Zondag 21 mrt: De Voorschotenloop, 4e loop van Zorg en Zekerheidcircuit

 

 

 

7 mrt 2010: Marató de Barcelona

 

De marathon van Barcelona, vrijdag héél vroeg vertrokken en na te zijn opgefrist de omgeving een beetje verkend. De metro is een uitkomst en we belanden al snel op de Ramblas met z’n straatartiesten, balletje hoog houden, levende standbeelden etc.

De volgende dag gezamenlijk ontbijten en daarna trekt ieder z’n eigen plan, het is een prachtige zonnige dag, de één neemt meer rust ter voorbereiding dan de ander en we komen aan het eind van de dag weer bij elkaar om te borrelen en de benodigde pasta te verorberen. Dit gaat niet helemaal vlekkeloos, één van ons krijgt niet echt warme pasta maar loopt de volgende dag wel een supertijd, misschien moeten we dat recept allemaal eens proberen……….

’s Nacht wordt ik wakker van de hoofdpijn, in de week ervoor al eerder gehad, snel iets ingenomen maar ’s morgens nog hetzelfde probleem. De rit in de metro valt hierdoor ook helemaal verkeerd en knap beroerd kom ik aan bij het prachtige startgebied. Iedereen is druk doende met de voorbereiding en ik hoop maar dat de frisse lucht wonderen zal doen.

De start tussen de fonteinen is indrukwekkend, het nummer Barcelona van Freddy Mercury speelt en de marathon begint. Cor en Claudia staan in een startvak meer naar voren en Peter loopt een stuk met mij mee en achter ons staan Gerrit, Peter Beijlen en Harm.

Langs het parcours staan Aagje, Frank en Esther om ons enthousiast aan te moedigen. Bij de 5km zien we Frank met stroopwafel in de aanslag voor Gerrit, intussen voel ik me nog steeds niet goed en doe m’n best om achter Peter aan te hobbelen, dan de 10km en ik ben het echt zat maar hoop nog steeds dat het beter zal gaan. Na de 15km voel ik dat dit gewoon niet kan vandaag, ik voel me slap, nog steeds hoofdpijn en loop te knokken om in de buurt van Peter te blijven. Ik heb de metrokaart uit voorzorg meegenomen en hoop dat ik de supporters snel zie zodat ik uit kan stappen. Gelukkig, bij de 20km staan ze dan, de finish! Even hoop ik dat het nog zakt als ik daar even sta voel ik me zo opgelucht dat ik gestopt ben dat ik er al heel snel mee verzoend ben. Ik heb 16 marathons zonder problemen, zonder man met hamer en zonder blessures gelopen en er hangt niets vanaf, klaar voor vandaag!

Peter neemt een sprint achter Cor aan en loopt hem natuurlijk straal voorbij en doet deze 2e helft in 1 uur en 3 kwartier. Ik sta met de lekkere dikke jas van Frank langs de kant en dan komt Gerrit voor z’n beloofde stroopwafel, hij gaat prima en loopt weer iets van zijn vorige tijd af, al snel daarna komt Peter Beijlen voorbij, bijna gemist!, het gaat goed met hem vandaag en hij zal 40 minuten van z’n vorige tijd aflopen. Super!

Nu nog een bijzondere loper, Harm, al een poos geblesseerd maar het inschrijfnummer lag klaar. Toch gestart met het idee om het lopen af te wisselen met wandelen en maar zien hoever hij komt, rugzak met schoenen om te wisselen en andere attributen mee en parmantig komt hij aangehuppeld. Hij loopt hem op z’n gemakkie uit in 5.15, heeft genoten onderweg en veel gezien!

Cor heeft goed gelopen, wilde zelf iets sneller maar heeft een mooie prestatie neergezet en ook 20min sneller gelopen! Claudia is de snelste van de dag, 3.25! een toppertje!! Overgelukkig is ze ermee.

Er wordt nog nagepraat en geborreld in de stad maar ik duik voor een paar uur in bed, kan geen pap meer zeggen! Het meest jammer vond ik het dat ik geen puf had om bij de finish te gaan staan, het gejuich en de eindsprinten (of eindmarteling) en de gelukkige gezichten heb ik gemist.

De volgende dag is het fris, we gaan weer op pad en treffen elkaar op een gezellig plein voor een biertje en tapas en intussen gaat het sneeuwen! Wij zijn het gewend maar in Barcelona is het een uniek verschijnsel.

Al met al weer een erg gezellig weekend in een mooie stad en over een poosje gaan we weer een nieuwe uitdaging bedenken waaraan Frank (en Esther?) hopelijk ook weer mee kan doen. Dank aan de supporters en tot snel.

Marijke 

 

Barcelona, een marathon in een wereldstad, je moet er wat voor over hebben.

 

Vrijdagochtend in alle vroegte opgestaan. Om 4 uur zou Marijke mij ophalen voor onze trip. Op Leiden CS verzamelen voor de treinreis, Claudia zat al in de trein. Na een voorspoedige vlucht en reis met bus en metro waren we om half twaalf in het hotel. Nadat iedereen zijn spullen in de kamer had gezet zijn we teruggegaan naar de stad om de startnummers op te halen. Voor iedereen lag er een startnummer, een mooi blauw (voor de dames een roze) shirt klaar en een rugzakje met reclame en een flesje energiedrank. Alles keurig geregeld. Het aftellen kon beginnen.

