. Thuis al een blik op de thermometer 0.5 boven nul.
Dus de handschoenen en hoofdband mee. Tomtom wijst ons de weg naar de nieuwe locatie in Uithoorn.
Het oogt allemaal nieuw, parkeerplaats en wijk. We zijn vroeg en toch is het al druk.
Wurmen ons naar binnen, spotten al de nodige Voorschoten lopers; Frans, Katinka, Carolien, Marjo, Willem.....
Rij voor het dames toilet, maar buiten ( nee niet de bosjes) in de kleedkamers een iets kortere rij.
Na een te korte inloop? toch naar de start. Lekker warm tussen de andere lopers.
Dan het start schot en husselen we over de piep. Het parcours is nieuw, beetje kaal.
En wat gaat iedereen hard of ben ik traag? Maar het is droog met een vaag zonnetje, en wind.
Dat scheelt een paar graden mee of tegen. De 1e kilometer moeizaam. De 2e al beter. Maar waar blijft de 3?
Kennelijk gemist want na de brug, oef even een andere versnelling, is daar opeens de 4.
De laatste kilometer nog wat bochtjes afgesneden over de witte blokjes. Wel goed opletten!
Vorige loop tot mijn verbazing een pr gelopen. Moest ik wel thuis even opzoeken. Heb de tijden niet zo in mijn hoofd.
Helaas dit keer niet. 28.15 over de 5 km. Was het de bloedbank vorige week, mijn nieuwe schoenen, de wind en kou?
Geen idee, maar uitlopen is ook knap, denk ik dan maar.
Ellen Vroon 

22 jan 2012: Pùindùinrun foâhèvâh

Even denk ik dat het luid gejuich bij de Finish voor mij is. Dat is ten dele waar; Carolien, Louise, Ed, Corrie, Willem, Katinka, en wie vergeet ik, moedigden (vermoedelijk) mij aan. Alle anderen joelden om de eerste vrouw die vlak voor me liep en die er al 3 rondes, dus 10 kilometer, op had zitten. Ik ging voor 2 rondes dat is 7 kilometer.
Aan het laatste rechte stuk begin ik bij 41.22. Ik realiseer me dat als ik sneller wil zijn dan vorig jaar nu het moment is om aan te zetten. Hoewel, de duizend traptreden hebben hun werk gedaan. Het bultige parcours heeft zijn sporen in mijn spieren achtergelaten en de energie moet inmiddels uit mijn kleine gehaald worden om nog voort te kunnen. Mijn kleine teen blijkt groter dan gedacht want het lukt. Ik ben toch bijna een minuut sneller dan vorig jaar.
Een hele rustige start, bescheiden als ik ben start ik bijna achteraan, daardoor even in de file. Met z’n vijfhonderden ineens naar boven gaat niet zo snel. Iets verderop krijgen we ruimte en kan ik wat versnellen, we gaan naar beneden. Dan rondje vijver, (pas op glad!) en naar de eerste trap. Ik begin enthousiast maar na veertig treden wordt het te zwaar. Het is druk op de trap. Boven is er weer ruimte en ik zet er direct vaart in. Ik passeer Katinka en dan naar beneden in de eerste afdeling. Het lijkt wel of niemand dat durft. Gewoon gaan! Ik geef toe het is modderig en niet zonder risico maar hier is wel tijdwinst te behalen.
Buitenom naar de westkant, trap op, lopen, trap af, trap op. Ik passeer Corrie en weet dat er geen trap meer komt. Nog een mooie afdaling die eigenlijk te druk is om tijd te winnen. Ik laat me vallen en zwaai, net op tijd de brug op.
Vlak voor het keerpunt hoor ik Corrie me aanmoedigen. Met het uitgedunde deelnemersveld weer omhoog. Meer ruimte. Ik kijk niet op de klok en neem me voor niet te strijden met andere lopers. Eigen tempo en blijven leven. Als ik de tweede keer de vijver rond ga komt de kop van de wedstrijd me voorbij. Met name de meisjes schieten bij het zien van de trap al in de wandelstand maar ik loop tot onderaan. Minstens!
“Rechts houden snelle loper”, hoor ik de vrouw voor me roepen als ik afdaal. “Nou even maar hoor tot ik beneden ben” zeg ik.
Ik ben blij dat ik gekozen heb voor korte mouwen en korte broek want mijn temperatuur loopt behoorlijk op. Nu ben ik bij het trap-op-trap-af deel. Voor een fotograaf versnel ik mijn pas en loop rechtop, ben benieuwd. Jaren oefenen op de stationstrappen maakt dat ik trap af altijd mensen voorbij ga.
Zo nu naar de finish. Mooie tijd 43.13. De auto van Willem vlak achter de finish. En met banaan, eierkoek, sportdrank (en water) en chocola vul ik de verloren calorieën weer aan. Leuke gadget gekregen: een Haags springtâh, thuis tâhtjespringûh…. Ja maar vandaag niet meer!

Tim van Houten
 

8 jan 2011: BOSLOOP, BEMOEDIGEND RESULTAAT

Het nieuwe jaar is onstuimig begonnen. Harde wind en hoog water maakten dat dorpen geëvacueerd moesten worden. Zo erg is het hier niet maar het parcours van de Bosloop door het Leidse Hout en de Kagerzoom (de lange afstand) is te drassig en wordt evenals vorig jaar toen de vorst het parcours teisterde, iets aangepast.
Nu schijnt de zon, het is helder, minder wind en dus lekker weer om te lopen. Wanneer liep ik dit parcours in korte broek?
Ternauwernood weet ik een plekje voor mijn tas in de stampvolle kleedkamers te bemachtigen en loop wat in. Alle clubgenoten die ik dit jaar nog niet gezien heb, wens ik het allerbeste en ook mijn grote vriend John van Haasteren, achter drie rijen dranghekken verscholen met ijsmuts en microfoon – wat een spreker is die man – begroet ik nog even.
Dan is het opstellen voor de start. Het aantal deelnemers is fors maar het is geen gedrang.
Het gaat verbazend lekker, veel beter dan vorig jaar. Natuurlijk mede door de aanmoediging van Elly en Bram bij de start en, iets verderop, Marjolein.
De eerste kilometer 5.35, vasthouden Van Houten, dat gaat lekker. Gelukkig ben ik in zomertenue want het is best warm in de zon. Er passeert een diepgaand gesprek over Cito-toetsen. Gelukkig gaan ze sneller, dat leidt alleen maar af. Ik praat niet, nooit eigenlijk, die energie heb ik niet, een kreet hier en daar, that’s all.
Even klimmen en de Stadspolderweg op waarbij ik steeds een lopertje voorbij schuif. Mijn moeder staat iets verderop, een aanmoediging doet altijd goed. We lopen de Merenwijk andersom, dus eerst de Broekweg af – het is er mooi – een landelijk tafereeltje met die knotwilgen. Ik heb een Voorschotenshirt in het vizier, maar die gaat rechtdoor voor de lange afstand.
Wij keren langs de buitenrand van de wijk weer terug. Bij 5 zit ik op 28.40, dat is bemoedigend maar ik zak iets in tempo als ik de helling weer op moet, maar met de afdaling maak ik dat wel goed. Willem komt voorbij, hij is niet ontevreden, het gaat niet slechts vindt hij, maar hij moet, voor de 15, nog een heel eind via Oegstgeest.
Ik moet niet te snel het tempo opvoeren, door het Leidse Hout is het nog een heel eind met een verraderlijke lus. Marjolein vrolijkt me op: “blijf lachen, je bent er bijna”.
Voor me uit schat ik wie ik nog voorbij kan. Eerst een stevige kale loper en daar weer voor ‘paardenstaart’.
De man ga ik vrij snel voorbij, hij is op, maar de dame lijkt juist nog veel energie te hebben en loopt uit. Ik ga een aantal anderen voorbij en wordt zelf nog gepasseerd door zo’n langeafstandsloper die giga hard gaat.
We draaien de Van Slingelandtlaan op, finish in zicht maar ik weet niet hoeveel we nog over de baan moeten. Ik versnel en ineens doemt de dame met de staart op, ik ga voorbij en op de baan trek ik een strakke sprint. Alles moet er uit. Later blijkt dat ik net binnen de 57 binnen ben. Dat is hier de laatste drie jaar niet gelukt en sowieso al weer een jaar geleden in een wedstrijd. Bemoedigend dus, op naar de Puinduinrun….

Tim van Houten

7 januari 2012: Oliebollencross Delft en de oliebollencross in Den Haag

Wedstrijd in de vorm van een duintraining of een duintraining in de vorm van een wedstrijd?

Terwijl velen lopers vanmorgen hardlopen door de bossen van Leiden en omgeving, heb ik even tijd voor een stukje. Ik doe vandaag niet mee. Niet omdat ik geen zin heb, maar omdat ik gisteren al heerlijk gelopen heb in het Bosje van Poot.
Vorige week mocht ik al genieten van het onverharde parcours van de Oliebollencross in Delft. Ook Frans, Freek en Ed waren daar van de partij. Vier ronden van 2.1 km stonden toen op het programma. Door de onuitputtelijke regenval van de weken ervoor een behoorlijk zwaar parcours met veel modder. Velen doen het op ‘gewone’ hardloopschoenen maar ik ben altijd weer blij met mijn spikes. Het geeft toch dat beetje extra grip in bochten en op heuvels.
Opvallend weinig vrouwen weer aan de start. En waarom? Ja het is zwaar, maar niet zwaarder dan bijvoorbeeld een gemiddelde duintraining van Ed. Daarbij is er nog ook altijd de keuze om de helft te doen. En het is toch ook gewoon echt een kwestie van doseren. En waar je na een vlak en opgemeten stratenparcours altijd weer afgerekend wordt op je tijd, is dat bij een cross onmogelijk. Zelfs al zou het parcours gelijk zijn aan het vorige jaar, dan nog zijn de condities van de ondergrond zo wisselend dat een vergelijking van tijd onzinnig is. Bij een cross gaat het om souplesse, kracht en doorzettingsvermogen. Uitlopen is per definitie de wedstrijd winnen. Yoga is overigens ook niet meer nodig na een cross. Je moet je gedachten namelijk wel uitschakelen en je volledig concentreren op de ondergrond anders ga je die wel van heel erg dicht bij bestuderen. Dus, goed voor lichaam en geest. Maar misschien zijn er te weinig vrouwen die er vieze enkels voor over hebben?

Maar voor mij was de keuze tussen het stratenparcours van Leiden en de oliebollencross in Den Haag gisteren dus niet moeilijk. Twee jaar geleden werd deze cross sterk ingekort vanwege het ijzige parcours door de winterse omstandigheden. Vorig jaar was het hele parcours verlegd naar de baan, omdat Nederland toen gebukt ging onder een meter sneeuw. (En dit jaar zou een horrorwinter Nederland overvallen…..).
Geen horrorwinter, slechts een beetje herfstig, dus de loop ging dit jaar als vanouds door in het Bosje van Poot. Ditmaal 4 ronden van 1.8 km. Een heerlijk afwisselend parcours. Veel heuvel, klimmetjes in los zand, stukje grasland, zelfs stukjes fietspad en platgelopen paardenpad. Mijn tijd? Ja eigenlijk geen idee wat die waard is. Soms wil je dat weten maar soms ook niet. Belangrijker, ik ben ongetwijfeld weer een beetje sterker geworden en mijn conditie zal er ook wel niet onder geleden hebben. Zolang ik maar wel een aantal dames (en heren) achter me laat is het goed, ja dat dan weer wel. Want een beetje competitief ben ik natuurlijk ook wel weer. Dan wordt de wedstrijd een training, of deze training een wedstrijd…
Volgende week lekker weer crossen, dan in Waddinxveen. En de week erna de Puinduin. Weer een week later de Wollebrandcross in Honselersdijk . En als laatste, (tenzij ik er nog ergens eentje vind op google) de cross die het circuit van de ZHM-crosscompetitie afsluit in Alphen aan de Rijn. En daarna… nou ja de straat weer op. Ach en dat is dan op zijn tijd (voor de kuiten zeker) ook wel weer eens leuk.
Louise Schrijver
 

10 dec 2011: Club circuit Zoetermeer

10 december 2011 oftewel de jaarlijkse bulten op Snowworld. Onder het genot van een heerlijk zonnetje hebben de lopers de bulten van Snowworld bedwongen, iets anders dan de sneeuw van de laatste twee jaar. Ed had voor dit jaar een nieuwe route uitgestippeld, minder ver van de apfelstrudel. Dit was alleen maar mogelijk door de hulp van veel vrijwilligers. Maar daar waar een aantal lopers hun (eerste) plek veilig konden stellen bleken juist zij afwezig. Willem, waar was je? Arjan kon het rustig aandoen. Louise moest met de kinderen naar de voetbal, want Fons was naar trainerscursus. Ik hoop dat Fons in ieder geval veel heeft geleerd, dan heeft Louise tenminste niet voor niets dit CC voorbij moeten laten gaan.
Ik heb weer genoten van iedereen die voorbij kwam. Dit is voor mij echt de leukste loop. Geen uur blauwbekken met af en toe een groepje lopers dat zo snel mogelijk weer bij me weg loopt. Maar continue lopers om me heen. Doordat jullie meerdere rondes moesten lopen en mij elke ronde twee keer moesten passeren had ik het gewoon druk. Voor de lopers was het echter zeer zwaar. Jammer genoeg hebben enkele de strijd moeten staken.
Voor na afloop had Ed dit jaar voor het eerst een eigen ruimte voor de groep kunnen reserveren. Dat is wel gezelliger, iedereen dichtbij elkaar. Apfelstrudel, warme chocolade melk, alles dik overgoten met slagroom. Dat is het vaste recept in Snowworld. Maar dat had iedereen wel verdiend na deze zware loop.
Marjolein

10 dec 2011: Snowworld, klimmen en dalen

Binnen wordt druk geskied, nog geen drie turven hoog en de tafel van zeven nog niet machtig proberen jonge kinderen de slalom met soepele bewegingen onder de knie te krijgen. Evenals de ouders die hier hun wintersportvakantie voorbereiden. Het Alpengehalte wordt verhoogd door de dirndl-jurken van het, met name, vrouwelijke personeel.
Buiten de Alpen in het klein; grazende koeien, hellingen, een enkele top en een wintersportzonnetje. Hier sluiten we het clubcircuit altijd af met een pittige cross. Deze voert ons over de toppen, klimmen en dalen dus, het pad is smal en modderig. Het parcours is zwaar, en alsof dat niet genoeg is moeten wij, die de lange afstand doen het vier keer lopen. Kort is twee keer.
Om te voorkomen dat wij het spoor geheel bijster raken heeft Ed een handvol vrijwilligers bereid gevonden ons de weg te wijzen. Zo passeren we Marlous, kijk dat maakt zo’n parcours toch aantrekkelijker, en Marjolein die je altijd geweldig oppept, en anderen die er toch maar staan. Dan zijn wij nog beter af, zij moeten immers een uur stilstaan in deze kou. Wij mogen lopen, eh.., moeten lopen!
Vier keer, het is geen sinecure. Vlak na de start klimmen we iets, even het wildrooster, maar zwaar is het nog niet, deze lichte glooiing is goed te doen. Omlaag, een hele grote plas – dan maar erlangs, al vraag ik me af of dat goed blijft gaan als iedereen vier keer langs geweest is.
Een stukje vlak en dan omhoog, de helling op. Smal en pittig, slopend lang- ik schat zo’n 150 meter, er komt geen eind aan. Dan even naar rechts en een toegift, nog een hellinkje. Maar dan ben je ook echt boven. Ik ben te veel buiten adem voor een echt Hillary-moment, en ik moet naar beneden. Een geweldige afdaling, ik laat me vallen. Het laatste stuk is de afdaling naar het keerpunt. Wind in de rug, uitlopen en dan weer een nieuwe ronde.
Bij 14 minuten passeer ik het keerpunt. Dat is één.
Opvallend genoeg heb ik voor de tweede ronde maar vijf seconden meer nodig. De derde keer moet ik vijftien seconden toegeven; de helling wordt zwaarder. Gelukkig blijft het grazend wild op zijn plaats staan. Maar haal ik dit nog een keer?
Marja loopt voor me, op een afstand die me de hele weg al doet twijfelen. Ga ik het proberen haar voorbij te gaan of niet. De afstand wordt maar tergend langzaam kleiner. Maar als ik voor de laatste keer op de top ben is ze ineens heel dichtbij. Vermoedelijk heeft de klim haar teveel tijd gekost. Ik laat me vallen en ga haar voorbij. En met het eind in zich lukt het me toch nog iets aan te zetten. De laatste bocht en de helling af. Deze ronde doe ik maar liefst 30 seconden sneller dan de vorige. En dat voel ik bij de finish ook wel.
Ook Corrie komt heelhuids de finish over, gelukkig maar want ik rij met haar mee. De vijf uitvallers zijn niet allemaal aan het parcours te wijten, toch was het zwaar. We breken op en strijken met koffie en apfelstroedel (met vanillesaus) neer in het restaurant alwaar we lang nagenieten.
Als een van de dirndlmädchen, ‘ze kan het hebben’, komt afruimen, keren we huiswaarts niet nadat we nog een hele kleine glühwein bij de uitgang krijgen. Warm van binnen gaan we kou weer in.
Tim van Houten

3 dec 2011: Ter Specke 2011

Hoewel ik het Clubcircuit, op een zaterdag, redelijk deed zal deze Ter Specke op zondag niet veel verschillen van de eerste Zorg en Zekerheidloop op die zondag in Mijdrecht. Of dat door de zondag komt weet ik niet. Vandaag spelen de elementen in ieder geval een rol. Er staat een harde koude wind, en al is het ondanks de zware bewolking droog, het maakt het wel bijzonder somber. Anderzijds is het voor deze loop die traditioneel nat, koud en stormachtig is uitzonderlijk goed.