 

Vrijdagavond aan de pasta in een pizzeria op de hoek. Voor de meeste beviel het goed. Voor sommige was het wat weinig en Claudia had de pech dat haar gerecht tot 2 keer toe koud op tafel kwam. Zaterdag, heerlijk zonnig, heeft iedereen zich op zijn/haar manier voorbereid op de beproeving die komen zou. Heerlijk in het zonnetje aan het water, langs de ramblas of lekker in bed. ’s Avonds weer aan de pasta. Deze pizzeria was beter. Frank had eerst een selectie gemaakt van lekkere tapas, waarna iedereen nog een pizza, spaghetti of raviolli kon downleaden. Gerrit had schijnbaar iets bijzonders besteld want toen iedereen klaar was kwam zijn lasagne. Heerlijk vol en zat ging iedereen weer te ruste.

 

Wedstrijddag moesten we vroeg uit de veren want om 8.30 was de start en de tocht met de metro duurt een half uur, kleding afgeven enz. Als ontbijt was er een picknickzakje met een sandwich ham/kaas. De mensen in het hotel denken waarschijnlijk dat je daar wel een marathon op kan lopen. Het is iedereen gelukt maar een beter ontbijt en voor sommige de broodnodige koffie zou niet misstaan.

 

Aangekomen in het startgebied, kleding afgegeven. Allemaal keurig geregeld. Nog gauw een laatste sanitaire stop achter de bosjes. Ook voor de dames gezien de lange rij bij de toiletten en het startvak in. Kippevel bij Freddy Mercury en het confettikanon starten maar. Ik kwam in een lekker looptempo en had de wijze les van Harm in mijn hoofd. (Kijk gewoon eens wat er kan, laat het maar komen) Bij het 5 km.-punt zag ik eerst Frank en toen Aagje en Essie. Ik hoorde Aagje zeggen: “Nu al”. Ook voor hen was het dus een verrassing om mij al te zien maar ik liep in een heerlijk tempo met een tijd van rond de 4 uur in mijn hoofd. Vlak voor het keerpunt bij de 21 kwam de ballon van 3.30 mij tegemoet en voor mij zag ik ook een ballon. Ik liep steeds verder in op de ballon en uiteindelijk liep ik zelfs voor de ballon van 3.45. Wie had dat ooit gdacht.Ruim voor op schema. Wel speelde toen de vraag door mijn hoofd hoelang ik dit vol kon houden. Daar kwam ik gauw genoeg achter want rond 26/27 km. ging het tempo eruit en begonnen de kuiten wat tegen te sputteren. Het was namelijk helemaal niet zo’n vlakke marathon als het in eerste instantie leek, steeds was er wel een stukje omhoog of omlaag of een bruggetje. Vanaf 30 werd het echt knokken en helaas was de ballon van 3.45 mij alweer gepasseerd. Bij iedere fruitpost wel fruit tot mij genomen en ook noten. Dat hielp wel en de stukken dribbelen bleven langer dan de stukken wandelen dus dat was een goed teken. Zo rond de 40 werd ik helaas toch ook ingehaald door de ballon van de 4uur, maar een blik op de klok en wat rekenwerk, als tijdverdrijf, leerde mij dat die onder zijn schema liep, dus er was wat meer tijd. Toch enigzins tevreden geprobeerd om nog een beetje aan te zetten. Het lijf protesteerde maar er kon toch nog iets van een eindsprint uit. Helaas waren we inmiddels boven de 4 uur uitgekomen. Jammer, maar toch tevreden terugkijkend op een PR, met ruim 20 minuten eraf.

 

Maandag nog een dag om een beetje uit te rusten en toen kwam de sneeuw. Uiteindelijk werd het een hectische terugreis waarbij we net op tijd bij het vliegtuig waren voor onze reis terug.

 

Kortom een trip met alle soorten weer, zon, regen en sneeuw. Gezelligheid met elkaar, veel gelachen en gezien. Helaas voor Frank ook de donkere kant van Barcelona. Persoonlijke records voor Claudia, Ger en Peter. Een overwinning voor Harm en een goed gevoel over haar beslissing voor Marijke.

 

Iedereen bedankt voor de support.

 

Cor Hofman

 