We zijn, als club goed vertegenwoordigd al missen we wel dames bij de lange afstand om in het verenigingsklassement te komen. Een enkeling waagt zich zelfs voor het eerst aan de tien kilometer. Ook Elly doet weer de tien. Zal ze me weer voorbij gaan?

Een gebruikelijk drukke start waarbij een enkeling via de berm en anderen zigzaggend tussen de mensen zich een weg naar voren banen.

Het eerste stuk, ook na de helft want het parcours is een groot vierkant met twee wormvormige aanhangsels en een afzwaaier voor de finish, (Achterweg, Essenlaan, Loosterweg) gaat tegen de wind in. Een eerste groepje waar ik na de start in kwam gaat te hard en ik beland, niet onaardig in een groep met drie paardenstaarten voor me. Als Ad me voorbij komt blijkt dat ik ze ook ken, het zijn leerkrachten van de Lorentzschool. Maar zij gaan weer te langzaam en Ad weer te hard. Wat heeft een hardloper het toch moeilijk.

Die eerste ronde is het nog best moeizaam maar als we de Loosterweg opgaan en de wind wegvalt kom ik iets meer op tempo maar ik val snel weer terug. Wellicht door het gemak waarmee de snelste lopers mij nu voorbij komen. Mijn schema is inderdaad gelijk aan Mijdrecht alleen heb ik nu wel het gevoel dat ik lekker loop. Toen niet.

We gaan de tweede ronde in en het gaat beter, maar niet sneller. Maar dan als we de tweede keer de Loosterweg op lopen is, bij 8km, het eind in zicht. Ik versnel, maar niet te gek want 2 kilometer is best veel. De mensen om me heen laat ik achter me en weet zelfs bij een nieuw groepje aan te haken.

Langs de begraafplaats en dan de lus naar de baan. Altijd langer dan je denkt maar ik houd vol, zelfs nu ga ik nog mensen voorbij. Ietsje aanzetten moet kunnen. Ik heb geen idee in welke tijd ik zit. De klok staat al ver in de 59. Ed moedigt me aan maar maant ook tot beheersing; niet te gek. Nee, een echte eindsprint zit er toch niet in.

Driekwart minuut sneller dan in Mijdrecht maar, belangrijker, minder uitgeput. We babbelen wat na, halen nog wat lopers binnen, en met een kleurig doosje bloembollen keren we, na een stevige wandeling om bij de auto te komen, huiswaarts.

Tim van Houten

19 nov 2011: Clubcircuit op de Velostrada

Jiska had gelijk, ’t is gewoon hollen op het fietspad. Okay, een gepimpt fietspad zonder zigzagbochten en een vers laagje asfalt. Soms nog wel zonder verlichting maar daar hadden wij op deze heldere zonnige vrieskoude zaterdagmorgen geen last van. Terwijl men nog geen kilometer verderop het muziekkorps sinterklaasliedjes liet spelen, in de hoop dat de Sint dan snel zou komen, maakten wij ons klaar voor een sportief onderonsje; het clubcircuit op de Velostrada. Was het de appeltaart, het mooie weer, of het enthousiasme dat Ids in zijn trainingsgroep heeft overgebracht? Feit was dat de opkomst goed was.
De ruim 59 van twee weken geleden spookt nog in mijn hoofd. Zeker op het eerste stuk, als deze diesel nog niet helemaal op gang is maak ik me zorgen. Ten onrechte want de eerste kilometer in 5.33 is niet slecht. Ik loop met Corrie op. Ze verdient steun maar is, helaas, bij gebrek aan lopers op de 10, mijn enige uitdaging. Mijn tempo zakt iets maar toch loop ik iets op haar uit. Carolien, die zo twijfelde over deze afstand, loopt op muziek en loopt een eind voor me.
Vlak na het keerpunt, 28.44 zie ik Marieke aankomen. Zij loopt de 5 en is de eerste vrouw van de club. Wat een prestatie na haar getob met wat blessures en loopleed, er was een tijd dat ze mij maar net bij kon bijhouden, maar ze is nog jong. Ik moedig haar aan, en dat is zo ongeveer het enige onderweg dat ik verbaal aan kan, maar ik heb het er voor over. Praten en lopen kan ik niet.
Ik lijk in een aardig ritme te komen. Af en toe Ed langszij voor een aanmoediging. Mijn benen zijn niet zo zwaar als in Mijdrecht. Dan zie ik iemand voor me. Een buitenstaander? Toch niet, het is Robert, hij doet heel rustig. En als we bij 7 langs Willem lopen, die genoodzaakt is zijn krachten te sparen voor de zeven heuvelen morgen, kom ik dichterbij. En vlak na Marjolein haak ik aan. Dat is maar voor een paar honderd meer want Robert is weer op krachten en gaat er van door. Ik besluit geen poging te doen me aan hem op te trekken. Maar toch vind ik het fijn als hij even later weer iets terugzakt, het doet mijn tempo goed.
Nog onder de 52 passeer ik het 9-kilometerpunt. Dat betekent dat voor een tijd met 56 een forse eindsprint nodig is. Joost verwacht dat ook. maar het gaat ‘m niet worden, denk ik. De laatste kilometer wordt, met een klein sprintje toch 5.24. En onder luid gejuich van de mensen die er staan kom ik op 57.15 binnen.
Nog voor ik weer op adem ben is Corrie ook al binnen en gaan we naar de afterparty in de Businessclub. Daar is koffie, taart en gezelligheid – en heel warm maar dat terzijde. Het antwoord op de vraag of ik lekker gelopen heb is niet eenvoudig. Ik heb gelopen, en dat was lekker.

Tim van Houten
 

6 nov 2011: De Zilveren Turfloop

Zondag 6 november 2011, de eerste Z&Z-loop. Vanochtend niet zo goed wakker geworden, mijn dochter had een paar vriendinnetjes te logeren, die probeerden de hele nacht wakker te blijven. Ik had ze gewaarschuwd: wie mij wakker houdt , moet verplicht 10 kilometer meerennen! Het maakte helaas geen indruk. Om half 5 heb ik een boze roffel op de deur gegeven. Ik hoop dat ze er flink van geschrokken zijn!
Om half 10 meld ik me bij buurman Freek en samen rijden we naar Mijdrecht.
Het is gezellig druk maar omdat we vooraf hebben ingeschreven hoeven we niet in de rij voor nummer of chip. We lopen samen in en dan muziek aan, timer aan en op weg.
Het is goed loopweer, bewolkt met weinig wind.
Bij kilometer 1 ben ik heb ik mijn eigen tempo gevonden en komt Tim langszij. Fijn, dat geeft een mooi richtpunt, want hij loopt de 10 ongeveer in een uur. Dus Tim bedankt, jij miste teamgenoten om je aan op te trekken, maar ik niet!
Dan gaan we de bocht om en de dijk op. Het is mooi lopen langs het water. Hier staat wel meer wind, dat is minder. Tim loopt een beetje uit. Ik wil aanzetten maar word ingehaald en de man blijft vlak naast me lopen, ik hou weinig ruimte over. Dan maar de binnenbocht, de man volgt. En weer duwt hij me bijna de berm in. Dan komt er ook nog een auto voorbij die vlak voor me moet blijven rijden. Niet fijn lopen in de uitlaatgassen! Ik hoor achter me nog een incidentje, iemand geeft een klap op een auto die probeert in te halen tussen de lopers door.
In alle consternatie kan ik Tim niet bijhouden, bij de 5 km zie ik zijn shirt ongeveer 100 m voor me.
Bij kilometer 6 en 7 begin ik allerlei pijntjes te voelen. Bij 8 word ik ingehaald door iemand die het duidelijk moeilijk heeft. Hij hijgt en stampt. Hij probeert me bij te blijven. Dat komt goed uit, ik heb net een Afrikaans muziekje op met een ijzeren ritme, dat loopt lekker gelijkmatig. De man volgt. Bij kilometer 9 haalt hij mij in, hij heeft zijn dip overwonnen. Maar nu haak ik aan. Dan is daar opeens de laatste bocht en is de finish onverwacht dichtbij. Ik zet nog even aan, spoor mijn volger aan ook een sprintje te trekken, maar dat lukt hem niet. Mij wel!
De (bruto)tijd staat op 1.03,31 als ik passeer. Een prima tijd voor mij, die netto uitkomt op 1.03,7, een minuut sneller dan in mei in Leiden. Freek staat klaar met m’n jasje, hij heeft wel even moeten wachten, hij was al in 45 min binnen!
Arita

Garden Plaza Floracross Boskoop (5+11+’11):(3x3)=3

Zaterdag 5 november reed ik met fotograaf Carolijn voor de 3e keer naar de Boskoopse cross.

Ed kwam rechtstreeks uit Leiden aangereden nadat hij verplichtingen aldaar had afgehandeld.

Ik kwam rechtstreeks van Voorschoten '97 rijden, alwaar ik eerst 3 voetbalwedstrijden van mijn kinderen had gekeken. Met zijn 3en vertegenwoordigden we Voorschoten '97 in het zonnige Boskoop.
Al jaren heet de Floracross in Boskoop de Flynth Floracross. Dit jaar echter was het omgedoopt tot Garden Plaza en daarmee is, althans voor dit jaar, ook de modder en klei verdwenen. Gezien mijn vorm (= niet zo best) best wel een aangename verrassing.
De vrouwen mochten 3 ronden lopen van ongeveer 1500 meter. De mannen 4 en 6 ronden.
Een ronde bestond uit 3 boomstammen en 3 lussen. Door de spruitjes en om een aantal bomen heen. Het was weer intens genieten. Door de lussen zie je precies wie er voor of achter je liggen en of de afstanden groter of kleiner worden. Ed liep in elk geval al lekker snel op me uit. Maar dat is natuurlijk ook een crosser pure sang. Bij het ingaan van de 3e ronde kon ik een dame inhalen die wel wat van mijn leeftijd had, voor de klassering een goede zaak. Maar halverwege dit 3e en laatste rondje voelde ik ook dat er een andere dame op me in aan het lopen was. Dat leek me een minder goede zaak. Met alles wat ik nog op kon brengen beulde ik mezelf naar de finish. En met ongeveer 3 meter voorsprong wist ik haar achter me te laten. Achteraf maar goed ook want het bracht me de 3e plaatst. Zeer tevreden ging ik met een 3voudig prijzenpakket: een envelopje, een heiplantje en een mooie boom, naar huis. (Althans naar de judo zaal van Percy om nog wat te kunnen zien van de judowedstrijden van 3 kids.)

Mensen, wat kan het crossen toch leuk zijn.
Louise Schrijver
 

6 nov 2011: Weer eens iets nieuws

Het Z en Z-circuit is verrijkt met een nieuwe loop. De Turfloop in Mijdrecht. Altijd leuk om eens iets nieuws te lopen. Langs de Kromme Mijdrecht, dat klinkt rustiek en dat was het ook wel.
Het is niet warm en een koele, soms koude wind voorkomt oververhitting. De zon, elders in het land actief blijft hier achter een dik wolkenpak. Het aantal clubgenoten is niet heel groot, met name dames die de lange afstand lopen missen we om in het verenigingsklassement het verschil te kunnen maken.
De start is druk maar gezellig, alom enthousiasme. De massa trekt op en zoals altijd moet ik er even inkomen. Ik kan nog nergens aanhaken er zijn nog teveel mensen om mij heen met verschillende tempo’s.
Maar hard ga ik niet, ik kom (te) dicht in de buurt van de 6 minuten per kilometer. Ad gaat me voorbij maar ik hou hem toch lang in het vizier. Dichterbij loopt een soort van jonge blauwe tweeling; oordopjes en paardenstaart. Ze lijken het zelfde tempo te hebben, maar toch loop ik wat uit als we langs het water lopen. Het wuivend riet en het uitzicht over het water, allemaal zeer fraai, maar we hebben wel wind tegen dat is jammer.
Het twinstelletje komt weer voorbij, zij hebben weer aangehaakt bij een iets sneller koppeltje. Ik ga mee maar bij de 5 zie ik dat ik tien seconden onder de dertig zit. Het blijft krap. Okay, de laatste kilometers ga ik vaak iets sneller maar zo ver zijn we nog niet. En als we de Kromme verlaten en de Oude Spoorbaan op gaan, bij 6 kilometer, staat mijn klokje op 36.
Iemand blijft lange tijd vlak achter me lopen maar laat mij dan blijkbaar toch gaan. Leuk dat ik dan toch ook weer voor sommige te snel ga.
De blauwe meisjes gaan weer voorbij maar ik besluit ze bij te houden. Dat probeert nog iemand merk ik, ook zij blijft er strak achter lopen. Maar blijkbaar zakt iedereen wat in want 42.07 is echt onder de maat bij het 7km-punt.
Vandaaraf gaan we over de Oosterlandweg bijna 3 kilometer lang recht vooruit. We hebben een strak tempo vlak voor de negen kilometer besluit ik het er op te wagen. Het lukt me om uit te lopen, mijn tempo gaat iets omhoog. De blauwe meisjes laat ik achter me – helaas heb ik ze later in het gedrang ook niet meer gezien, ze hebben me een grote dienst bewezen –.
Tempo omhoog, we komen de bebouwde kom binnen en na de hoek moeten we, ik schat nog ruim honderd meter. De laatste kilometer dus alles moet eruit. Binnen het uur gaat lukken maar de vraag is hoeveel.
Net onder de 59-half. Toch aardig nog.

Tim van Houten

16 okt 2011: Eens moet de eerste keer zijn!

Toen ik begin dit jaar vijftig werd, wilde ik ter gelegenheid van dit heugelijke feit iets bijzonders doen. De één kiest voor motorrijden, een ander voor parachutespringen en ik....ik besloot me in te schrijven voor een marathon. Welke ga je dan kiezen? Rotterdam, Leiden Berlijn, Eindhoven of misschien London? Hoeveel tijd ik neem ter voorbereiding? Uiteindelijk koos ik voor een veilige optie: De marathon van Amsterdam. Die kende ik namelijk voor een deel, omdat ik in 2009 en 2010 er de halve marathon had gelopen. Daarnaast had ik nog een maand of negen om me goed voor te bereiden.
Bij het Z&Z circuit ging ik de lange afstanden doen en ook ging ik meetrainen bij de lange afstandgroep op donderdagavond, want wie een marathon wil lopen, moet kilometers maken. Zo gingen een paar maanden voorbij, totdat ik in juli in het blad "Marathon Coach" van Runnersworld een mooi schema zag staan van 12 weken als richtlijn ter voorbereiding voor het lopen van een marathon. Vanaf dat moment heb ik geprobeerd me zoveel mogelijk aan dit schema te houden, het zogenaamde schema voor de snellere recreatieve loper.

Week in, week uit, zeker vier keer per week op de baan of de weg: intervallen, tempoduur of domweg kilometers maken. Thuis kreeg ik regelmatig de vraag of het niet een beetje minder kon.
Drie weken voor "D-day" deed ik samen met Gerard de Ruiter een bijna 35 km loop, die me alleen wat stramme knietjes opleverde. Dat gaf hoop en ik was er eigenlijk al van overtuigd, dat ik de marathonafstand zou gaan halen. De laatste weken voor de marathon moest ik rustig aan doen en vooral oppassen voor blessures. De mensen, die mij kennen, weten dat dit een moeilijke opgave voor mij is (meetrainen bij Ed en dan laten zien dat je de snelle jongens nog aardig bij kan houden).
Zondag 16 oktober was het dan zover. Na een nacht met wel heel weinig slaap (de adrenaline houd je wel wakker) om 7.30 uur op weg met Gerard de Ruiter naar Amsterdam. Gelukkig kunnen we de auto op loopafstand parkeren en een kwartier later doen we onze laatste voorbereidingen in de Sporthallen Zuid, waar het marathonfeest al enkele dagen aan de gang is. Rond 9.00 uur lopen we het Olympisch Stadion in, want om 9.15 uur sluiten de hekken. Een laatste sanitaire stop en dan een plek zoeken in het startvak. In het totaal zullen een kleine tienduizend lopers de strijd aangaan. Om exact 9.30 uur klinkt het startschot en de professionals gaan er als een speer vandoor. Na een minuut of drie passeren Gerard en ik de startlijn en ik voel me goed. Ik geniet van de prachtige entourage van het stadion en het vele publiek wat staat aan te moedigen. Niet te snel van start gaan en rustig opbouwen was het advies wat ik had meegekregen, dus na 5 km laat ik Gerard gaan om mijn eigen tempo te vinden. Regelmatig kijkend op mijn Garmin zie ik dat mijn tempo rond 5 min.20 per kilometer is. Het gaat lekker.

Echter langs de Amstel, richting Ouderkerk opeens geen asfalt meer, maar ouderwetse klinkers. Hier baal ik van, want het doet me denken aan de Krimkade of de A. van Leeuwenhoekkade waar het ook zo "prettig" lopen is. Prompt beginnen mijn bovenbenen rond de 21 km te protesteren. Ik krijg last van enige verzuring en besluit om langzamer te gaan lopen. Ik denk alleen nog maar aan uitlopen en niet meer aan een mooie tijd. Inmiddels is het ook behoorlijk warm geworden en zie ik menig deelnemer aan de kant gaan of gaan wandelen. Op de Stadhouderskade moet ik een viaduct onderdoor. Ik ga rustig, met kleine pasjes omhoog, maar toch schiet de kramp in de linkerhamstring. Stoppen en strekken en weer rustig door. Ik nader het 35 km punt en verwacht "De man met de hamer" op ieder moment. Mijn laatste gelletje zuig ik naar binnen, wanneer ik het Vondelpark inloop. Nu gaat het opschieten en mede door de vele aanmoedigingen weet ik mijn tempo weer wat omhoog te krijgen. Dan het 40 km punt. Ik krijg "vleugeltjes" en voel vrijwel geen pijntjes meer. Ik zie ook dat een tijd onder de vier uur haalbaar is. Achter me loopt iemand van blijdschap te schreeuwen, ik spaar mijn lucht voor een laatste versnelling op die heerlijke baan in het Olympisch Stadion. Met een tijd van 3:55:32 passeer ik emotioneel de finish. Ik heb 't gehaald! Dan speur ik de tribunes af en hoor opeens mijn dochtertje roepen. Mijn vrouw en kinderen halen me binnen alsof ik de winnaar ben, geweldig!!

Tenslotte wil ik iedereen bedanken, die me succes gewenst hebben en in het bijzonder Theo Kaffa (oud-verzorger selectie V '97) voor de weldadige massages en "de donderdagavondloopgroep" voor de vele gezamenlijke kilometers en de prima adviezen.

Met sportieve groet,

Michel van der Plas
 

15 okt 2011: Niet over het schelpenpad!

Bij het clubcircuit lopen we door elkaar. De 5 gaat 10 minuten later weg en de snelle jongens en meisjes komen je dus nog voorbij. De een met wat meer souplesse dan de ander. Als ik nog adem had gehad, had ik Ulla aangemoedigd om Natascha voorbij te gaan. We zijn dan geen kilometer meer van mijn eerste keerpunt, en hun finish verwijdert. Mijn eigen energie sparend kon ik naar hun tempo en souplesse alleen maar kijken. Dat is bij deze dames geen straf maar als hardloper voel je ineens onbeduidend in de achterhoede rommelen.
En als deze dames finishen, kunnen Stephan en Fons al aan de koffie zitten, ware het niet dat zij hun clubgenoten opwachten.
Met Robin, 38 op de 10 iemand van de buitencategorie kan ik niet wedijveren. Bert, die het vandaag rustig aan doet komt net boven de 40.
Toch, en dat is het leuke, kom ik al die mensen twee keer tegen en kan ik me twee keer verwonderen over hen. Maar er zijn er ook die bijna een half uur, of meer, nodig hebben voor de 5 kilometer. En zij worden met even veel respect – ja terecht misschien met meer, behandeld dan de anderen en evenzeer aangemoedigd door een ieder die niet hardloopt, al gefinisht is, of is ingeschakeld om te helpen. Deze lopers zijn voor mij weer aardig om te zien dat ik niet helemaal achteraan zit. Zo motiveren mensen voor je, je evenzeer als mensen achter je.
Na een koude start, of liever gezegd: een start in de kou won de zon snel aan kracht en was ik blij dat ik niet meer dan het minimale had aangetrokken. Het ging niet heel soepel, het wilde allemaal niet zo en zeker niet in het begin. Maar in de tweede ronde ging het iets beter, maar niet sneller. Wel aangemoedigd door anderen, waarvoor dank – het lukt mij tijdens het lopen vaak niet om te praten, maar weinig mensen om me aan op te trekken. Marja en Mark, die in het begin nog in de buurt liep, ver voor me en Corrie nog achter me.
Het is wel een hele mooie najaarsochtend, strak blauw, fris en zonnig en de zon schitterend in water van de Zoetermeerse Plas. We lopen over de weg, en mogen niet afsnijden over het schelpenpad want dan dreigt diskwalificatie en krijg je vast voor straf ook geen gebak.
Na het laatste keerpunt bij Marjolein en voorbij Hilde probeer ik nog wat te versnellen maar het mag allemaal geen naam hebben. Ruim 5 jaar geleden liep ik hier 50.14, dat is echt verleden tijd, ik zit nu ruim acht minuten verder.
De grote groep lopers, ja ja de opkomst is geweldig - al geldt dat meer voor de 5 dan voor de tien, schuift naar het zonnige terras alwaar we genieten van koffie, als die niet verkeerd is en taart.

Tim

10 sep 2011: Hardlopen en Pootje Baaien

Dit is de eerste keer na de zomer dat ik het strijdperk betreed. Normaal is dat de Vlietloop maar daar moest ik dit keer verstek laten gaan. De verwachting, over het weer dan, zijn goed. De temperatuur zal naar verwachting oplopen tot 25 graden. Maar hier, aan het strand voor Paviljoen Sport is het zover nog niet en zorgen veel wolken en een koele wind er voor dat het een aangename temperatuur is.

De opkomst is redelijk. Deze loop heeft naar verluid een slecht imago vanwege het zand, het water en de wind die met elkaar dit parcours aardig kunnen verzwaren. Maar in betere tijden is het best aangenaam en kun je, als je niet voor een toptijd gaat – net als Jiska – met blote voeten lekker door het water splatsjen, en volop nagenieten op het terras.
Echter, als je net als ik 8 kilometer wil lopen, tijdens de vakantie erg genoten hebt van het goede leven en toch een beetje redelijke tijd wil maken wordt het een ander verhaal. Maar goed, wie een appelpunt wil moet er wat voor doen.

Een snelle start, tot Corrie, het eerste keerpunt bij 500 meter, weet ik Laura en Marja bij te houden maar daar laat ik ze al los. Het strand is mooi, vlak en door eb goed begaanbaar maar her en der zijn de kinderzeetjes, zoals we vroeger noemden door geulen verbonden met de grote zee, da’s lastig. Enkele zijn nog geen schoen diep maar na 2 kilometer komen er twee die, als je net verkeerd stapt, je tot boven de knie onder water zetten. Het is een heen en terug parcours dus dat feest krijgen we vier keer. Dat kost kracht en komt je snelheid ook niet ten goede.

Dan breekt de zon door. Het wordt warmer, broeierig en mijn tempo loopt terug. Mijn dieseleigenschap maakt dat ik pas tegen de 5 een beetje lekker ga lopen maar het amfibiekarakter van deze loop doet dat wat teniet. Nadat ik voor de twee keer om Corrie heen loop gaat het beter en voelt het ietsje soepeler, ook omdat de wind wat koelt en de zon even verdwijnt.

Dan begin ik aan het laatste stuk. Eric Spierings, die vanuit Zeist gekomen is om met zijn oude clubgenoten weer eens een loop te doen moedigt me aan, hij ziet de meet al liggen, ik moet nog dik 2 kilometer. Anderhalve kilometer in 10.01, de puf is er uit. Om Marjolein heen, op naar de koffie. In de verte lonkt de streep. Ik versnel nog iets en als Jiska me tegemoet loopt kan ik nog versnellen, maar niet praten. De hele club wacht me op en haalt me met applaus binnen. Die laatste anderhalf gaat een halve minuut sneller waardoor ik de complimenten van Mathijs krijg, altijd leuk.

Corrie gaat voor mij bij de koffie in de rij staan en we genieten nog even na van het zonnetje. Dat er toch mensen zijn die dit aan zich voorbij laten gaan. Onbegrijpelijk!

Tim
 

Vroeger...(4).

Afgelopen weekend deed ik mee aan het clubcircuit. Vroeger liep ik natuurlijk ook af en toe een wedstrijdje. Het belangrijkste verschil met tegenwoordig is dat je vroeger niet binnen een paar dagen de uitslag had of foto's kon terug kijken. Van de meeste wedstijden hoorde je helemaal niets meer, slechts een enkele wedstrijd stuurde een paar weken / maanden erna een uitslagenlijst. En heel af en toe kwamen er wat foto's of uitslagen voorbij, en dat was dan met name in de looptijdschriften.

Een van grote wedstrijden waar ik regelmatig aan mee deed was de halve van Egmond. Ik trainde dan echt om daar te 'pieken' en was zo helemaal in de ban van de wedstrijd, en zeker na afloop was ik er nog wel een paar dagen in mijn hoofd mee bezig. Maar toen had je dus niet al de dag erna de uitslag of wat foto's die je kon terugkijken. Dan was het zoeken in de krant of in tijdschriften naar verslagen en uitslagen om het nog een beetje te 'herbeleven'. Maar die uitslagen en foto's gingen natuurlijk vaak alleen om de toppers.
Egmond had echter in die tijd (20 jaar geleden....) al wel een echt uitslagenboek met ook een aantal foto's daarin. Dat boek kreeg je alleen pas maanden later, als je de wedstrijd al ongeveer vergeten was. Pas dan kon je zoeken naar je prestatie (zit ik bij de eerste 100 ?), de prestatie van bekenden, en incidenteel stond je toevallig op 1 van de foto's. Kortom; heerlijk dat je nu al binnen een dag de wedstrijd kan herbeleven !

Bijgevoegd een foto van mij in Egmond, die stond toen iets van een maand later in het blad "Atletiekwereld".


Groeten !
Joost

 

24 juni 2011: Star Balmstrandloop, spanning in de achterhoede

Honderd meter moet ik nog, misschien iets meer en er lopen drie mensen vlak voor me. Tien, vijftien meter tot de voorste. Eerst een dame, die ik al twee keer voorbij gegaan ben. Zij haalt daar steeds weer voldoende energie uit om te versnellen en daarvoor twee heren. Het waren er vier.
Nadat met volgens mij vele honderden op het door stormwind geteisterde Noordwijkse strand waren gestart gingen we zuidwaarts, tegen de wind in. Na 1 kilometer mochten de lopers die 2 liepen weer terug, na 2 de 4-lopers en de rest, het deelnemersveld was dus al behoorlijk uitgedund, mocht nog eens zo ver lopen. Rechts de oprukkende zee, links het mulle zand. Een smalle strook zompig zand was nog het beste stuk om te lopen.
De koude wind wordt iets verzacht door de avondzon die eindelijk achter de wolken vandaan komt. Er is geen tijd voor romantiek. Doorlopen. Ik zit achterin en heb het gevoel de laatste te zijn. Mijn clubgenoten zijn uit het zicht. Van Marlous is dat logisch ze is eerst in het klassement en van Stephan ook, bijna de helft jonger en de helft sneller. Corrie kan ik op asfalt nog wel bijhouden, niet in een zandbak. Pas bij het keerpunt valt me op dat zij niet praat en niet lacht. Ergo, dit is heel zwaar!
De eerste man vlak voor me raak ik bij dat keerpunt kwijt. Ik naderde hem steeds dichter en doordat hij langer tijd nam om te drinken kon ik hem voorbij. Nu met wind mee kon iets versnellen. Na de eerste kilometer in 5.50 zak ik bij de 4e tot over de 6.40. Na het keerpunt kom ik weer op net 6. Ik nader de dame met steeds dichter.
De schaduw doet vermoeden dat een grote reus me passeert. Het valt mee. Het is van de kitesurfer. Minder tegenwind betekent ook minder afkoeling. Ik probeer het tempo vast te houden en weet naast de dame te komen. Even voorbij maar ze pakt het terug. Ze ademt zwaar en toch het lukt het om door te trekken. Ik doe nog een poging. Tevergeefs, dan geef ik het op.
Drie mannen voor ons, één zakt er af. We gaan hem voorbij. De finish is nota bene in zicht. Nog een paar honderd meter voor ik met jong en aantrekkelijk gezelschap naar de loungebank in de strandtent kan. Die twee dus nog.
Dan komt er nog een gemeen klein stuk mul zand. Ik wist het van de heenweg. Mijn benen kunnen niet meer en ik laat ze gaan. Het keerpunt was 25.10 en ik finish bij 48.36. Ik ben tevreden.
Tim van Houten

18 jun 2011: Min honderdste wedstrijd

Een kogelrond 4 ons wegend mosterdkaasje en een pot geurende boerderijbloemenhoning is het tastbare resultaat van mijn honderdste hardloopwedstrijd. Mijn allereerste was op 25 september 2004. (Voor wie het na wil tellen, of lezen: www.tvhouten.nl/hardlopen).
Maar vooraleer ik met kaas en honing weer naar huis mocht moest er wel een prestatie van formaat geleverd worden. Al zeg ik het zelf.
Het is niet gebruikelijk om bij het ontwaken op een zaterdag, half juni, het gekletter van regen en het gieren van storm te horen. Toch was dat de setting van hedenmorgen vroeg. Maar optimistisch als ik ben rekende ik erop dat de storm het zwerk zou doen openwaaien en de zon alsnog door zou komen.
De locatie, Jeu de Boer in Hazerswoude, was gepimpt. Het was voorzien van een royale serre waardoor we ons wel klaar konden maken maar toch zicht houden op het buitengebeuren. Ook het parcours was anders. We startten dit keer niet op de Galgeweg maar aan de andere kan van de Gemeneweg nabij Molen de Rooie Wip. Curieuze namen allemaal, dat wel.

Met zijn negentienen gingen we voor de 10 kilometer van start. Vooraf was er nog wat gespeculeerd over het klassement maar dat gaat mij voorbij. Ik ben vooralsnog de laatste man en de enige tegen wie ik loop ben ikzelf. Okay, het is leuk om Corrie voor te blijven en hoewel dat deze keer ook gebeurde, wat nog niet eens eenvoudig leek in het begin, was dat omdat zij afgelopen donderdag al een strandloop had gedaan van bijna eenzelfde afstand.

Het parcours was strak, vlak en bijna recht. We hoefden maar twee keer een bocht te nemen en er zat één lus in het parcours. Er stond een hele harde wind schuins op het parcours en jawel de zon brak af en toe door (dat zei ik toch), waardoor de temperatuur steeg.
Door de wisseling van de koude wind en de warme zon waren de eerste kilometers waren pittig. Ik liep met Corrie op en net na 14 minuten passeerde we Marjolein bij 2,5 voor het eerst. We herstelden wat, bijna omver gereden door een wielrenner, maar konden later met wind mee toch het tempo terugpakken waardoor we zelfs bij 28.14 op de helft waren.

Dan weer opnieuw hetzelfde parcours. Mijn lichaam krijgt dan een dit-hebben-we-toch-al-gedaan-verschijnsel. De gebruikelijke dip na de 5. Maar het feit dat Corrie, die laat ik dat nog eens benadrukken, al eerder deze week gepiekt had, afzakte. Gaf me de moed vol te houden en door te trekken. Was ik bijvoorbeeld na de 2,5 nog in staat om Jiska aan te moedigen, nu lukte dat niet meer. Op karakter moest de tweede helft gelopen worden. Daarom had ook Corrie niets meer aan mij. Haar oppeppen kon ik ook al niet meer.

Tussen 5 en 7,5 verloor ik daardoor een volle minuut. Maar dan ruik je de koffie en moet alles eruit. Vasthouden dus en volhouden. Strak op de wind, en wel nog een duimpje voor de allerlaatste loopster die dik een minuut achter me zat.
Was het nou 2 of drie bochten, uitkijken! Niet te vroeg juichen. In de verte zag ik Joost staan. Hij liep het laatste stukje, gezellig keuvelend maar ik kon maar weinig terug zeggen, met me op en bij de laatste bocht nog even aanzetten. Ja, toch nog! Klok gaf 57,14 bij aankomst.

Binnen een mum van tijd waren ook Corrie en Joanna binnen en konden we ons bij de vele anderen voegen die al lang en breed aan de koffie zaten. Speciale dank aan diegene die wel bij de finish op de allerlaatsten hebben gewacht.
Met koffie, gebak en aangenaam gezelschap, kwam ik weer helemaal bij.

Donderdag aanstaande, 23 juni op het strand 101?
Tim van Houten
 

11 jun 2001: Mijn 1e cross

De hele dag naar de lucht gekeken, en ook buienradar nog bezocht; doe ik mee of niet?
En oh die arme deelnemers aan de clubkampioenschappen, die worden nat.
Maar aan het einde van de middag het klaart op.
Aangekomen bij VS97 wordt ik door Merel begroet met de woorden; de dames komen wel maar zijn gewoon wat later.
In de rij voor de inschrijving overleg ik met Elly lang of kort?
Omdat het de 1e keer is voor mij en ik de foto's van vorige keer heb gezien besluit ik kort te doen.
Elly gaat voor lang....
Het is een gezellige drukte, er wordt door de jeugd nog wat gevoetbald.
En even na 1/2 5 starten we. Het gaat meteen hard van start, maar mezelf kennende doe ik het rustig aan.
Grappig is dat je de snelle lopers ziet lopen bij het keerpunt van Leontien, wat gaan ze hard!
Het 1e rondje is vooral verkennen, er zijn inderdaad wat steile stukken en een scherpe bocht;
Britt en andere waarschuwers, aanmoedigers bedankt.
De 1e ronde kan ik Kathinka voorbij maar Hein zit me op de hielen heb ik het gevoel.
De 2e ronde weet je een beetje wat er komt, maar loopt ook de temperatuur op.
Een extra aanmoediging is de bel die klinkt voor de laatste ronde en het vele publiek; pff nog 1.
En de mededeling van Marjolein dat ik op de 3e plek loop.
Carolien voor me is nummer 2. Ik besluit tactisch te lopen en haar niet te snel in te halen.
Maar na de laatste 3 keer heuvel op en af merk ik dat ik inloop.
En jawel op de baan kan ik haar voorbij, sorry Carolien.
Diep respect voor alle lopers die 6 rondjes liepen.
Na de prijs uitreiking, kan ik vol trots thuis mijn medaille gaan laten zien.
Volgend jaar weer! Ellen Vroon

Vroeger...(3).