hallo allemaal,

er zijn al twee lange verslagen verschenen dus veel kan ik weglaten. in aanvulling daarop vind ik het leuk om iets te vertellen over de heel andere loop die het is geworden dan alle voorgaande die ik liep (25 in totaal).
goed, het was dus de bedoeling dat ik in verband met het herstel van mijn knie gewoon zou kijken hoe het zou gaan.
starten is leuker dan kijken ook al loop je maar een deel, vond ik.
de week ervoor had ik een duurloop gedaan van 26 km in drie uur voornamelijk door het bos dus ik verwachtte dat ik er bij 25 km op de weg wel echt uit zou liggen. tenzij het heel goed zou gaan....maar dat weet je pas onderweg.
ik liep bovendien op bijna nieuwe schoenen en durfde het risico van blaren niet aan. daarom heb ik de hele weg gelopen met een rugzak met daarin reserveschoenen die ik na 13 km al aan heb gedaan.
het ging dus goed, maar wel rustig. zo ook al gestart, lekker helemaal achterin, in het vak van de kneuzen (mensen waarvan je bij aanvang al denkt dat ze niet de motoriek hebben waarmee je marathon uitloopt, als je begrijpt wat ik bedoel), de waaghalzen (mensen die ongetraind kijken hoe ver ze komen), de dubbele en driedubbele overgewichten (waarvan je bij aanvang al kunt vermoeden dat hun knieen er na afloop erger aan toe zijn dan de jouwe) en tot slot de exoten (drie japanners in knalroze pakjes waarvan je twijfelt of ze de boodschap willen uitstralen die jij er in kunt lezen). kortom, in het vak van al die mensen die doen wat niemand verwacht en het toch maar gewoon proberen.
't heeft wel wat, dat achterste vak. er is een hoop te zien want je komt elkaar op de een of andere manier steeds tegen. zo een man die steeds bochten afsneed door door het plantsoen te gaan, zo het overgewichtmeisje dat om de honderd meter een ander muzieknummer opzette, zo de nederlander die zichtbaar aan het lijden was, zo de nederlandse vader (Hendrik, aldus zijn nummerplaat) die zijn dochter begeleidde en steeds stukken terug moest lopen om haar weer moed in te spreken en daar heel vrolijk onder bleef, zo de twee zussen die in hetzelfde trainingspak gekleed gingen en overal foto's van maakten, zo een zwarte man van 25 die al bij twee kilometer flink liep te transpireren (wat zal die die dag een vocht verloren hebben).
en dan heb ik het alleen nog maar over de mensen en niet over de gebouwen en al het andere schoons dat er onderweg te zien was. de attracties langs de route, de mooie gaudi-gevels, de parken, noem maar op. ik heb er dus gewoon een toeristisch uitje van gemaakt met soms een stukje wandelen en dan lekker een krentenbol eten of een banaan. en ook veel aardige mensen gezien; sommigen zag ik onderweg wel vier keer (ik heb ze bij de finish kunnen bedanken voor hun support).
veel dank natuurlijk aan onze eigen supporters die trouw bleven tot de finish en daar vijf uur en een kwartier voor over hadden. hulde vooral aan hen!
Harm  

 

Ook van mij nog een korte terugblik op Barcelona. Ik had weinig getraind en dus weinig verwachtingen, tekende vooraf al voor uitlopen in wat voor tijd dan ook.

Ik was dan ook heel verbaasd en blij met 4.06.04, een tijd waarvan ik dacht dat het ook nog eens een PR was.

Maar dat bleek na thuiskomst iets te enthousiast; in Athene liep ik 4.06.03. Mwah, lekker belangrijk!!!!

Vind t wel bijna griezelig constant dat je zo’n monsterafstand in vrijwel exact dezelfde tijd loopt. Frank Buizer had iets vergelijkbaars met Stockholm en Athene.

Je zou bijna gaan denken dat die voetballers ervaren lopers zijn! J

Het was weer helemaal top en gezellig, en ik begin te vrezen dat ik toch weer over te halen ben voor een volgende keer..! ;-)

 

Groet, Gerrit

 

marathonhelden,
Nu ik zelf niet kon lopen was het nog wat beter te observeren hoe iedereen zich op zijn eigen manier voorbereidt en bezig is met de marathon. Erg vermakelijk.. En op de dag zelf samen met de zeer betrokken supporters Aagje&Essie op stap geweest, je kunt het slechter treffen als geblesseerde loper.
Elke loper heeft er iig weer op z'n eigen mooie manier het maximale uitgehaald. De één half geblesseerd huppelend tussen de excentrieke kneuzen, anderen met enorme pr's, weer een ander lekker ontspannen een ander verder helpend en de laatste onfortuinlijke loper ervaren genoeg om te beseffen dat jezelf de vernieling in lopen geen zin heeft op een dag dat je niet lekker bent..
Het was weer gezellig en ik vond dat Claudia het geweldig had georganiseerd, muchas gracias!!
Ik ben er iig door geïnspireerd, hoop dat het lopen weer een beetje gaat lukken en ben gister in de sportschool met mijn voorbereiding op Berlijn begonnen :-)  
Groeten! Frank

 

He Helden,

 

Tja, wat moet ik nog schrijven…………… Alles is gezegd. Dus zie voorgaande mail.

Ik wil nog wat mensen bedanken De paparazzi, Frank, Esther en Aagje, die steeds op tijd klaar stonden voor een perfecte shoot en aanmoediging. Aagje, mag ik die foto van mijn benen? Onze tolk, Frank, die ons gedurende de dagen door de stad manoeuvreerde en de menukaart vertaalde. Onze thesaurier, Harm, die met zijn kogelvrije jas en hoed, de kas bewaakte. Hoe hij het uitkiende om de ons tot op de laatste cent twee dagen in leven te houden. Ik heb een voor gevoel dat Frank nooit penningmeester gaat worden. Cor, die de restaurantjes heeft uitgezocht. Crocodile Dundee Peter, sorry Harm, Peter was voor mij al crocodile dundee, omdat hij mij naar grotere hoogte heeft gebracht!!! Tja wat moeten we daar van denken. Nou, we zijn gewoon de dag voor de marathon even lekker de spiertjes los gaan lopen…….. Nou dat was los klimmen. Tja, Peter voelt zich aangetrokken tot de top. Was wel een prachtig uitzicht over de stad.