Ooit deed ik met 2 studiegenoten mee aan een trio-lon; 1 man een kilometer zwemmen, 1 man 45 km fietsen en 1 man 10 km lopen. Ik had wel eens meegedaan aan een gewone kwart-triathlon, maar deze versie met iedereen een onderdeel was nieuw voor mij (en wordt volgens mij sowieso nauwelijks georganiseerd). Ook mijn studiegenoten waren redelijk nieuw voor me. Ik wist dat 'de zwemmer' vroeger wel eens wedsrijden had gezwommen, en dat 'de fietser' gymdocent was. Bij de start stond zijn enigszins roestige en oud ogende racefiets een beetje zielig tussen een flink aantal glimmende exemplaren met snelle wielen en dito ligsturen. 'De zwemmer' vroeg zich dan ook hardop af of dat wel goed zou gaan maar kreeg als antwoord dat het er natuurlijk allemaal dan wel wat minder uitzag, maar dat 'de benen het moeten doen'.

 

Afijn, eerst een kilometer zwemmen dus en mijn teamgenoot kwam als pakweg 15e (van de circa 200 teams) uit het water. Een mooi begin. Onze fietser vetrok en via de speaker werd de stand onderweg gemeld, athans die van de teams die vooraan reden. Na pakweg een half uur werd opeens het nummer van mijn team gemeld. We keken nog eens goed naar ons startnummer maar het was echt waar; onze fietser lag aan kop !

 

Ik kreeg behoorlijk de zenuwen. Als hij inderdaad als eerste terug zou komen kon ik als laatste man het natuurlijk niet maken om niet vooraan te blijven. En onze fietser kwam inderdaad als eerste binnen ! Op zijn oude fietsje had hij gewoon iedereen ingehaald..... Ik ging van start met een motoragent die heel de weg vlak voor me zou blijven. Dat gaf mogelijk een extra stimulans want het lukte om die 10 km vooruit te blijven (ik liep uiteindelijk de tweede tijd) met een mooie finish tussen alle wachtende andere teamleden. Nadat we alle drie een belachelijk grote beker van bijna een halve meter hoog hadden gekregen bekeek ik nog eens die oude fiets. Hij was toch echt oud, maar zoals gezegd: de benen moeten het doen..... En zo mag ik het graag zien: niets geen stoerdoenerij met dure spullen, maar gewoon wel de beste zijn !
Joost Lucassen

Vroeger...(2)

Iedereen uit mijn groep weet ondertussen wel dat ik graag vertel over mijn herinneringen aan 'vroeger'. Vroeger is dan de tijd dat ik nog serieus trainde, zo ergens rond 1990. Af en toe maak ik tijdens de training de vergelijking tussen 'vroeger' en nu. En nu heb ik besloten daar maar af en toe ook wat over te schrijven......

Een belangrijke herinnering aan vroeger zijn de estafetteloopjes waar ik in mijn studententijd aan mee deed. Met een man of 15 a 20 omstebeurt een etappe lopen van ergens tussen de 5 en 15 km. Drie keer heb ik zo meegedaan aan een estafetteloop door de bergen in Zwitserland bij Zurich. En dat was een belevenis, en wel om een paar redenen: 

Zo verbleven we (pakweg 18 studenten dus) bij iemand in huis die we in eerste instantie helemaal niet kenden. Een medestudent was onze toekomstige gastheer een keer bij een loopje tegengekomen en hij had toen aangegeven dat we best bij hem konden komen logeren. Hij vond het wel leuk dat 18 studenten naar zijn stad kwamen om daar te lopen. Bleek dat deze meneer in een riante villa op de goudkust van Zurich woonde en voor vrijwel iedereen een bed beschikbaar had. En dat we in zijn drie auto’s rondreden vond hij ook prima. En natuurlijk nam hij ons de laatste dag (we waren er drie nachten) op zijn kosten mee uit eten in een goed restaurant. En dat dus drie jaar achter elkaar……… 

Ik liep daar altijd een etappe van ruim 15 km met twee bergen onderweg (of waren het heuvels ?). Iedere kilometer stond onderweg aangegeven en zo kon je precies zien hoe hard je ging. En hard ging ik ! Althans heuvel af….. Zo liep ik daar mijn beste tijd op de kilometer ooit: 2’34 stijl heuvel af. Maar daarna dus weer naar boven, en dat ging met ruim boven de 6,5 minuten over een kilometer dan weer langzamer dan ooit. Mocht je trouwens graag een keer extreme spierpijn willen hebben dan kan ik je dat hard heuvel af lopen van harte aanbevelen. Daardoor gaat er in je bovenbenen van alles kapot, ik moest in ieder geval de twee dagen erna achteruit de trappen af in die villa…… 

Op de dag na de loop nam onze gastheer ons mee voor een loop door een of ander berggebied daar in de buurt. Hij nam ook ‘een vriendin’ van hem mee. Dat was een dame van minimaal 50+ waarvan wij, goed getrainde studenten, ons afvroegen of we daar onderweg niet te lang op zouden moeten wachten. Het tegendeel bleek waar….. Dit was duidelijk niet zomaar een vriendin maar een of andere ex-topper die onze gastheer blijkbaar kende en die ons in een tocht van ruim 2,5 uur door die bergen het snot voor de ogen liep. Zij voorop op zo’n smal 1-persoons paadje, wij met 18 man daar achter aan proberen haar bij te houden. Ook een mooie ervaring !

Joost Lucassen 

15 mei 2011: De Tien van Leiden

Ook ik liep afgelopen zondag in Leiden.
Een paar dagen daarvoor gezellig uitgeweest, een paar wijntjes gedronken, maar die lijken na 2 dagen nog in mijn benen te zitten. Of is dat nog van de berghellingen waar ik een week geleden nog liep op Corsica? Mooi toeristisch lopen, maar geen vlak stuk te vinden, behalve het strand. Mijn kuiten zijn daar net van bijgekomen.
Geen geweldige voorbereiding dus…
’s Ochtends al naar Leiden voor mijn startnummer, de hele stad is al in de ban van de marathon. De spanning hangt in de lucht.
Ik ben ruim op tijd bij de start. Daar zie ik de ‘pacer’ van 60 minuten met een roze ballon. Veel te snel voor mij, met 1.07, maar ik heb ook nog maar een paar keer een 10 km gelopen. Toch blijf ik stiekem in de buurt van de ballon staan en zet mijn stopwatch op 1 uur.
In de drukte zie ik Dick, maar voor de rest zie ik veel te veel mensen, maar geen bekenden.
Dan muziek aan en gaan. Ik hou de ballon lang in het vizier, ver voor me, maar toch. Dick zie ik allang niet meer.
Ik kom vandaag niet mijn ritme, geen cadans, het gaat niet vanzelf. Halverwege staat Ed, volhouden! dan de Stevenshof in, de brug op en weer af. Voor me lopen 2 jongens die steeds het publiek opzwepen. Ze zwaaien met hun armen en het publiek reageert: een luid gejuich gaat op. Het geeft echt energie. Later, bij de tent van het glazen huis, waar veel mensen staan, doe ik het ook, ik heb het even nodig: ik zwaai mijn armen in de lucht als een winnaar, en er gaat een luid gejuich op! Iets verderop staat Elly, die ziet er veel te goed uit voor iemand die de halve marathon heeft gelopen! Hoe zou het haar vergaan zijn?
Bij Heerema voor staat een ploeg van het LUMC de wave te doen voor iedere loper, heerlijk.
Ik ben er bijna, zal ik stoppen bij mijn fiets om mijn flesje energiedrank te pakken? Nee, ik doe het niet. Het laatste stukje valt me zwaar. Blijkbaar is het me aan te zien, want meerdere mensen moedigen me heel erg aan, hou vol, het gaat je lukken!
De laatste 200 meter, moet dat nou omhoog? Mijn knie, mijn heupen, mijn hele lijf protesteert. Nog een klein eindsprintje en de finish! Voorbij de finish zie ik Cor: die wacht op Wil, die vlak achter mij binnenkomt. Ze heeft 1.04 geklokt! Maar dan moet ik dus ook zoiets gelopen hebben! Thuis zie ik dat ik inderdaad 1.04,08 gelopen heb, een ‘PR’!
Op naar de Royal Ten!
Arita Jol
 

Vroeger....

Iedereen uit mijn groep weet ondertussen wel dat ik graag vertel over mijn herinneringen aan 'vroeger'. Vroeger is dan de tijd dat ik nog serieus trainde, zo ergens rond 1990. Af en toe maak ik tijdens de training de vergelijking tussen 'vroeger' en nu. En nu heb ik besloten daar maar af en toe ook wat over te schrijven......
Zo lees ik net het stukje op de site over Elly Pracht haar eerste halve marathon. Ook ik liep uiteraard regelmatig een halve. Ik kan me dan wel niet meer herinneren wanneer mijn eerste was, wel kan ik me herinneren dat er steeds een belangrijke grens was die ik wilde doorbreken. Eerst was daar natuurlijk de 1'30, daarna de 1'24 (dan loop je precies 15 km/uur), daarna de 1'20 en toen de 1'15.
Daarna was de progressie er wel zo'n beetje uit. Ik weet nog goed dat ik na een aantal maanden (of waren het jaren ?) stevig trainen 1'13 liep en natuurlijk harstikke blij was met dat PR. En toen mijn moeder kort daarna vroeg hoe lang ik nou over zo'n halve marathon deed vertelde ik haar natuurlijk trots over mijn nieuwe PR.

En toen kwam haar opmerking die mijn kijk op het hardlopen toch wel heeft veranderd......Zij gaf namelijk als reactie: 'Oh, ongeveer 5 kwartier dus.' En ja, dat klopt natuurlijk, het is ongeveer 5 kwartier, maar ik had dus net wel een paar maanden keihard getraind voor die paar minuten, en die paar minuten waren voor mij een wereld van verschil.
Maar toch is het zo, het is namelijk ongeveer 5 kwartier en niets anders dan dat. En als ik voor mijn doen een slechte tijd zou hebben gelopen had ze ook gezegd dat het ongeveer 5 kwartier was. Dus waar maakte ik me eigenlijk druk om ? Ik was dan wel erg druk met trainen, maar ik liep gewoon ongeveer 5 kwartier. En als ik een paar maanden veel minder hard zou trainen liep ik waarschijnlijk nog wel 1'16, en dat is natuurlijk ook ongeveer 5 kwartier. Waarom dan zo hard trainen ? *
Voor een buitenstaander zijn tijden dus helemaal niet belangrijk, soms vragen ze zich alleen af hoe lang je er nou ongeveer over doet om een globale indruk te hebben van hoe lang nou iets duurt. En ik zie dat Elly haar eerste halve loopt in 2'14. Nou, dat is natuurlijk ongeveer 2 uur. Prima tijd lijkt mij !
Joost Lucassen

* Ja, daar zijn natuurlijk allemaal antwoorden op, maar daar hebben we het nu even niet over....

 

15 mei 2011: Leiden, een thuiswedstrijd!

Lopen voor eigen publiek is altijd leuk. De aanmoedigingen van iedereen die me kende, of dacht te kennen, of gewoon mijn naam op het startnummer zagen deden dan ook goed. Ook de anonieme aanmoedigingen natuurlijk.
Verassend zijn de bekenden die met de fiets onderweg naar huis regelmatig even afstappen je aan te moedigen. Ze duiken meerdere keren op. Ook mijn moeder doet dat altijd ze fietst de hele binnenring rond. Bijna 80, maar ze weet me op 3 of 4 plaatsen aan te moedigen.
De start van 10 is pas tegen theetijd dus eerst kan ik de anderen op de halve marathon zien en wat foto’s maken.
Ik stel me op zo rond de 14 km bij een agent die bij een fietspad staat waar je nooit iemand ziet rijden. Behalve vandaag. Elly, die voor het eerst een halve doet levert een geweldige prestatie. Ze loopt monter voorbij. Frank gaat veel te snel voor welke foto dan ook en verder zijn er te veel om op te noemen.
Maar in de middag ben ik zelf aan de beurt. De weerssituatie is verwarrend. Alsof je op een zomerse dag de koelkast opentrekt. Het is warm om je heen met een koude luchtstroom. Tijdens de loop moest ik daar aan denken. Maar nog meer aan het koude bier dat in de koelkast stond.
Door deze wisseling was het voor hardlopers zomertenue en voor kijkers dikke jas.
Op de Garenmarkt tref ik bij toeval Louise, Laura, Anita en Marja. Okay, niet helemaal toevallig want het zijn lopers, maar daarvan waren er nog wel een paar in de stad.
Louise in een rokje met hartjes dat niet echt geweldig matchte met onze typisch geelgroene clubkleuren. Die zijn weliswaar voor toeschouwers en medelopers handig. Je ziet ze van verre en wie geen clubshirt draagt wordt vaak bij de fotografen over geslagen maar confectie-technisch is het moeilijk te combineren.
Ter zake. We gaan naar de start en 5 minuten na het startsignaal komen we ook echt over de start. Het eerste stuk worden we veel aangemoedigd. Ik iets meer volgens Marja maar of dat zo is zou nader onderzoek vereisen.
De eerste kilometers gaan lekker. In de massa met een redelijk tempo, okay dik 5 en een half maar toch. Het blijft zo bewolkt dat ik overweeg mijn pet af te doen en aan iemand mee te geven.
Edoch, de pet blijft op. Op de Boshuizerkade, rond de 4km, breekt de zon door en loopt de temperatuur op. De zon breekt door en Marja en Laura zijn uitgelopen, Louise was na de start al kwijt en Anita loopt niet ver achter me.
Bij Ter Wadding staan Ed, Corrie en Petra en Frank vlak achter elkaar om me super enthousiast aan te moedigen. Het geeft wel moet maar het tempo zakt iets, de aandacht ook want ik blijk niet in de gaten te hebben dat ik mijn eigen broer voorbij liep. Hij zag ineens mijn rug een eindje voor zich.
Het is even afzien in de Mors. Anita komt bij me en probeert met iets op te trekken maar totdat we bij de Vondellaan zijn gaat het heel moeizaam. Maar zodra ik de feeststraat door ben, waar ook Elly alweer in volle glorie staat komt de finish een beetje in zicht.
Nog twee, het tempo gaat weer ietsje omhoog. Dan de Morspoort, de brug, oef, en dan over het Galgewater. Ik houd het tempo vast maar om de een of andere reden lukt het me niet meer, zoals je een paar jaar geleden om echt tot het gaatje te gaan.
Met 58.10 kom ik over de streep. Nog even een leuke foto met de dames en thuis uitblazen.
Tim van Houten

15 mei 2011:  mijn eerste halve marathon

Vandaag was het dan zover, de Leiden Marathon. Ik had mij ooit voorgenomen om vóór mijn 50ste verjaardag de halve marathon te lopen. Begin december word ik 49, dus dit jaar moest het dan maar gaan gebeuren, dan had ik altijd nog 1 jaar uitloop, mocht het dit jaar niet lukken.

Lopen met de Franse slag

Deze Meivakantie weer naar Frankrijk vertrokken.
Manlief was al eerder per vliegtuig vertrokken, omdat de gite van onze vrienden deze zomer dan eindelijk toch in de verhuur gaat.
Leuk uitzwaaien trouwens in Rotterdam, je zit met je neus boven op het vliegtuig dat razendsnel in en uitgeladen wordt.
Gevolg is wel dat ik de 1100 km seulement moet rijden. Maar op zondag zonder vrachtverkeer, met airco en cruisecontrole, en af en toe een fijne nek massage van de kids
lukt dat prima.
Van de voorgenomen hardlooprondjes komt iets minder. Het is warm, de middag begint met pastice, de avond met wijn.
Vroeg opstaan is dan lastig. Maar als het wel lukt, is het prachtig. De wijnranken lopen uit, er zijn veel bloemen en vogels.
Onderweg nog wat heuveltjes op en heuveltjes af voor wat spannende intervalletjes. En links en rechts bonjour aan voornamelijk locals.
Heeft het genoeg opgeleverd om aan met de duintraining mee te kunnen doen...?
De gite is te zien op www.masdelagache.fr
Ellen Vroon

17 apr 2011 Noordwijkerhout, Z&Z zit er weer op

De speaker wist niet hoe vaak hij het moest herhalen: de tocht door de Bollenstreek. Jaja, maar de mooie bollenvelden lagen wel aan de andere kant van de snelweg waar wij langs liepen en dus zie je ze niet merkte Laura terecht op.
De Omloop had een nieuw parcours dat vooral recht en lang was. En ik ben er nog steeds niet uit of het een succes was. Eindeloze rechte stukken hebben immers ook hun nadeel.