Marijke, voor de sweet dreams. Gerrit voor het gezaag aan de andere kant van de muur. Dan heb je toch niet het idee dat je midden in de stad bent……….

Peter Beijlen, gewoon lekker gezellig en genieten en onverwachts komt die uit hoek. En het is volgens mij een prestatie om naast Gerrit te slapen.

Ik denk dat we met z’n allen een geweldig weekend hebben gehad ondanks wat teleurstelling voor sommigen. Binnekort ga ik aan mijn trainingsschema beginnen voor de 3.15……………. Ik wil er nog bijna in geloven.

 

Mensen het was echt super en ik kijk nu al uit naar de reunie!! 

Groeten Claudia

 

 

We hebben het weer geflikt en zo bijzonder om te lezen hoe iedereen deze trip weer heeft beleefd. Unieke verhalen en impressies van unieke mensen tijdens een uniek festijn wat dit weekend in elk opzicht weer zo bijzonder maakte. Vrijdagmorgen om 3.00 uur op om bijtijds en zonder te haasten vroeg op om zo rond 4.00 uur opgehaald te worden door Harm en Aagje om te verzamelen op Leiden Centraal voor de trein van 4.38 uur naar Schiphol waar het vliegtuig om6.55 uur zou vertrekken. Dat was op zich al een nacht van weinig slaap en er zouden er nog meer van volgen om diverse redenen. In Barcelona maakten wij gebruik van de Barcelona Card waarmee wij toegang hadden tot al het OV (metro,trein en bus) en dat bracht ons overal in Barcelona. Erg handig en Cor bleek een geboren metrokaartlezer (ideaal). Het werd een weekend van allerlei weertypes, maar gelukkig was het op de dag van de marathondag uitstekend loopweer. De tijden waren er dan ook naar. Op de Voorschotens ite staan de uitslagen met gedetailleerde info over de lopers + video-materiaal. Hoe anders was het weer de dag erna (veel sneeuw), waardoor wij nog net (40 minuten voordat het vliegtuig zou vertrekken) op tijd op het vliegveld van Barcelona arriveerden voor onze vlucht huiswaarts, waar wij rond 22.00 uur weer veilig landden. Een zeer geslaagd weekend en wat mij betreft mogen er meer van volgen. Ik geloof dat het al aardig zeker is dat 25 september 2011 de marathon van Berlijn op het programma staat. Kan Marijke opgaan voor haar 17e marathon of niet finishen, maar wel de gelukkiuge gezichten aan de finish kan bewonderen, Claudia tot de blonde nederlandse vrouwelijke loperstop zal behoren, Cor zeer waarschijnlijk achter een pacemaker 2 seconden sneller zal lopen, Peter van Spronssen zich wel inschrijft voor de marathon, maar deze niet loopt, omdat hij vooraf teveel heeft ingelopen, Harm Berlijn nog een keer toeristisch gaat lopen, maar dan met een rugzak van 15 kilo, Frank ook weer meedoet en probeert om Claudia voor te blijven, Gerrit in een nieuwe gesponsorde strakke outfit wel 4.06.02 zal lopen, ik zeer waarschijnlijk wel weer zal starten in het vak van de kneuzen en wordt Ester ook een marathonheld. En dit alles natuurlijk met weer de zeer belangrijke steun van Aagje en hopelijk Agnes. Ik heb er al zin an. Mensen bedankt voor de gezelligheid en tot gauw.

Groeten, Peter 
 

21 feb 2010: Midwinter Marathon te Apeldoorn

Vanmorgen in de dichte mist vertrokken naar Apeldoorn, op een grote parkeerplaats de auto geparkeerd en terwijl wij uitstappen stappen uit de auto direct naast ons Maarten Taal en zijn vrouw Nellie. Héél toevallig!

Met een pendelbus naar het centrum waar het al heel druk was en snel omgekleed en snel in een startvak gegaan. Achter ons waren achter de hekken nog heel veel lopers, we stonden met z’n drieën in het vak van de 2.10u, niet verkeerd dus.

Laat aankomen heeft als voordeel dat je gelijk start, niet dat het altijd gunstig uitpakt maar vandaag ging dat perfect.

Maarten liep steeds 150 meter voor ons en wij liepen in een aardig tempo daar achteraan, ik dacht dat ik dat niet vol zou kunnen houden maar ach, zolang het gaat is het goed. Vanaf de 18km begonnen we op Maarten in te lopen en de laatste bijna 10km hebben we gezamenlijk gelopen. Het tempo bleef hoog, ik heb sinds Terschelling deze snelheid niet meer gehad. Goed gevoel met het vooruitzicht op Barcelona.

Met z’n drieën zijn we ook gefinisht, de tijd van Maarten: 2.23.56, Peter v S: 2.23.57 en mijn tijd: 2.23.58

Apeldoorn is ieder jaar weer leuk, wij hebben de 27,5km gedaan er is ook een loop van 18.5km, nog één van 8km(?) en een hele marathon. Aan te raden! Op de weg terug merkte we dat we aan de goede kant van Nederland waren, wij hadden prima weer!

Nog twee weken……….

Marijke

14 feb 2010: Schoorl 2010

Zo Marathonhelden, daar zijn we weer!

Zondagochtend een witte wereld, afgelast? Voor ons niet, wel voor Gerrit…

Rustig zijn we naar Schoorl gereden, in het weiland geparkeerd waar al een auto met z’n voorwielen ingezakt was maar dat zou ons niet gebeuren. Voor we de grote witte verkleedtenten in gingen deden we eerst een bakkie in het dorpscentrum. Wat bekenden van vorige evenementen gesproken, gezellig, intussen was Martin ook van de partij. Uiteindelijk hebben we ons daar lekker verkleed en onze spullen er ook achter gelaten, een soort VIP behandeling, lekker warm, stoelen, koffie etc.

Op het laatste nippertje naar de start en met velen aan de rit begonnen, 21km en 30km liep samen op dus het was een behoorlijke groep. De wegen waren zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt maar op sommige paden was het uitkijken geblazen, Claudia heeft hier een behoorlijke val gemaakt maar kon gelukkig nog doorlopen.

Peter bleef in de buurt lopen, was ik blij mee want het ging niet vanzelf. Ik had geen energie om te praten (je kan het slechter treffen!) en was het bij de 12km eigenlijk al zat. Dus doorbijten dan maar, kilometers vreten, vanaf de 15km aftellen maar intussen wel beseffen dat het een mooi gebied is. Ik hou er wel van, duinen rondom, ruimte, af en toe een beetje bos, mijn parcours dus.

M’n tempo heb ik vast kunnen houden omdat Peter erbij liep, ik heb hier 3 jaar geleden met Rosa gelopen en toen ging het heel relaxt, gezellig keuvelend hebben we de afstand toen volbracht. Uiteindelijk met iets minder dan een minuut sneller dan in 2007 tevreden over de finish (2.47u).

Voor mij is het een must om volgende week naar Apeldoorn te gaan, de lange afstand gaat me nog niet ontspannen af. Hoe dan ook, ik loop hem uit in Barcelona!

Claudia was de snelste, ze traint regelmatig en loopt gewoon goed, Super! (2.25u) Martin is zich intussen rustig aan het voorbereiden voor Rotterdam, geen paniek, geen ge-stress, hij is een echte duurloper en kwam op 2.42u binnen met een brede glimlach. Snel naar huis voor z’n wel verdiende biertje en weer vrolijk verder trainen. Knap!

Naar huis, ja dat ging niet zomaar. Eerst een beetje naar achter rijden en toen weer naar voren en toen….vast! Geen probleem, de tractor kwam aangescheurd en aan de haak geslagen sleurden ze ons uit de modder. Lang leve de organisatie van Schoorl!

En Gerrit, wat heb jij gedaan zondag??????????

Tot snel, groetjes Marijke

 

14 feb 2010: Duinrellcross Leiden Atletiek

Geen Appeltaart
Op de ochtend na de gouden medaille van Sven werd rond 12 uur de familie afgezet bij de club. Voorschoten '97 bruist. Ruim 200 jeugdspeler waren verzameld om af te reizen naar het Kasteel in Rotterdam om Sparta – VVV bij te wonen. Daag, veel plezier! Auto gestart en 20 minuten laten was Duinrell in zicht. Alfred was ook net aangekomen. Op weg naar het restaurant voor de startnummers bleek Larissa een 2de plek bij de jeugd te hebben bemachtigd. Ze was een teenlengte achter de nummer één gefinisht. Geïnspireerd door Larissa doorgewandeld naar het startterrein. Niek en Max waren er ook om de kleuren van Voorschoten '97 te verdedigen. Het bleek dat Niek vergelijkbare tijden en dezelfde wedstrijdstrategie liep. Ah dat was mooi. De wedstrijdstrategie stond daarmee vast. Het eerste rondje het parcours ontdekken en daarna opstomen en proberen bij Niek in de buurt te komen. Heren, klaar, we gaan starten en weg ging het veld. Het parcours was goed begaanbaar. De puristen zouden het geen cross (=modder) maar crosscountry hebben genoemd. Na een kilometer was de hartslag nog mooi laag, Niek verdween langzaam uit het zicht. Aan het eind van het rondje een meevaller, de enorme berg van de rodelbaan zat niet in het parcours. Nou dan kon het wel iets harder. In de verte kwam Niek weer in het zicht. Het inlopen ging maar heel langzaam. Ronde 2 werd ontspannen afgelegd en ronde 3 kon aangevallen worden. Heel langzaam maar wel zeker werd het gaatje met Niek kleiner. Oh gelukkig een nieuw target. Een loper in een vel geel shirt verschijn een eindje voor Niek. Dat is lekker. Eindelijk kon de tactiek van opstomen in stelling gebracht worden. Maar helaas, opeens had de gele loper behoefte om even iets tegen een boom aan te doen. En daar liepen we dan opeens in een groepje van drie. Tap tap tap, “rechts houden!”, de koploper kwam aanstormen. Tja met lopen heb je altijd baas boven baas. Tringelingeling. De bel van de laatste ronde. Niek werd gepasseerd en een versnelling ingezet. Kilometer 7 en 8 gingen lekker. Nog één keer over de boomstam gesprongen, even gas terug nemen omdat de snelle kilometers toch iets te veel van het goede waren en daar was de finish. 5 tellen later kwam Niek over de finish. Trainingspak aangedaan, Alfred aangemoedigd met de laatste meters en daarna was het tijd voor een lekker kopje koffie met een welverdiend stukje appeltaart. Oh nee, een tegenvaller, er was geen appeltaart. Maar gelukkig ook meteen een meevaller toen bleek dat het papiertje dat bij de inschrijving was uitgedeeld een consumptiebon was. Al met al was het een heerlijke loop waarbij weer eens bleek dat rustig beginnen het prettigste werkt.
Fons Schrijver