Het was een dag met wat hindernissen. Niet alleen bij het vertrek in Voorschoten, waar onze onvolprezen chauffeur terug moest omdat hij zijn tas vergeten was, ook in Noordwijkerhout ging de start niet vlekkeloos. Vlakvoor het moment daar was had iemand de sterker uit de opblaasboog getrokken waardoor die over de startlijn zakte.
Volgens mij waren er ook mensen van de organisatie die in de war waren want waar de gebruikelijke kilometerbordjes ook stonden, niet langs het parcours. Ja een paar zo her en der en soms vlak achter elkaar.
Ikzelf was ook iets vergeten. Mijn pet! Maar dat merkte ik pas tijdens de loop. Ik had bij het weggaan nog niet verwacht dat het zo warm zou worden.De start ging niet onaardig. Broeierig, er even inkomen en toch ook nog niet heel soepel. Ook vorige week had ik daar last van. Mijn tempo lag daardoor niet hoog, ik zit blijkbaar even in de minder goede dagen. Marja, Laura en Hein gingen voorbij. Daarna kwam Elly –ons aanstormend talent- ook al vervaarlijk dichtbij.
Toen, zoals gezegd een heel eind rechtdoor langs de snelweg (N206) over de Herenweg. Pas bij 4km, zag ik later op de kaart gingen we oostwaarts.EHBO’ers zaten in vol ornaat in het zonnetje en wij ploeterend langs de paden die ook door fietsend Nederland werden bevolkt. Even een spons om me nat te maken want de temperatuur liep op. Daardoor liep het zweet ook in mijn ogen. Dat was minder. Mooi pad door natuurgebiedachtig park en zelfs kleine stukjes schaduw.
Gelukkig waren er voldoende verkeersregelaars. Ook weer bij de bocht naar de Leidsevaart. Want de meeste fietsers moesten niks hebben van het geloop op hun fietspad.Toen de vaart langs. Bijna 4 kilometer achterelkaar. Ik ging een enkeling voorbij want ik kreeg iets meer tempo. Eén dame met een paardenstaart putte daar vermoedelijk zoveel kracht uit dat ze me even later weer voorbij ging in volle vaart. Tja.
Mijn kilometertijden lagen dicht tegen de 6 minuten. Bij enkele bruggetjes kon ik naar beneden, hoe weinig ook iets versnellen maar het bleef te weinig.
Tot in mijn ooghoek een groepje dames opdook in een lekker tempootje. En wie schetst mijn verbazing? Juist, Elly Pracht zit er ook tussen. We hebben nog twee kilometer te gaan en ik probeer aan te haken. Sterker nog ik besluit de kop te houden om te voorkomen dat ik afval. Anita die het heel zwaar heeft, vooral door de pollen zien we wandelen. En dan bij de bocht, op 10 kilometer is het nog 450 meter. We passeren nog enkele andere lopers. Ik weet iets uit te lopen en houdt dat vast maar het moet uit mijn tenen komen. Petra maakt een foto maar het lukt me dit keer niet meer te lachen. Ook andere fotografen leggen dit moment mooi vast. De finish, uitgeput! De warmte heeft meer mensen parten gebeld. Willem niet, die liep, vermoedelijk door de knoflook weer een toptijd. Vlak voor me pikt iemand de laatste orchidee weg want iedere loper krijgt altijd een plant bij deze omloop.
Het duurt tot ver in de avond voor mijn hoofdpijn verdwenen is maar het was desondanks een gezellige dag.

Tim van Houten
 

17 apr 2011: Omloop van Noordwijkerhout op een mooie lentedag

Ai, ai, ai, de weegschaal geeft ’s morgens 84,1kg aan. Maar ja, Trea had gisteravond dan ook zulke lekkere pasta gemaakt: Spaghettata piccante met heerlijke kruiden, knoflook en peterselie. Dus ik heb wel 3x opgeschept. Gelukkig kon ik me met de wijn dit keer beter beheersen, ik heb het bij een half glaasje rode wijn gehouden. Dan maar een boterham minder bij het ontbijt.
Met een auto volgeladen met de gebruikelijke ballast; de meerijders Louise, Ingeborg, Arjan & Tim rij ik de straat uit op weg naar de laatste Z&Z loop van dit seizoen.
Als we de hoek om zijn zwaaien we naar Corrie Mechelse die voorbij wandelt. Mijn mobieltje gaat over: Trea meldt dat ik mijn rugzakje met hardloopspullen thuis heb laten staan. Omkeren dan maar, nog een keer naar Corrie zwaaien (die zal wel denken …), even verderop komt Trea al aanrennen met de vergeten rugzak. Nog snel een kus en dan kunnen we eindelijk weer verder.
In Noordwijkerhout vinden we een groepje lopers van V97 bij een bankje in de zon voor de ingang van De Schelft. Goede opkomst: Jaap Hoek is er ook weer bij, veel dames aanwezig. Gezelligheid kent geen tijd, maar we moeten ook nog warm lopen.
Over warm gesproken, het wordt vandaag een warme dag, eigenlijk te warm om echt hard te lopen en wat mij betreft zeker geen goede basis voor een mooie tijd. Bovendien voelen mijn benen nog steeds zwaar aan. Het herstel na mijn pr bij de Braassemloop, met bovendien een clubcircuit tussendoor, is te kort geweest. Rustig aan en veel drinken onderweg is het devies.
Ik heb het al eerder verteld maar de ½ marathon van Noordwijkerhout heeft een schitterend parcours door duinen en Bollenstreek. Als we het dorp verlaten richting duinen komt een stoer meisje op een prachtig Fries paard ons tegemoet, even later passeert een stoet rallyrijders in MG’s bezig en daarna ook nog een groep ouderwetse bromnozems op nostalgische Kreidlers. Natuurlijk ook veel mensen op de fiets die genieten van deze mooie lentedag.
Daardoor speel ik even met de gedachte om over te gaan op het toeristisch hardlopen. Maar als ik Frans Kleyheeg voor me in het vizier krijg besluit ik toch maar te kijken of ik nog tot enige prestatie in staat ben vandaag. Ik heb geluk want ik kan aanhaken bij Jac van Rijn, mijn loopmaatje bij de Braassemloop. Ondanks dat Jac het tempo een beetje drukt omdat we iets te hard gaan voor het schema onder de 1:45 lopen we langzaam maar zeker in op Frans. Maar als we hem op de hielen naderen stapt Frans uit voor een pi(t)sstop, wij lopen stug door.
Bij Langevelderslag maakt het parcours een lusje op de weg en zie ik dat Frans niet ver meer achter ons loopt. Ik krijg bovendien last van de warmte en kak even in, gelukkig ik word op sleeptouw genomen door ons groepje dat inmiddels uit 4 man bestaat.
Onder de bomen is het wat koeler en staat een licht briesje. Ik herstel en ga op kop lopen. Jac zegt dat als we dit tempo volhouden en geen ‘rare’ sprongen maken we ergens op 1:44:30 zullen eindigen. Ik begin te beseffen dat het dus erg goed gaat en ik ondanks de warmte eigenlijk wel lekker loop. Na 14km zijn we nog met zijn drieën en lopen we nog steeds in een strak tempo. Even inhouden bij de drinkpost een natte spons in de nek en weer verder. Ik dreig weer te verzwakken maar de twee andere mannen houden me bij de les: ‘Volhouden, bij ons blijven, je kunt het makkelijk’. Langs de Leidse Vaart gaat het weer een stuk beter en neem ik weer de koppositie over. We worden gepasseerd door 3 leuke en snelle meiden die begeleid worden door een fotograferende vader op de racefiets. ‘Pap, kijk uit een auto!’ oef, dat ging maar net goed …
Bij 19km slaat bij mij de vermoeidheid in de bovenbenen toe, maar ook Jac geeft nu aan dat het tempo voor hem te hoog ligt. We zakken iets af van onze 3e medeloper en lopen samen verder. Maar bij 20km haakt Jac af en zegt ‘Ga maar, jij hebt nog wel wat snelheid over’. Ik betwijfel dat ten zeerste maar ik probeer toch te versnellen. Dat lukt maar ik word toch nog door 2 man ingehaald, op de laatste 500m zet ik aan en pak ze terug. Dan langs de rotonde, nog maar 100 meter, ik hoor aanmoedigingen van clubgenoten en loop dan de parkeerplaats bij De Schelft op. Ik zie nu de finish, ik zet nog één keer aan en passeer de klok op 1:44:45. Niet slecht!
Volkomen leeggelopen ga ik over de mat en realiseer me dat ik dicht bij een nieuw pr zat. Eindtijd netto 1:44:39 slechts 3 seconden langzamer dan mijn pr van de Braasemloop.
Met een auto vol met hortensia’s, fuchsia’s en gele hesjes rijden we terug naar Voorschoten. Op de terugweg kletsen we bij en hoor ik de verhalen over de 10km.
Ik heb van Ingeborg (die ik in mijn stukjes geen prima donna meer mag noemen) een mooie fles rosé uit de Dolomieten gekregen. Die zal vanavond prima smaken bij de in de tajine bereidde couscous met kip, grilgroente, olijven en citroen.
Dat wordt morgenochtend weer schrikken op de weegschaal ...
Groetjes Willem Reitsma

 

 

10 april 2011, mijn 3e Rotterdam marathon

Nee, ik heb niet heel veel trainingskilometers gemaakt, is het antwoord als daar naar wordt gevraagd. De langdurige winter en de zorg voor mijn vader hebben daarin meegespeeld. Ik ben ook niet het type dat elke week volgens een bepaald schema vele kilometers traint. Wel, net als bij de vorige twee keer, op een aantal zaterdagen rondjes Vlietlanden gemaakt. Twee weken voor de marathon de finale proef: vier keer rond, uit en thuis circa 34 kilometer. Als dat lukt moet die 42 ook lukken, is dan mijn redenatie. Ja, het is een dun bewijs dat je er klaar voor bent. Het laatste rondje van de vier ging zeker niet makkelijk, maar ik kom nog redelijk thuis, dus op naar 10 april.
Zaterdag voor de marathon het bekende ophalen van mijn startnummer en de registratiechip bij de Marathon Expo op de Coolsingel. Ik parkeer op het Walenburgerplein bij zus Miep voor de deur, zo’n 2 kilometer van het start- finishgebied. Samen met Miep naar de Marathon Expo om de spulletjes op te halen, gezellig.
Na een onrustige nacht en een vrij normaal ontbijt om 07:30 uur klaar om af te reizen naar Rotterdam samen met Marianne, Corrie en zoon Ivo. Fijn dat ze meegaan en supporten. Via Gonneke hebben we kaarten voor de hoofdtribune weten te bemachtigen. In Rotterdam sluit Miep ook weer aan en zo met zijn allen naar de Coolsingel. Daar aangekomen is het een giga mensenmassa van lopers en supporters. Foto’s schieten en nu naar de start. Ik moet naar startvak E en heb door de drukte moeite er in te komen. Eenmaal binnen nog een laatste keer plassen, maar er staan zeker 50 lopers in rij voor één toiletunit te wachten, dat gaat niet meer lukken voor de start. Stom dat er maar één zo’n ding staat. Zeker bedacht door iemand die zelf niet loopt, denk ik. Eén van de dames doet het maar gewoon publiekelijk ernaast. Knap dat ze het durft. Lee Towers is al klaar met zingen. Ik hoor geen startschot, maar begrijp dat het moment daar is. Langzaam zet de massa zich in beweging. Volledig ingesloten door andere lopers begin ik in een rustige pas aan de eerste kilometers. Nee, niet proberen er langs te komen over stoeprandjes en zo, veel te vermoeiend en vervelend voor anderen is mijn eigen ervaring, dus rustig meedeinen. Na de eerste 5 komt er ruimte. Ik passeer de groep die op 4.30 uur loopt. Het gaat lekker. Niet te hard, in een tempo wat ik wel de hele dag volhoud, denk ik dán nog. Ik passeer later ook de groep van de 4.15 uur, moet ik toch een stoeprandje voor meepakken, want ze lopen breeduit. Onderweg regelmatig drinken en eten, om de 5 km een energieblok (merk Born) of een Squeezy gel. Bij elke drankpost pak ik twee bekers water. Eén om te drinken en één over het hoofd. Ik speur voor mij uit naar de groep van de 4:00 uur, maar zie de kenmerkende ballonnen niet. Ik zal ze niet bereiken, naar later blijkt.
Terug op de Eramusbrug kijk ik omhoog, yes ik loop de Rotterdam Marathon. Zo gaat die rustig door tot aan het 27 kilometerpunt. Daar staan in de bocht Marianne, Corrie, Miep en Ivo. Dat doet goed als je naasten er zijn. Ik pak de afgesproken bidon en loop de Blaak-tunnel in. Geweldig al die strakke trommelmuziek in de tunnel. Het is inmiddels wel flink warm geworden. Mocht de organisatie besluiten de marathon te staken i.v.m. de warmte, ben ik alvast richting Kralingse bos. Elk voordeel heeft zo’n nadeel, want het Kralingse bos vind ik een klere stuk. Mijn benen voelen vrij plotseling verzuurd aan. Ik wil mijn pas behouden, maar de benen volgen de instructies niet langer. Het bijten is begonnen. Bij een drankpost in het Kralingse bos besluit ik voor de eerste keer even te wandelen. Oohh wat lopen die benen vol. Ik moet verder. Het wordt nu kilometers aftellen. Zo lang mogelijk blijven lopen. Een aantal lopers die ik eerder voorbij ging, komen nu weer langszij. Ook de groep van de 4:15 uur. Ik kan niet aanhaken, het is niet anders. Doorlopen en nooit, nee nooit opgeven. Er is veel publiek op het laatste stuk. Rechts hoor ik Marijke Hendriks aanmoedigende woorden roepen. Een vrouw schreeuwt mij hard toe: ‘Yes, Yes, Yes’. Die laatste kilometers na de 35, wat zijn ze zwaar. Ik denk aan Marianne’s woorden: ‘let goed op jezelf’. Rustig uitlopen. Ik ga het halen. Het moet.
Over de finish in 4:27 (netto). Ik vind het prima. Marianne, Corrie en Ivo zwaaien vanaf de tribune. Een siddering van emoties gaat door mij heen. Hé, de hand van burgemeester Aboutaleb gemist, maar ik ga niet meer terug. Ik wil uit de hekken, weg uit het publiek. Even uit het finishgebied is een stukje gras. Ik moet even liggen om bij te komen. Na 5 minuten gaat die wel weer. Marianne en Corrie moeten mij overeind helpen. Tegen Marianne zeg ik dat het na 3 marathons wel mooi is geweest. Verstandig zegt ze. Voldaan naar huis.
De volgende dag naar het werk in Den Haag, op de fiets om de benen los te maken. Onderweg denk ik terug aan mijn 3e marathon. Was het echt de laatste? De magie van de marathon.
Nico Fennes
 

 

10 apr 2011: Rotterdam Marathon … DNF(40 Km.)

Staat wel vreemd bij de uitslagen, dus dat verdient een toelichting.

 

Zondagochtend 9.07 op de Vink de trein in naar Rotterdam genomen. Op Voorschoten stappen Sally Francis en haar man in. Ook zij gaan vol goede moed onderweg naar Rotterdam om de marathon te lopen. 

Hoewel het al druk is in de verkleedsportzaal, onder toezicht van het leger kun je al je spullen vol vertrouwen achterlaten. Na omgekleed te zijn met z’n drieen richting de startvakken. Helaas staan deze niet zo heel goed aangegeven dus moeten we terug naar de andere kant van de fontein zodat we in de schaduwkant kunnen starten. Sally en haar man starten in vak F en ik in E, omdat ik toch het idee heb dat het binnen de 4 uur moet kunnen.

 

Na de gebruikelijke rijen bij de sanitaire ontlasting, jezelf ontdaan hebbend van alle overbodige ballast klinken de gebruikelijke tonen van Lee Towers. Helaas was hij deze keer niet te zien omdat hij aan het zicht onttrokken werd door het startdoek. Daarna een rookwolk, geen kanonsschot, maar dat bleek wel het startsein. Langzaam komt de meute op gang en gaan we over de start voor 42 warme en zonnige kilometers. Een schreeuw: “Cor!!” Han wenste mij alle goeds toe vanaf de tribune.

 

De Erasmusbrug over waarna op de Laan van Zuid de beide startrijen in elkaar gevoegd worden en het nog weer drukker wordt op dit smalle deel van het parcour. Ik blijk de hele tijd al voor de ballon van 3.45 te lopen. Hij komt me voorbij als we langs de Kuip lopen. Laten we eens proberen of we erbij kunnen blijven. Wel erg druk, maar het lukt wel. Dan een drinkpost, ik loop door tot het einde van de post en ga de groep voorbij. Ik blijf ze een hele tijd voor, maar vlak voor de 10 haalden ze me weer in. Dezelfde taktiek gebruiken bij de drinkpost leverde weer een voorsprong op. Kijkend op de klok ging het als een tierelier. De eerste 5 gingen in 26:59, de 2^e in 25:59. Het tempo voelde goed, het was wel wat snel maar het lukte dus waarom zou je aanpassen. De tijden bleven constant: 26:14, 26:09, 26:50 en 26:08. Inmiddels was ik bij het 30 kilometerpunt aangekomen en kon ik uitkijken naar de aanmoedigingen van Marijke en Martin die hadden gemeld dat ze bij het bos zouden staan. Op de kaart stond ook dat op de bosdreef door het bos dit keer wat muziek zou staan. Verder dan 2 boxen zijn ze helaas niet gekomen, maar ondanks dat kon ik ook op de Bosdreef aardig blijven lopen, af en toe in een groepje, dan weer eens alleen. Van de vorige keer had ik al wel onthouden dat je niet te veel moet gaan lopen omdat je dan niet meer in je ritme komt, maar toch moest ik soms even toegeven aan de wil om te lopen, langer dan 100m was het niet en dan weer rustig dribbelen op naar de 35(29:41). Ondertussen begon ik toch de kuiten wel te voelen en hoopte ik maar dat de kramp wegbleef. Rond de 37 hoorde ik ineens mijn naam roepen, daar stonden M&M. Onder het genot van 2 dropjes en de nodige succeswensen(je ziet er nog fris uit, het gaat goed) weer op weg. Bij het terugdraaien Crooswijk in zag ik Sally lopen zij was bijna bij de 30. Zo te zien had ze het (ook) zwaar.