6 februari 2010: Aarcross Alphen a/d Rijn

Missie volbracht.
Precies 11 wedstrijden op onverhard terrein heb ik mogen lopen deze winter. (Mogen, want ik heb mezelf aan man en kinderen opnieuw moeten voorstellen afgelopen zondag, zoveel weekenden was ik weg.) Vier van het Hardloopwinkel crosscircuit, vijf van de Zuid Holland Midden Crosscompetitie, de enige echte Snowworldcross uit het clubcircuit en de Puinduin. En ik heb genoten, telkens weer. Alle wedstrijden waren anders. In Boskoop ging het dwars door de dikke klei, in Reewijk door het losse zand, in Duinrell over een enorme helling, in Alphen moest er over sloten worden gesprongen en in Zoetermeer lag bijna een meter sneeuw. En zo had elke loop zijn eigen eigenaardigheden. Er waren crosses bij die ronduit koud waren inclusief een snijdende wind en er waren crosses bij die gezellig eindigde met een warme kop soep, oliebollen of een gewonnen mountainbike (Ed). Maar één ding hadden ze allemaal gemeen het was nooit nat. Althans op hoofdhoogte want water in mijn schoenen was op veel crossen geen uitzondering. Terwijl de Halve van Egmond werd afgeblazen racete Ed en ik door de bossen van Den Haag. Want, daar kun je vergif op innemen: een cross gaat altijd door! In Den Haag was het wellis waar ingekort maar er werd wel gestart. De lengte van een cross is toch nooit precies. Het hangt van je leeftijd en sekse af hoeveel rondjes je dient te lopen maar er zijn korte bij met rondjes van 1200 meter die in mijn geval (ouder dan 35 en vrouw) vier keer moesten worden gelopen of rondjes van 2300 meter die ik twee keer mocht nemen. De totale lengte in mijn geval zat ergens tussen de 4400 en 7000 meter. Frans heeft de meeste rondjes mogen lopen met een totale lengte die varieert tussen de 8900 en 10.700 meter.
Het aantrekkelijke van de crosses die ik gelopen heb vond ik in elk geval ook het beperkte aantal deelnemers. Hoewel het aantal vrouwen wel iets meer mag zijn, maakt de kleinschaligheid dat je het gevoel krijgt te zijn aanbeland op een familiereünie. En dat is wat het ook op een gegeven moment wordt. Je komt veel dezelfde mensen tegen en je gaat ze op een gegeven moment ook van naam kennen. Iedereen moedigt iedereen aan. Omdat de categorieën vaak op verschillende tijden starten moedigen ook de lopers elkaar veelvuldig aan. Het geeft ook zeker een band als je zo met zijn allen door de modder, bospaden, heuvels en natte graslanden ploetert. Nog daargelaten de beperkte omkleedruimten waar mannen, vrouwen en kinderen bil aan bil hun spikes aansnoeren.
Afgelopen zaterdag heb ik afscheid genomen van de ZHM crosscompetitie en vorige week liep ik de laatste van het Hardloopwinkel crosscircuit. Jammer want ik zou er zo nog wel weer 11 willen lopen. Gezellig met Ed en Frans op stap, op de heenweg de voorpret over wat er te wachten zou staan en op de terugweg de napret om de viezigheid die we weer doorstaan hadden. Aan iedereen die nog niet ooit een cross liep, hierbij de aanbeveling om volgende winter ook eens een cross te proberen. Natuurlijk is het best wel een beetje afzien en soms ronduit zwaar, maar het is o zo gezellig!
Louise Schrijver
 