 

Bij de 40 gekomen klokte ik op 34:20. De pijn in de benen begon langzaam omhoog te trekken. Vlak na de 40 stond een marktkraam van de EHBO. Ik dacht daar kan ik mooi een beetje tegen (st)rekken. Alles voelde verder nog goed. Toen ik echter even stilstond begon mijn hele lichaam te tintelen, verkrampten mijn handen en als ik voor me uit keek zag ik alleen maar zwarte vlekken. Niet goed dus. Volgens de EHBO-er oververhitting. Nu een keuze maken: wachten tot het wegtrekt of uitstappen. Na ruim 5 minuten was het nog niet minder geworden, ondanks een koude spons van de EHBO-er. Om dan toch verder te gaan en gestrekt afgevoerd te worden had ik echt geen trek. Een paar honderd meter verder moest de EHBO echt aan de gang. Toen toch maar het besluit genomen om uit te stappen. Hoe vervelend ook. Maar liever kans op een revanche dan geen kans meer. Marijke bekeek het van de positieve kant: Je hebt in ieder geval een PR op de 40 van 3:42:42. 

Toen ik in het busje zat dacht ik nog waarom ben ik nu uitgestapt, maar toen ik op het Hofplein uit het busje stapte kon ik mijn ene been bijna niet voor het andere zetten en strompelde ik terug naar mijn tas. Dat was dus de reden van mijn stoppen.

 

Na een warme douche de moed verzameld om naar de trein te hobbelen en de terugreis naar Leiden te aanvaarden. 

Inmiddels heb ik vrede met mijn besluit, hoewel de rust Zondagmiddag uiterlijke schijn was. 

Over een paar maanden proberen we het gewoon weer maar dan in Berlijn.(Een vlak en snel parcours, dus die tijd onder de 4 uur komt er wel.)

Cor Hofman

9 apr 2011: Wassenaar tot de Slag, een hele slag.

“Even klimmen tot het blauwe bordje en daarna blijft het vlak”. Louise pept me nog even op. Tijdens de laatste kilometer, misschien wel meer, loopt ze met me op. Daardoor lukt het me het tempo vast te houden.
Die laatste klim valt zwaar. Wat is er aan de hand dat mijn benen zo protesteren? Maar zodra het blauwe bordje geweest is volgt nog maar één ruime bocht en is de finish is in zicht. Geduldig wachten daar de andere lopers. Ze halen me met luid applaus binnen.
Het was stil achterin. Vaak komen er na mij nog wel anderen maar de opkomst was helaas niet spectaculair.
De laatste keer hier in het duinparcours wist ik op het laatste stuk drie dames voorbij te lopen vooraleer ik finishte, dat lukte me nu niet.

Door te fietsen naar Wassenaar had ik al een redelijke warming-up. De start ging goed en best snel en misschien was dat ook wel het probleem. Overmoedig door de ervaring van vorig jaar had ik goede zin. Pas na ongeveer een kilometer kwamen Laura en Marja me voorbij. Zelfs Hein bleek nog een tijdje achter me te lopen. Toen zij voorbij waren vroegen mijn benen zich al af wat ik aan het doen was. Tekenend was al dat ik bij het eerste keerpunt op 2,5 mijn klokje vergat. Alle energie ging al in de prestatie zitten.

Toch genoot ik nog wel van wat er verder gebeurde. Ulla, toch klein van stuk, op de voet gevolgd door twee lange mannen. Die ze later helemaal had afgeschud. Frank die, altijd vrolijk, zijn duim opstak en Ed die me maande er vooral van te genieten, en omhoog te kijken. Ook de natuur om me heen bleef prachtig. Niet in de laatste plaats door de zon die doorbrak, al had dat ook weer zijn nadelen.

Halverwege riep Peter een tijd (26,20) die of aangaf dat het niet exact tien kilometer was, of dat ik op weg was naar een Olympische kwalificatie. Het was, bleek later, het eerste. Serieus had ik overwegen af te haken maar dat was me nog nooit overkomen dus ook nu niet. En, ach één keer op en neer en ik was er. Who cares.

Robert loopt, best rustig, voor me en ik nader hem met rasse schreden. Ik ben jaloers op zijn techniek. Daarbij vergeleken is het mijne maar armoedig geslof. Vlak voor hem passeer ik Anita die vandaag onze Marjolein is. Robert is zijn dip, die dus niet zijn techniek beïnvloedt voorbij en zet weer aan. Ik blijf achter. Anita volgt me en moedigt me aan. We zijn er bijna. En dan komt Louise me redden.
Opvallend is dat mijn tweede helft echt langzamer ging dan de eerste (26,20 tegen 27,30), dat overkomt me maar weinig

Hoe dramatisch het ook allemaal klinkt, na tien minuten lacht het leven je weer toe en bestel je twee cappuccino en een appelgebak. Wel moet ik wachten tot iedereen die voor me staat geweest is.
“Jullie zijn toch al lang binnen”, zeg ik. In de veronderstelling dat ze dan koffie hadden gehaald.
“Jazeker, maar we hebben op jou gewacht”, antwoordt iemand.
Kijk, dat zijn nou echte clubgenoten!

Tim van Houten
 

Hardlopen op muziek

Bij wedstrijden en als ik alleen hardloop heb ik altijd mijn ipod op.
Ik heb het ook echt nodig. De muziek brengt me in een soort cadans, een ritme dat ik niet bereik zonder. Als ik het een keer zonder muziek probeer, voel ik meteen alles. Ik voel pijn in mijn knie, ik voel een blaar opkomen… Zonder muziek word ik een echte hypochonder.

 

De laatste tijd op de training – daar loop je lekker te kletsen en heb je geen muziek nodig – heb ik een paar keer gesprekken gehad over lopen met muziek. Daarom mijn ervaringen.

 

Welke muziek loopt nou lekker?
Ik heb gewoon op gevoel een lijstje gemaakt en dat steeds aangepast. Een paar nummers heb ik toegevoegd vanuit een top 10 loopmuziek uit een Runners World. Daarvan bleek ik de helft al te hebben, sommige nummers lopen blijkbaar voor iedereen prettig.
In het begin van de run wil ik een lekker tempo en vrolijke muziek.
Dan wat langere songs voor de rechte stukken, een paar nummers om the spirit erin te houden (Keep the Faith, dat zit bij mij op het moment dat ik het moeilijk krijg in een wedstrijd).
Met de finish in zicht wil ik overwinningsmuziek!
Voor mij is de volgorde erg belangrijk, tijdens een wedstrijd stond-ie per ongeluk op shuffle, was geen succes. Toch als ik het lijstje zo zie, moet ik ze vooral kiezen om de tekst. De meeste nummers hebben wel iets met snelheid of lopen te maken.

 

Mijn favorieten:

1. Beautiful day, U2
2. Speed of sound, Coldplay
3. Born to Run, Bruce Springsteen
4. Keep the faith, Bon Jovi
5. Running on empty, Jackson Browne
6. Life in the fast lane, The Eagles
7. Don’t stop me now, Queen
8. Go your own way, Fleetwood Mac
9. Take me home, Phil Collins
10. Wavin’ flag, K’naan (van de coca-cola reclame tijdens de WK)

 

Tip 1: Neem niet je eigen top 10 aller tijden! Dan ga je meezingen, en probeer dan je ademhaling maar weer onder controle te krijgen!
Tip 2: Heb je last van uitvallende oortjes? Had ik ook steeds. Ik heb nu oortjes die met een soort haakjes over je oorschelp zitten, je voelt ze niet en ze vallen echt nooit meer uit.
Tip 3: Pas op in de was! Mijn vorige ipod heb ik moeten vervangen toen ik hem met de hardloopkleding in de was had laten meedraaien…

 

Probeer het eens en laat het weten waar jij graag mee loopt.
Misschien kunnen we wel een Voorschoten '97 top 10 opstellen!

Arita Jol

3  apr 2011: PR perikelen bij de Braassemloop

Net als in de professionele sportwereld hangt bij ons recreanten soms een PR in de lucht maar in de praktijk valt een PR meestal volkomen onverwacht.

Nu ben ik de laatste maanden in een prima conditie en liep ik in 2011 al een PR in Lisse bij de Ter Specke Loop (15km), de Haagsche Puinduinrun en de Vakantiemakelaarloop (10em) in Uithoorn.

Maar in alle oprechtheid moet ik bekennen dat ik absoluut geen hoge verwachtingen had op een goede tijd op de ½ marathon van de Braassemloop. Laat staan dat ik a priori rekening hield met een PR voor deze afstand.

Onze trainer predikt altijd dat we voor een wedstrijd rust moeten houden. Maar ondanks goede voornemens heb ik mij in de dagen voor de Braassemloop  niet aan die prescriptie gehouden. De hele week voorafgaand aan de wedstrijd heb ik flink gesport: zondag training in Meijendel, dinsdag looptraining, woensdag fitness, klimmuur in Bergschenhoek bedwongen en vrijdag was ik ook weer present in de sportschool.

Daarnaast was het afgelopen week op mijn werk behoorlijk stressen en pressen geweest en dat komt de sportprestaties niet ten goede. Ook privé was het turbulent: vrijdagavond uit eten met familie bij La Donna Fugatta compleet met Prosecco, antipasta, primi (tagiatelle met truffel), secondi (zwaardvis op zijn Siciliaans) en natuurlijk een goed glas wijn. Zaterdagmorgen was ik present op de klussendag om te schoffelen. Om 11:00 uur na het opruimen van mijn schoffel heb ik nog bij mijn voetballende zoon gekeken. Met pressievoetbal wist zijn team te winnen met 5-1 van Bernardus.

‘s Avonds hadden we een gezellig etentje thuis met onze buren: gamba’s vooraf, knoflooksoep en pangasiusfilet met spaghetti en een prutje van paprika, prei en rode ui. Voor af hebben we geproost met een glas Champagne, bij het voorgerecht dronken we Australische Chardonnay en bij de pangasiusfilet een droge rosé uit de Provence.

Kortom iets te veel in het glaasje gekeken om op zondag goed te kunnen presteren. Ik voelde me dan ook enigszins brak en prikkelbaar toen ik zondagmorgen wakker werd en de Braassemloop op het programma stond

Met een auto volgepropt met meelopers en meerijders vertrok ik op deze prille lentemorgen naar Roelofarendsveen. In de sporthal een praatje gemaakt met onvolprezen Toni & de Wim en enkele clubgenoten.

Aanvankelijk zou er sprake zijn van zomerse warmte voor dit eerste aprilweekend. Maar op zondag 3 april was het prachtig loopweer, na een warme zaterdag was het zondagmorgen prettig afgekoeld. Prima! Want naar mate de temperatuur stijgt, daalt bij mij de loopsnelheid evenredig. Bovendien was het slechts licht bewolkt, ondanks dat de weerprofeten een buienfront hadden voorspeld. Ik kies dus voor een kort broekje en singletje, bij het opspelden van het startnummer prik ik me in vinger.

Samen met Ingeborg, de prima-donna van de langeafstand, werkte ik een korte warming-up af: dynamisch strekken want statisch oprekken is uit den boze. Als we uit de luidsprekers de oproep voor de start horen gaan we het startvak in. Na het startschot zet de meute zich in beweging en al snel passeer ik de rubbermat met chipregistratie.

De lopers verspreiden zich over de brede weg en ik heb al snel een perfect loopritme te pakken. Al snel lopen we langs de kade waar de pontveer op dat moment met een pruttelende dieselmotor naar Oude Wetering oversteekt. Dan zien we de Braassemermeer, die door een lichte nevel in een waterig zonnetje ligt te pronken als een impressionistisch schilderij. Terwijl ik dromerig verder hobbel, word ik links gepasseerd door Frans Kleyheeg en daardoor raak ik danig van mijn apropos. Frans heeft gisteravond minstens zoveel wijn geproefd als ik en toch loopt hij me soepel voorbij. Geprikkeld door deze provocatie probeer ik, tevergeefs, aan te haken. Dan komt Jac, een ervaren marathonloper die ik regelmatig tegen kom bij Z&Z, naast me lopen. Samen houden we het tempo hoog, andere lopers profiteren daarvan en sluiten zich bij ons aan. Langzaam maar zeker zal ons groepje oprukken en uiteindelijk passeren we Frans nog voor het 10km-punt.

Na de drinkwaterpost krijg ik wat oprispingen door het te haastig drinken. Proestend loop ik verder en haak ik weer aan bij Jac. Ook de knoflookdampen ontspruiten zich nu uit mijn ingewanden en spreiden zich om me heen, arme achtervolgers! Dan wordt het parcours even wat minder fraai, we lopen onder viaducten van de A4 en vervolgens onder die van de provinciale weg door. Maar bij Rijpwetering lopen we alweer door het prachtige polderlandschap, met de Hollandse molens op de achtergrond is het net een prentbriefkaart. Via het Joop Zoetemelkpad laten we Nieuwe Wetering achter ons en beginnen na 18km mijn kuiten en hamstrings te protesteren. De laatste loodjes wegen het zwaarst en de oprit van het viaduct over de A4 is een ware martelgang. Bij het afdalen kijk ik achter om en zie dat Frans progressie heeft gemaakt en dat ik kostbare meters voorsprong heb moeten prijsgeven. Frans ruikt kennelijk (mijn) bloed en ik ben zijn prooi. Ik probeer de laatste kilometer mijn tempo weer op te voeren en na de bocht naar de finish pers ik er met mijn laatste krachten nog een eindsprint uit. Gesloopt strompel ik na de finish tussen de dranghekken door, ik neem een flesje sprankelend bronwater plus een ijsmuts van de sponsor in ontvangst en graai een partje sinasappel van de tafel en prop die in mijn mond. Dan pas realiseer ik me dat de finishklok onder de 1:45 uur stond toen ik de eindstreep passeerde, voor mij een primeur om onder de 105 minutengrens te duiken en een pr!

Na het opsporen van de meerijders en het uitwisselen van onze ervaringen lopen we naar de parkeerplaats en keren huiswaarts. Eenmaal thuis geniet ik in de tuin prinsheerlijk in het zonnetje. Ondanks pijnlijke kuitspieren voel ik me prima en ik ben dan ook apetrots op mijn prestatie.

Groetjes, Willem Reitsma

PS mijn netto tijd was 1:44:36 en de oplettende lezer zal hebben opgemerkt dat ik nog een pr heb gebroken, door zoveel mogelijk letters p + r in mijn stukje te proppen.

    

3  apr 2011: De Braasemloop: Genieten in de polder

Zondagochtend vroeg. Ik trek de gordijnen open en verwacht regen en plassen water in de tuin. Dat was immers de voorspelling. Maar niets van dat. Het is zonnig en de thermometer suggereert echt lente. Voor het eerst in sinds 2007 doe ik weer mee aan de Braasemloop. De Zandvoortcircuitrun, waar ik aan meedeed was altijd tegelijk.
Toen, vier jaar terug, en ook minstens even zoveel kilo’s terug, liep ik hier, nog jong van geest en ruim onder de 50 jaar, mijn beste tijd in een officiële wedstrijd. 50.45 om precies te zijn.
Maar dat ga ik niet meer halen. Gelukkig zijn er meer zaken waar je voor mee doet. En bij deze loop is dat zeker de omgeving. Het is langs het water een mooie loop. De Braasem was helemaal glad en in een hele lichte nevel gehuld. Een geweldig uitzicht verder langs hele mooie huisjes en rustige binnendoor paadjes. Mooi stukje ook aan het eind van de Noordkade bij café De Haven. Rustiek Roelofarendsveen.
Het weer, zoals gezegd was ook een reden. Hoewel, de nevel maakte dat het behoorlijk vochtig was. Windstil, dus ook geen verkoeling en die had ik, want de temperatuur – in ieder geval de mijne – liep behoorlijk op.
Tot slot, maar dat geldt elke loop is er de gezelligheid met de clubgenoten. Een reden om niet mee te doen was het zeer beperkt aantal toiletten maar dat was deze keer voor mij geen probleem.
De start in een nieuwbouwwijk. Vier jaar geleden was dit nog weiland. Snel weg in een lekker tempo. De Googemolenweg, leert Googlemaps me, ging goed. In Oude-Wetering even klimmen om aan de overkant langs het water te kunnen. Ik ging hard ik voelde het maar dit hield ik niet vol. Na twee snelle kilometers (5,24 en 5,29) zakte ik naar net onder de 6 minuten al dat kwam dat ook door de helling. Langs het water ging het weer beter maar daarna zakte ik weer in en bleef ik rond de 5.50 hangen. Rood hoofd, warm, zware benen het wilde niet vlotten. Toch liep ik wel lekker.
Vermoedelijk loop ik achteraan want er is niemand van de club voorbijgekomen en ik zie geen andere voor of achter me.
Dan komen vlak voor de 7 kilometer de lange rechte stukken. Er gaan nog wat mensen in volle vaart voorbij maar anderen haken en af en gaan in de wandel. Langs de route gelukkig nog mensen die je aanmoedigen. Als je tussen wat mensen van de Plantaris loopt is het helemaal feest want die kennen volgens mij iedereen in het dorp.
Dan komt de laatste kilometer. Ik neem me voor niet te snel te versnellen want dan stort ik neer. Ik herken het parcours niet goed meer en weet dus niet precies waar de finish is. Dan zie ik 56 minuten. Een paar honderd meter lukt dat.
Alles er uit op de Korte Goog, maar het is net iets te ver. 57.05. Bij de finish een fles water, een soort van wollen muts, als beloning, en lang uitpuffen.
Omkleden en nadat we in de kantine waar we koffie drinken, ternauwernood een woedeaanval van een tweejarige overleven, komt Willem, die de halve loopt, binnen in een recordtijd van 1.44.36. Wauw!
Hij wist dat we stonden te wachten en heeft zich daarom gehaast. Sympathieke jongen toch?