31 jan 2010: Clingendaelcross te Den Haag

>Ik schrijf niet zoveel stukjes want wij hebben een echte auteur in ons midden. toch wil ik jullie mijn ervaringen niet onthouden.
Zoals jullie allemaal hebben kunnen lezen, (verslag Louise) heb ik vorige week, ietwat overmoedig, de volledige Puinduinrun gelopen. Net zoals Louise had ik kuiten waar je op kon gaan staan, ze gaven geen krimp. Toch had ik een hele leuke ervaring gehad, al was het afzien en nog eens afzien.
Toen het mij zaterdagmiddag duidelijk werd dat ik zondag niet naar Uithoorn hoefde af te reizen en Willem met een alternatief in Den Haag kwam, dacht ik: leuk, weer een cross. Laten we maar gewoon meedoen.........
Ik weet nu dat crossen iets heel anders is dan een 15 km op de weg lopen.
Ed, Willem en ik togen naar Den Haag. Louise en Fons (met maar 1 dochter als supporter) waren er, evenals Merel en Alfred. Wij liepen bijna allemaal in ons fraaie Voorschoten '97 shirt.
Ik vond het redelijk druk, er waren er duidelijk meer mensen op hetzelfde idee gekomen. Het was natuurlijk een uitgelezen dag, iets boven de nul, droog, af en toe zon en een wat hardere ondergrond door het vele vriezen. We waren er wederom op tijd (Ed zijn idee) en zijn lekker ontspannend keuvelend uiteindelijk het Clingendaelse bos ingelopen.
Ik wist niet wat ik moest verwachten en ben na het startschot gewoon maar van start gegaan. We hebben wel eens eerder hier met Ed getraind, maar dan kun je na 1 rondje beulen gewoon even stoppen. En dan pas begint het volgende rondje weer.
Hier kan dat niet, ik moest aan de bak voor 3 volle ronden. Ik ga altijd wat te snel van start en dat is bij het crossen best zwaar. Je loopt op eigenlijk alleen maar oneffen ondergrond, iedere stap moet je je voet goed neerzetten.
De eerste ronde ging lekker, het parcours slingerde ons door de bossen van Clingendael en bestaat uit boomstammen, af en toe wat modder en voor de rest redelijk begaanbare paden. De 2de werd al wat zwaarder, (ik voelde de trappen van vorige week weer). Ik kon Ed dit keer wel inhalen en probeerde mijn tempo te houden. Gelukkig zijn de afstanden van de rondjes bij het crossen te overzien. We liepen 3 ronden van ongeveer 2.3 km, en het leuke van crossen is dat je elkaar tussen de bomen door ziet. Dat geeft je weer moed om door te lopen. Zo zag ik de hele tijd Louise en Willem lopen. Ik had ze nog achter me!
De derde (en laatste) ronde was gewoon zwaar, dan maar weer afzien (les 1: langzamer starten) Had Louise daar niet al een keer voor gewaarschuwd. Het lukte mij om in ronde 3 nog een HAAG meisje in te halen, die andere kwam ik niet meer voorbij. Tevreden finishte ik in een tijd van 32:55 (?).
Ik vind het erg leuk om te doen, een beetje beulen door een bos. Wellicht ga ik het vaker doen, het kost ook minder tijd dan een halve marathon. Om 1 uur precies was ik weer thuis!

Tot ziens op het clubcircuit
Ingeborg
(Ik zag dat het Louise gelukt is goede vrienden met de tijdwaarnemer te worden, zij kreeg een minuut cadeau.)

Laatste clubcircus 2009

Zo’n 30 malloten, waaronder ik zei de gek, stonden 19 december 2009 klaar om het “Snowworld”-parcours te lopen. Het was een besneeuwd landschap, en Ed had een col van de 1e en een col van de 2e categorie opgenomen.
Al snel na de start doemde de 1e col al op. Ik zag er als een berg tegenop!
Hijgend en puffend kwam ik tot een hoogtepunt. Daarna was het een aflopende zaak en ging het bergafwaarts tot ik in een diep dal belandde. Hier klauterde ik uit en bereikte al gauw een hoger niveau.
Via een vals plat en een gemene klim kwam ik bij Marjolein Keerpunt, die voor deze keer gepromoveerd was tot Kruispunt. Op een drukke viersprong moest zij het verkeer regelen, waarbij snelverkeer voorrang had, maar ook doorgaand verkeer en verkeer van rechts. Ga er maar aan staan!
Ze wenste me een goede terugreis en waarschuwde voor overstekend wild. Nou, zo wild was het niet: alleen een tam konijn en een kudde makke schapen kruisten mijn pad.
Deze route moesten we ¾ keer lopen. Om een kort verhaal lang te maken dient u bovenstaande 3 à 4 keer te lezen. Onderweg kwam ik de man met de hamer tegen en op het eind de man met de klok.
Met een waas voor mijn ogen en snot in de neus kwam ik bij de finish aan, alwaar Peter mijn tijd klokte en doorgaf aan Coby. Toen iedereen binnen was, gingen we moe maar voldaan naar het winterpaleis.
Met een bak warme chocomel in mijn handen en uitzicht op skiënde mensen op de piste, moest ik toch even terugdenken aan de Alpen. Als het dan ging sneeuwen begon mijn moeder te zingen en mijn zusjes en ik zongen dan uit volle borst mee: JODELAHITIIIIIIIIIII ……
Heide R. Bijwas