Tim van Houten

Rennen in Riga

Sinds eind augustus ben ik hier werkzaam aan de Technische Universiteit. Een van de eerste dingen die ik deed, was natuurlijk het zoeken naar een gezellige athletiekclub. Zoeken in Google leverde al direct resultaat op; in een prachtig bos aan de rand van de stad was wekelijks een bijeenkomst. Er was geen clubgebouw maar wel een standje met Nike producten. Hier was het beginpunt van de wekelijkse door Nike gesponsorde training. De avond verliep als volgt; eerst een eindje lopen, daarna een warming – up en vervolgens kon iedereen kiezen uit een circuit van 2 – 3 of 5 kilometer. Na afloop zag men erop toe dat je een behoorlijke cooling down deed.
De oefeningen waren grotendeels vergelijkbaar met de training van Ids inclusief de grappen. Zo demonstreerde de trainster breed grijnzend hoe je met beide armen tegengesteld moet “molenwieken”. Alsof ze wilde zeggen; “kunnen jullie dat nog steeds niet?”
Deze pret duurde maar enige weken en vervolgens was eind september de marathon van Riga met natuurlijk ook wedstrijden over kortere afstanden. Hier heb  ik niet aan meegedaan.
Toen was tot mijn grote teleurstelling het seizoen voorbij; het standje van Nike werd afgebroken en de training hield op. Wel  zijn we nog enige weken op eigen houtje met enkele fanatiekelingen gaan rennen. Zelf ben ik nog enige malen gaan lopen aan het fraaie, wereldberoemde strand van Jurmala waar de golfslag van de zee nauwelijks meer dan een rimpeltje is. Maar dan is het october en valt de eerste sneeuw. Het is ijskoud in huis want de gemeente Riga steekt de verwarming  centraal aan en dat doet men pas nadat de temperatuur 3 dagen achter elkaar beneden een bepaald waarde is gedaald. Sommige van mijn (verwende westerse) studenten kochten in de supermarkt een electrisch verwarmingselement. Het is nu eind maart en het vriest ‘s nachts nog steeds; over enige dagen is zware sneeuw voorspeld. De zee is veranderd in een kolossale ijsvlakte. Heel in de  verte zie je zwarte puntjes;  dat zijn vissers die met een grote draaiboor een gat in het ijs hebben gemaakt.  Kortom, de winter hier is erg speciaal en niet voor watjes. Rennen in de buitenlucht doet nauwelijks iemand,  maar daar staat tegenover dat je overal kan langlaufen. Het is om 4 uur al donker,  maar de zon schijnt vaker en samen met de witte sneeuw is het toch wat vrolijker dan bij ons.
De stad is een juweel; er is een oude middeleeuwse kern met daarom heen een 19e eeuwse ring van straten met zeer faaie Art Nouveau architectuur. Riga is een zeer internationale stad, maar de bevolking is (of spreekt?) in meerderheid Russisch. Dit is een ijzersterk punt; iedereen lijkt wel een polyglot. Zonder met de ogen te knipperen schakelt men van het Lets over in het Russisch en zonodig in het Engels, drie zeer verschillende talen. Het leven is goed en goedkoop; de prijzen zijn hoogstens half zo hoog als bij ons. Een complete maaltijd met 3 gangen in een zelfbedieningsrestaurant kost bijvoorbeeld 5 Euro, alles van zeer goede kwaliteit overigens. En dan te weten dat Riga weer tweemaal zo duur is als de rest van letland.....
Als ik alles op een rijtje zet, zou ik hier wel willen blijven. Ik heb geen heimwee, het enige dat ik mis, is het regelmatige hardlopen. Ik had bij mijn aankomst een beulenconditie opgebouwd, maar daar is weinig meer van over.  Maar ja, je kan niet alles hebben in het leven :-)
Groetjes, Victor

20 mrt 2011: De Voorschotenloop

Geen geweldige tijd, wel geweldig weer.

Het was een verrassende dag. Eindelijk hadden we een stralende zon en we hadden een geheel ander parcours. Uit nood geboren, het aanleggen van een fietspad is iets wat de provincie nog niet onder de knie had, dus dat was afgesloten. Vooraf kon ik nog even de clubgenoten aanmoedigen die de 5 liepen. Daarna moest ik zelf aan de bak.
Het is rokjesdag. In het startvak bleken meerdere loopsters zich aan het hardlooprokje gewaagd te hebben. Al vond Louise dat de benen eronder wel wat meer kleur mochten hebben.
Grote opkomst, pas een minuut na het startschot ging ik over de mat. Even op gang komen. En in het gewoel een plek vinden. Charlotte had de smaak te pakken want die was al snel verdwenen. Ik liep in het begin al sneller dan Robert maar die moest dan ook veel verder. Zwaaien naar mijn moeder die als vrijwilliger ook elk jaar actief is en dan draaien we de Van Beethovenlaan op. Ad loopt naast me. Kijk, als die ik die bij hou dan zit ik goed. Zo’n thuiswedstrijd heeft ook als voordeel dat er veel bekenden langs het parcours staan. Allen dank voor de aanmoediging!
Na een dikke kilometer staat Petra langs de kant, na Bram al de tweede die me op de foto zet. Even lachen. Ik hoop dat het gelukt is, want ik lach niet veel tijdens het lopen.
Het gaat nog moeizaam. Ad is wat uitgelopen en ik begin te merken dat het best warm is. De Leidseweg geeft wat verkoelende tegenwind. Een, altijd eigenwijze, automobilist vindt dat hij er best langs kan. Gelukkig hebben we op de Voorschoterweg een royaal fietspad, de massa is inmiddels wat uit elkaar gelopen dus daar hebben we voldoende aan.
Langs wat parkjes zigzaggen we naar de Bachlaan en dan komt de tweede ronde in zicht.
Niek zet me op de foto, deze keer niet met Charlotte want die is echt helemaal verdwenen. En Ed roept nog even dat ik wel rechtop moet lopen.
Inmiddels kom ik iets beter in mijn ritme en loop ik zelfs wat uit op Ad. De eerste 15 lopers gaan me voorbij maar ook nog iemand die zeer gezet, heel wit en vol zweet is. Iemand waar je normaal heel negatief over zou zijn maar die nu toch maar meeliep. Echter, een kilometer verder was hij afgehaakt.
Als wegatleet maak je toch wel wat mee. Eerst die auto die er langs wilde, vervolgens iemand die juist ons parcours geschikt vond om zijn kleine dochter te leren lopen, een automobilist die nog net niet op de vuist ging met een verkeersregelaar, en fietsers die eveneens de verkeersregelaar negeerden maar werden aangesproken door een motoragente. Yes!
Een paar honderd meter voor de hoek bij de burgemeester Berkhoutpark zie ik ineens helemaal niemand meer voor me. Ik loop alleen, en mijn tempo zakt wat af.
Schaduw weer langs het park. Lekker en dan beginnen we aan de laatste kilometer.
Inmiddels is (zelfs) Elly bij me gekomen. Dat hoort niet maar blijkbaar kan ik even niet harder.
Maar met de finish in zicht kan ik nog iets versnellen. Ik zie dat de klok aan de 59 begint, dat is wel veel. Ik ben later gestart maar dit is niet genoeg. Uiteindelijk wordt het 58.33. Mwah.
Nog even hier en daar wat napraten en dan zit het er weer op. Het is nog steeds zonnig en dat maakt een hoop goed!

Tim van Houten

12 mrt 2011: Clubcircuit: we zijn weer begonnen

Voor de hardloper zijn er maar twee belangrijke evenementen. Het eerste is de marathon van New York. Het tweede is de start van het clubcircuit van Voorschoten '97 traditioneel bij het eiland van Ome Nick. De eerste happening is ruimschoots bekend maar het tweede minder. Dat is maar goed ook, want een megabelangstelling als in New York zou het rustieke Voorschoten niet aan kunnen. Daar waar ik voor de loop, in het centrum, nog iemand op echte klompen zag lopen en vlak voor de start nog koeienmest rook.
Desondanks was er een ruime opkomst die de horeca aldaar op haar grondvesten deed schudden en iedereen ternauwernood van koffie kon voorzien. Ook waren er betrekkelijk veel niet-lopers, waarvan een aantal bereid was gevonden langs het parcours boeren, buitenlui en racefietsen voor een confrontatie met de hardlopers te behoeden.
Beloofd was mooi weer, zonnig en ongeveer 13 graden. Alle reden dus voor een korte broek en een shirtje. Dat was bij aanvang dan nog wel koud want de zon had zich nog niet laten zien. Maar gaandeweg brak de zon door en liep de temperatuur dusdanig op dat de afsluiting met koffie op het terras kon plaatsvinden. Dat was de afgelopen twee jaar wel anders.
Het clubcircuit is, gezien de groeiende belangstelling waarbij niet iedereen iedereen meer kent, overgestapt op de startnummers. Dat was ook voor de nieuwe tijdwaarnemers, Wim en Toni gemakkelijker.
Ik startte snel en begon redelijk goed, maar voelde ik nu iets trekken in mijn scheenbeen? Na het eerste keerpunt ging het wat beter. Marja en Laura gingen deze keer wel erg hard, want mijn tempo was toch niet zo laag, dacht ik. Corrie die ik normaliter wel bij kan houden liep de 5, en Charlotte met wie ik vorig jaar opliep was vandaag met de junioortjes op het voetbalveld. Weinig houvast dus. Ook mijn Polar had ik niet; Polar heeft immers bijna een maand nodig om een batterijtje te vervangen.
Toen ik na 5 Wim iets met 27 hoorde roepen was ik niet ontevreden. Zou ik dat vasthouden? Ik zag dat Marieke (die andere) was afgehaakt, met kramp bleek later.
Enthousiaste reacties en duimpjes van de medelopers. “Blijven lachen Tim”, hielpen natuurlijk. Achter me liep Marijke, nog herstellend en Elly – met haar personal coach ernaast op de fiets –.
De zon brak goed door en even een dip rond de 6 maar daarna kwam het laatste stuk. Blik op oneindig en doorlopen. De laatste hoek om, en daarna kwam de finish. Na die hoek zag ik dat Corrie en Hein een stukje tegemoet waren gelopen. Met alles wat ik nog had, en dat bleek nog best veel. Zette ik de eindsprint in.
Jammer dat ik geen klokje had, dan had ik die 3 seconden nog wel gewonnen. Nu kwam ik op 56.03, slechts 10 seconden van de tijd van vorig jaar. Gelukkig konden we voor het eerst sinds lange tijd nog wat nagenieten in de zon.

Tim van Houten
 

12 mrt 2011: 1e clubcircuit 2011 bij Eiland van Ome Niek

Traditioneel lopen we het 1e clubcircuit van het jaar bij Het Eiland van Ome Niek in februari. Door het drukke wedstrijdschema van Z&Z, Puinduinrun
& diverse crosses zijn we laat dit jaar. Maar elk nadeel heb zijn voordeel, zeggen we dan. Het voordeel is dat het bijna lente is, het zonnetje straalt en het is heerlijk loopweer.
Maar liefst 53 lopers en loopsters aan de start, waaronder veel debutanten van de hardloopcursus. Voor hen, maar ook voor ons als ‘ ervaren ouwe rotten’, is het een mooie opwarmer voor de Voorschotenloop.
Omdat Peter zich afgemeld heeft verzorgen Wim & Toni Vermeulen samen met Coby de start en tijdwaarneming. Om vergissingen bij de finish te voorkomen krijgen we allemaal een eigen startnummer uitgereikt met de mededeling dat we er zuinig op moeten zijn, want we moeten dit kostbare kleinood het hele seizoen hergebruiken.
Voor de start ben ik in een melige bui en deel links en rechts wat verbale plaagstootjes uit naar mijn medelopers. Nog even met Ingeborg en Herman warmlopen. Dat valt niet mee, mijn bovenbenen voelen nog steeds zwaar, de naweeën van een week met intensieve sneeuwschoenwandeltochten (mooi woord voor Scrabble!) in de Dolomieten.
Organisator en godfather van het clubcircuit Ed Zijl geeft voor de start nog een uitleg van het parcours en dan geeft Wim Vermeulen het startsein. Snelle jongens Remy & Robin zetten gelijk de toon en gaan snel van start, gevolgd door Ingeborg, Thijs en een nieuwe loper Bert Boter. Herman en ik volgen en werken goed samen. Dankzij Ed’s oproep zijn er ruim voldoende vrijwilligers langs het parcours en fietst Bram pracht voor de snelle lopers uit. Anita stuurt ons bij Tip Top het laantje naar Noorthey in. Hier is de lente al begonnen, de mannetjeseenden zitten achter de vrouwtjes aan, vogeltjes fluiten en alleen de lammetjes ontbreken nog.
Ik heb de laatste tijd goed naar mijn trainer geluisterd en ik loop op mijn voorvoeten en mijn armen keurig hoog in een hoek van 90°. Herman en ik houden een behoorlijk hoog tempo aan. Bij Noorthey worden we door een vrijwilligster het tunneltje in geloodst en lopen we langs het spoor richting de Horsten en het keerpunt op 2,5km.
Als we het keerpunt naderen zien we, het zal toch niet waar zijn, onze ‘eigen’ vertrouwde Marjolein staan. Als we haar passeren applaudisseren Herman en ik voor haar en maken we onder het lopen een lichte buiging voor haar, chappeau!
Haar strijd tegen kanker is nog niet afgelopen en toch heeft ze de energie om hier te staan op haar vaste stek. Later bij de finish vertelt ze doodleuk dat ze volgende week meedoet aan 5km bij de Voorschotenloop. Daarna eerst een welverdiend weekje vakantie met vriendinnen en dan wacht weer chemokuur. Marjolein, geniet van je weekje Frankrijk en ik wens je heel veel sterkte!
Na het keerpunt bekijk ik wie er in achtervolging zitten: Frans zit nog ruim achter ons, gevolgd door outsider Ido en Ed. In de verte komt de eerste 5km-lopers al aan. Jimmy loopt onbedreigd voorop, met op ruime achterstand nummer 2 Frank. Ondertussen is Hermans dieseltje warm gedraaid door het spoortunneltje lopen we nog bij elkaar maar even later loopt hij, zoals verwacht, bij me weg. Nu moet ik in zorgen dat ik mijn eigen tempo hoog blijf houden en de afstand met Herman zien te beperken. Door het lopen op mijn voorvoeten worden mijn zware bovenbenen weliswaar ontzien maar worden mijn kuitspieren extra belast. Op weg naar het startpunt loopt Herman steeds verder van me weg en komen de koplopers me al tegemoet: Remy voorop met een ruime voorsprong op Robin. De 1e ronde loop ik in 23:01, vol goede moed keer ik voor de 2e ronde en zie dat Frans gevaarlijk dicht bij is gekomen. De 2e ronde staat voor mij in het teken van het tempo volhouden en mijn voorsprong op de achtervolgers vasthouden. De zon begint nu echt door te breken en ik probeer te genieten van het lopen en de omgeving. Maar ik merk ook dat het steeds meer moeite kost om de snelheid vast te houden. Na het keerpunt en 7,5km lopen zie ik dat Frans me op de hielen zit, gevolgd door Ido die Ed achter zich heeft gelaten. Ed waarschuwt me dat ik me niet moet laten verrassen door Frans. Daar ben ik zelf ook bang voor en ik probeer te versnellen ondanks dat mijn kuitspieren protesteren. Afzien dus!
Als ik de Veurseweg opdraai, kijk ik niet om en zet aan om er nog een tandje bij te zetten. Met de finish in zicht pers ik er toch nog een versnelling uit, ik kijk niet om en ik houd er zelfs rekening mee dat ik de sprint zal moeten inzetten.
Als ik de finish passeer durf ik pas om te kijken en ik zie dan pas dat ik een ruime voorsprong op Frans had.
Tijd voor koffie en gebak. Gelukkig staat er nog geen rij en ik sluit achter Gonneke aan. Vier man personeel achter de bar, maar er komt letterlijk niets uit hun handen. Met ze vieren buigen ze zich over de optelsom van Gonneke’s bestelling. Na ruim 10 minuten geef ik het op en besluit de koffie voor gezien te laten. Ik ben niet de enige die afhaakt. Maar ook zonder koffie en gebak is het gezellig om nog even na te praten in het zonnetje op het terras.
Moe, tevreden en met een knorrende maag rij ik naar huis. Op naar de koffie!
Willem Reitsma
 

27 feb 2011: Hardloopwinkel Roadrunnersloop (Leiden)

Het is zondagochtend 27 februari, de gordijnen worden even open geschoven. Een vlugge blik naar buiten biedt een troosteloze aanblik; een grijze lucht, regen en wind. Dan toch maar weer het bed induiken of stoer de hardloopkleding aantrekken? Natuurlijk dat laatste want meedoen met de al weer vierde ronde van het Zorg en Zekerheid Circuit laat je niet aan je voorbijgaan. Temeer omdat het dit keer door onze buren, de Leiden Road Runners Club, wordt georganiseerd. Aangekomen bij de start merk je dat je niet de enige bent bij wie de sportieve gedachte van meedoen het gewonnen heeft van de gedachte aan een rustig zondagochtend ontbijtje met een zacht gekookt eitje en jus d’orange. Super, om zoveel deelnemers van Voorschoten '97 te zien. Over het lopen zelf zal ik het hier niet hebben. Door de vele plassen hielden de voeten het niet droog en door de combinatie van nat en wind bleek het moeilijk om de spieren er van te overtuigen dat het wat sneller zou kunnen. Veel toptijden zullen er dus niet gelopen zijn maar tijdens de koffie is er toch een voldaan gevoel.

Roeland

13 feb 2011: Duinrellcross

Voor wie het wat zegt: er zijn twee versies van de Duinrellcross. Eentje wordt georganiseerd door Sparta aan het eind van het jaar en eentje in februari door Leiden Atletiek.
In 2009 heb ik eens meegedaan aan de korte Sparta versie. Deze versie kende toen een omkleedruimte tussen de bomen en geen wc’s. Maar ja dat mocht de pret niet drukken. Wel een enorme heuvel die Sparta elk jaar meent te moeten invoegen in het parcours. Wie daar de lange versie doet is levensmoe als je het mij vraagt.
Afijn daar heb ik ooit al eens een stukje aan gewaagd nu zal ik u vermoeien met de andere versie van de Duinrellcross namelijk die wordt georganiseerd door Leiden Atletiek.
Leiden Atletiek heeft betere connecties met de leiding van Duinrell dan Sparta volgens mij want er waren omkleedruimten, WC’s en zelfs het Restaurantplaza was open alwaar ook kon worden ingeschreven.
Bij aankomst door Willem, Fons en ondergetekende keerden onze Voorschotense jeugdlopers net huiswaarts. Ze zagen er tevreden uit, al had de een meer troostkoekjes nodig dan de ander. Wel werden we direct gewaarschuwd voor ‘twee nare heuveltjes’ aan het einde van het parcours. Mmm, nog meer reden om rustig aan te doen…
Bij aankomst in het startgebied waren net de crossers voor de korte cross weggeschoten. Ed, Marlous, Paul en een ‘voor mij onbekende jonge hond in Voorschoten kleuren’ renden net het parcours op. Ed ging wederom als een razende over de zachte ondergrond. Marlous en Paul in zijn kielzog. Al snel kwamen ze moe en voldaan onder de finishvlag door.
Nu was het de beurt aan Niek, Willem, Fons en mij. Ed vroeg me nog bezorgd waarom ik in hemelsnaam me wilde gaan vermoeien over ruim 9 kilometer, maar plantechnisch met het thuisfront kwam dat nu eenmaal beter uit. Maar inderdaad, vier ronden zijn lang en daar moet dus wel een degelijke strategie aan worden gekoppeld. Met Ed sprak ik af om de eerste twee ronden lekker rond te rennen en de laatste twee te kijken wat ik had.
Zo gezegd zo gedaan. Paf, het startschot klonk en ik schaarde me lekker achter de brede rug van Willem. Fons en Niek liepen langzaam op ons uit. Na bocht twee werd ik toch weer ongeduldig en kon ik het niet nalaten om Willem voorbij te gaan. Je kan er maar vanaf zijn van zo’n cross toch.
Vlak voor de ‘twee nare heuveltjes’ doken Ed, Paul en Marlous op langs het parcours. “je bent eerste vrouw!” “Huh, nee joh, er lopen vast nog wat manwijven daar voor”, wist ik terug te mompelen, want ik moest me op gaan maken voor de bultjes. Bij het langs komen van het finishgebied bleek echter dat Ed gelijk had. Ook de speeker maakte melding van ‘de eerste vrouw’ en aangezien ik alleen liep kon dat toch echt niemand anders zijn dan, tja ikzelf. Omkijkend zag ik dat de tweede vrouw zo’n 60 meter achter me liep in het kielzog van Willem. Lekker zeg, wat nou twee rondjes rondrennen en daarna…. Nu werd ik ineens opgejaagd wild. Door moest ik! Als je dan toch eerste ligt is het wel zo aardig om dat te blijven toch!
Rondje twee ging nog lekker, al hield ik de achterliggers wel zo goed mogelijk in de gaten. Annabel had inmiddels alle informatie over mij inclusief creditcardnummer met de speeker gedeeld. Ook Fons was inmiddels de man van de ‘eerste vrouw op kop’.
In rondje drie sloeg de vermoeidheid genadeloos toe. Mijn benen begonnen vol te lopen en ik kreeg het voorelkaar om een verkeerd pad in te slaan. Het gaatje met vrouw twee werd kleiner. Ed coachte zich een slag in de rondte. ‘rustig maar, geen paniek… je voorsprong is groot genoeg….even rust, pak je het dadelijk weer op’. Nou ik was er anders nog niet zo gerust op. Ik hoopte maar dat Willem deze plakvrouw in toom wist te houden. (Willem bleek achteraf verschillende tempo’s gelopen te hebben in de hoop, vrouw twee te slopen. Waarvoor mijn oneindige dank!) Bij het ingaan van rondje vier kreeg ik weer moed. Ik zag dat het gaatje niet nog eens kleiner werd. Ook zij moest toch moe worden? Daarbij als ze iets wilde zou ze nu toch echt voorbij Willem moeten komen en dat deed ze niet. Ed leek weer overal op het parcours te staan. Hoe doet hij dat? Heeft hij al een wedstrijd gelopen, rent hij ook nog kriskras door het bos om me op elke hoek aan te moedigen. Alleen al daarvoor wilde ik niet opgeven. Deze overwinning werd definitief voor mij. Bij de twee heuveltjes aan het eind van het parcours stond Fons, die me naar de finish schreeuwde. Daar stond Niek en alweer!! Ed. Zeer moe, maar zeer zeer voldaan kwam ik over de finish. Fantastisch, alle vrouwen die meededen aan gort gelopen, inclusief mezelf.
Een uurtje later mocht ik in het Restaurantplaza het hoogste trapje van het schavot beklimmen. Een leuke kadobon werd mijn deel. Zo werd de langecross toch nog de moeite meer dan waard. Volgend jaar dan misschien maar nog een keer? Misschien, als ik hersteld ben…
Louise Schrijver
 

Kantine op woensdag

Ik lees altijd met genoegen de verslagen van Tim, het is op een prettige manier geschreven en leuk om te lezen hoe iemand het lopen ervaart.
Ik wil graag even reageren op het stukje van 26 januari waar de volgende zinsnede in voorkomt.

"Dan komen we weer op honk. Daar valt verder na het omkleden niets te beleven, kantine en dus ook de toiletten zijn dicht, hoewel er nog wel voetballers zijn."
Het is jammer dat er weinig lopers gebruik maken van de kantine en met dit soort zinnen zal er ook nooit iemand gebruik maken van de kantine want hij is toch altijd dicht.

Ik kan jullie vertellen dat sinds begin dit jaar de kantine iedere woensdag sluit om 20.00 uur en dat de kantine weer geopend word om 20.50 uur zodat iedereen die dat wil binnen kan komen om iets te drinken. De kantine gaat dan speciaal open voor de atletiek leden, dus iedereen die dat wil is van harte uitgenodigd om van deze faciliteiten gebruik te maken en laten we dus van de woensdag onze clubavond maken. Zo kunnen we dus andere mensen uit loopgroepen ook ontmoeten buiten onze clubcircuits om, nl op woensdagavond.
Dus Tim er valt wel degelijk iets te beleven, maar je moet er wel voor open staan, de kantine staat in ieder geval open.
En ook al sluit de kantine om 20.00 uur dan blijven de toiletten altijd bereikbaar.

Dus atleten loop eens binnen voor een kopje koffie en/of iets sterkers.
Tot woensdag, Han.
 

26 jan 2011: Aanmoedigingsprijs

Het is woensdagavond kwart over zeven. Tijd om mij voor te bereiden op de training. Dat kost moeite want in huis ruikt het naar pannenkoeken die mijn zoon heeft opgewarmd. Mijn vrouw is net binnen en loopt, na een lange werkdag, met een welverdiend glas wijn rond. Ik kijk naar buiten, het is donker en koud. Heel koud. Nat niet, nee dat is het enige pluspunt.
Dan valt mijn blik op de kast waar een duim de lucht in wijst. Het is De Aanmoedigingsprijs die ik heb gekregen tijdens de prijsuitreiking van het clubcircuit. In de motivatie werd nog iets gezegd over enthousiasme. Daar kan ik me nu, op dit moment, niks bij voorstellen. Enfin, zo’n prijs krijg je niet voor niets.
Okay, dus dan maar naar boven. Als ik het licht aan doe beweegt de bol wol op het bed en gaat er een oog open. Ik zie de poes denken: “Gaan we doen?”.
En zodra ik iets uit doe, zie ik haar denken, “die spoort niet”. Oog gaat weer dicht.
Tja, vanuit zo’n positie ben je nooit erg gemotiveerd om de warme gezellige omgeving te verruilen voor de buitenlucht. Mijn troost is dat er misschien nog wel veel anderen zijn die hetzelfde doormaken. Jaha, en Bruno misschien wel in korte broek.
Min zeven, vereist wel enige thermo en drie laagjes moet voldoende zijn. Mijn schoenen heb ik na de Puinduinrun niet helemaal schoongemaakt.
Ik doe het raam open. Aaagghh, en snel klop ik mijn schoenen uit. Niet nadenken, gewoon gaan. Over twee uur sta ik al weer onder de warme douche.
Onderweg kom ik al lotgenoten tegen die al aan het lopen zijn. Het is de vroege groep en als ik de baan op ga komen passeer ik de beginners die er al een uur op hebben zitten. Het zijn er veel, dat is leuk. Als de opkomt nu, met dit weer zo goed is kan het alleen maar beter worden.
In het materialenhok, ja wij atleten hebben het goed voor elkaar, verzamelen wij. Het is er stampdruk want buiten wachten is geen optie en de komende en gaande groep passeren elkaar.
Echter, ondanks deze kommerlijke locatie is de stemming van de 20 man in het materiaalhok opperbest. Tussen de discussen, kogelstootkogels en ander spul zoek ik een reflectiehesje want we gaan ‘naar buiten’. De baan lijdt wat onder het weer, zullen we maar zeggen.
Ids is soort van zoek maar er blijkt een vervanger. Wij vertrekken.
We doen een rondje zo, rondje zo, rekken en strekken, oefeningen, versnellinkje hier, versnellinkje daar. Soms lekker rustiek achteraan en soms toch Charlotte er even uitlopen. Beetje babbelen met Siem, Bruno en Peter om er maar een paar te noemen. En natuurlijk ook veel lachen want daar is altijd wel een aanleiding voor bij Joost.
Dan komen we weer op honk. Daar valt verder na het omkleden niks te beleven. Kantine en dus ook toiletten zijn dicht, hoewel er nog wel voetballers zijn.
Na een warme douche zak ik onderuit op de bank om met chocolademelk en ontbijtkoek de verloren gegane calorieën aan te vullen.
Onderuit liggend valt mijn oog weer op Die Duim. Ik ben er blij mee, zeker. Maar ach, zo moeilijk is het allemaal niet. “Gewoon even doorzetten”, zeg ik zacht.
Het gordijn beweegt. De poes, die nu op de verwarming ligt, is het met me eens!
Tim van Houten

19 jan 2011: Een gezellige drukte

Woensdag 19 februari kwamen ruim 50 lopers naar de business club van Voorschoten '97 om het eind te vieren van het clubcircuit seizoen 2010.
Veel lopers uit verschillende groepen, maar ook supporters, trainers en commissie leden waren aanwezig om te horen wie, oh wie, krijgt de prijs. Er zaten niet veel verassingen bij want de loper houdt toch zelf wel bij na elk circuit hoe hij/zij ervoor staat. Roeland blikt niet terug op het afgelopen atletiek jaar maar kijkt met alle vertrouwen naar de toekomst.
Een speciaal woord van dank aan Marjolein, die altijd een vast keerpunt is geweest tijdens de lopen. Zij zit zelf nu in de 8 baan en wij wensen haar veel sterkte en positieve instelling toe om na een heftige periode weer uit deze baan te mogen stappen.
Dank gaat ook uit naar Peter van Geijlswijk(afwezig), Coby van Dijk en de vrouw van Robert Boom. Zij stonden in weer en wind de tijden te registreren en de dames keken of Peter het wel goed deed!!

De aanmoedigingsprijs dames ging dit jaar naar Marieke Versleijen, een jonge, frisse “meid”met veel wil om te lopen. Ging soms wel eens iets te hard en dat moest ze bekopen met een blessure. Maar als ze de tijd neemt zal het plezier in lopen en meedoen aan het clubcircuit alleen maar groeien.
De aanmoedigingprijs heren is gegaan naar Tim van Houten. Hij had al vele kilometers afgelegd in z’n eentje, is toen bij Marijke in verenigingsverband gaan lopen. Maakte de overstap naar de groep van Ed wegens drukke baan en deed daarna een stapje terug. Hij is onvermoeibaar en heeft alle clubcircuits mee gedaan.

Dames korte afstand:
Als 3e kwam uit de bus Elise van Beest. Twee jaar geleden werd zij al in het zonnetje gezet. Je hoort haar niet ze gaat rustig haar gang.
Op de 2e plaats een dame die nog niet zo lang bij de club loopt. Ze bracht haar zoon naar atletiek en is op deze manier besmet geraakt met het Voorschoten '97 virus. Ze loopt zowel lage als korte afstand.
De winnares is dit jaar Louise Schrijver. Moeder van 4 kinderen, ook nog energie om fanatiek te lopen. Niets is haar te dol, ze vindt crossen ook heerlijk.

Heren korte afstand:
De 3e plaats is veroverd door een atletiek commissie lid, coördineert de wegatletiek bij V'97 en vindt naast deze taak ook tijd om aan het circuit deel te nemen.
De 2e plaats is voor Frank v/d Valk. Er werd gezegd de eeuwige tweede. Hij is een snelle man op de korte afstand en wellicht volgende jaar naar de lange?? Hij is regelmatig te zien met fotocamera op atletiek evenementen.
1e plaats. Voor deze man hijsen we de vlag: Bob Nederpel. Hij liep onder de 19 minuten en heeft voor het derde jaar de eerste prijs in de wacht gesleept.

Dames lange afstand:
Op de 3e plaats in geëindigd Laura Brink. Zij is al vanaf het begin aanwezig en een vrouw van de klok, wil graag op tijd starten want na de loop moet er nog afgereisd worden naar Groningen, een druk bestaan!!
De 2e plaats is voor een zeer trouwe loopster die haar kans ziet nu de snelle loopsters geblesseerd zijn: Marja Soonius. Zo wordt je op den duur toch beloond want niet lopen is geen punten.

 

De wisselbeker is voor een dame die heel hard traint en zij kan verschrikkelijk afzien: Merel Vertegaal.

Heren lange afstand:
De 3e plaats is voor Nico Fennes. Een man die al heel lang bij de vereniging zit en vele sportieve prestaties heeft geleverd. Hij moet na elke loop veel drinken want bij aankomst zijn de nodige zweetdruppels verloren en vliegen in het rond als hij z’n t shirt uit doet.
Op de 2e plaats is een jonge man geëindigd die vroeger liever in een wagentje door z’n moeder werd voort gereden: Ralph Kijk in de Vegte. Je zult hem nu niet meer horen zeggen:”hoef niet te lopen hè mama”?
De 1e plaats is voor Cor Hofman. Hij komt eraan, gaat er helemaal voor. Geeft alles om een goede tijd neer te zetten. Als hij zijn tomeloze energie in de hand kan houden en niet over zichzelf heen loopt dan komt het zeker goed.

Heel veel dank gaat uit naar Ed Zijl die steeds weer velen enthousiast kan maken om in de regio de mooie omgeving waar te nemen, voor zover dat mogelijk is wanneer je het snot voor de ogen ziet. Genieten van alles wat de moeite waard is, is zeer belangrijk. Als atletiekcommissie, en zeker spreek ik voor vele lopers, zijn we heel blij met zo’n professioneel en goed mens/trainer.
Na afloop van het officiële gedeelte is het tijd voor een drankje en ik keer huiswaarts met een blij en goed gevoel.

Adrie Ferguson