9 jan 2010: Oliebollencross Haagatletiek

‘KNMI waarschuwt voor extreem winterweer’ stond er zaterdag groot in het AD. Vrijdagavond wist de weerman op het journaal te melden dat het beter zou zijn als iedereen de zaterdag zou overslaan om pas weer zondagavond wakker te worden.
Dus gingen Ed en ik zaterdagochtend op pad voor wederom een cross. Gek? Sommige vonden van wel, wij hadden er zin in. Natuurlijk hadden we zo onze voorbereidingen getroffen. We hadden onze kleding aan de weersomstandigheden aangepast en bril en muts bij de hand. Na het inschrijven was het een kleine 10 minuten lopen de duinen in naar de start van het parcours. Aangekomen waren net de pupillen van start gegaan. Als jonge hertjes en hindes draafden ze over het parcours. Geen grammetje vet te veel. De wind die nog guur over de baan van Haagatletiek de sneeuw deed opstuiven kreeg in de duinen veel minder grip op de losse vlokjes die naar beneden dwarrelde.
Spikes of geen spikes, dat was een groter probleem, nou ja probleem. Ed en ik kozen toch maar voor de spikes. Er zat wel veel hard tussen, maar dat mocht niet opwegen tegen de enigszins losse ondergrond op een groot deel van het parcours, met name waar het een heuveltje betrof. Normaal loopt de Oliebollencross van Haagatletiek over een mul paardenpad en zit er een flinke heuvel in. Laatste heuvel was echter geschrapt vanwege de gladheid en het paardenpad was zo hard en bobbelig dat er naast lopen veel gemakkelijker was. Daarmee was het parcours niet alleen veel korter, maar ook voor een cross er eentje met een lichte ondergrond. Dus: eitje.
De rondjes van de crossen beginnen ook al aardig te wennen. Je kunt er erg goed door doseren en de concurrentie is ten allen tijden in beeld. Twee pupillen van Bram Wassenaar vormden de kopgroep bij de dames. Eentje bleek na twee rondes veel te snel om te volgen maar die andere had ik mooi in het vizier. Het derde rondje kwam ik zelfs steeds dichterbij. Ze gaf me echter geen kans voorbij te komen, hoewel ik zo zachtjes mogelijk probeerde te naderen. En dat voor een moeke van over de 40 met 4 kinderen thuis. Daar heeft Ed toch maar mooi iets van weten te maken! En ondanks alle spookverhalen over het weer had ik toch maar heerlijk gelopen. Ik begin de crosses steeds leuker te vinden. Over de finish ben ik natuurlijk wel even moe, maar de rest van de dag barst ik van de energie.
Bij het naar huis gaan hoorden we dat de Halve van Egmond van zondag was afgelast vanwege het feit dat de Medische ondersteuning niet gegarandeerd kon worden. Niet zo zeer doordat ze verwachten dat er meer dan normaal bosjes met lopers onderkoeld zouden raken, maar wel vanwege de kans dat er in de rest van Nederland zoveel ongelukken op het ijs en de weg door het weer zouden kunnen gebeuren, dat de ambulances elders noodzakelijk zouden kunnen zijn. En natuurlijk al die mensen die de weg opgaan op weg naar Egmond terwijl dat misschien helemaal niet verantwoord is. Dat is natuurlijk ontzettend zuur als je er een half jaar voor hebt getraind. Grootschaligheid maakt zo’n beslissing helaas noodzakelijk. De organisatie is er natuurlijk ook ontzettend ziek van dat ze zoiets moeten beslissen omdat het ook nog eens niet zeker is of het winterweer wel zo extreem is als aangekondigd. Vandaag viel het tenminste (gelukkig) alles mee ondanks de aangekondigde ‘extreme situatie’.
Louise Schrijver
 

Mount Kinabalu

Hoera!!! Ik heb de Top Mount Kinabalu Trail (hoogste berg in Z.O. Azië) bedwongen. Een eigen gids ingehuurd voor mijn bescherming. Ik ben zeer trots. Van beneden naar rusthuis vijf en een half uur. Dat was van 1564 m naar 3273 m. Daar gerust. 2 uur ’s nachts wakker gemaakt. Toen naar de top 4095 m. Drie en een half uur over ongeveer 800 m hoger; heel stijl, moest aan touwen trekken om boven te komen. Heel heel zwaar. 

 

Dit kaartje ontving ik van Leo Niersman, Hardloper en doorzetter, waar ik mij graag aan spiegel. In februari wordt Leo 70 jaar. En hij komt nog elke week trouw op de woensdagavond en vrijdagmorgen, tenminste als hij niet bezig is de wereld ergens onveilig te maken op de fiets of op een andere manier.

Marjolein Laurens 

Kerstvakantie

Als je er niet van houdt om tussen het vuurwerk door slingerend je trainingsrondjes te lopen, heb je zo tegen het eind van het jaar toch een klein probleempje. Nu wist ik dat de voorgaande jaren goed op te lossen door op tijdstippen te gaan lopen dat geen enkel vuurwerkgooiende dorpsgenoot al uit de veren was, maar dit jaar gooiden de weergoden roet (of liever gezegd: sneeuw) in het eten. De sneeuwcross tijdens het clubcircuit was nog goed te doen, maar in de daaropvolgende dagen werd het sneeuwdek helemaal platgelopen, waardoor alles spekglad werd. Daar wilde ik mijn enkeltjes liever niet aan wagen. Wat doe je dan, als je tijdens de Kerstdagen toch die onbedwingbare neiging krijgt om te gaan lopen: je zoekt een gebied op waarvan je zeker weet dat er overvloedig is gestrooid: Het Wassenaarse strand!
Dus reed ik op tweede Kerstdag naar de Kuil, parkeerde mijn auto en voegde me bij alle andere tweede-kerstdag-lopers. Nu waren dat vooral wandelaars, die mij meewarig vanuit hun (nep?)bontjas aankeken (het blijft natuurlijk wel Wassenaar....).
Maar goed, ik liep heerlijk, met het windje in de rug, richting Katwijk. Bij de eerste bebouwing omgekeerd, om tot de conclusie te komen dat dat windje toch aardig wat in zijn mars had als je ertegenin moest lopen. Tandje erbij, en toen bleek ik de terugweg toch nog 2 minuten sneller afgelegd te hebben dan de heenweg.
Twee dagen later begon het weer te kriebelen. Opnieuw in de auto naar Wassenaar. Dit keer was het beduidend rustiger, zelfs de parkeerwacht van de Kuil had ervoor gekozen om op maandagochtend thuis te blijven. Dit keer stond er geen duurloop op het programma, maar een heuse training, zoals een echte trainer die bedacht zou kunnen hebben. Eerst inlopen langs het strand, vervolgens wat knieheffen, hakken-billen, zijwaarts, sirtaki en zelfs de kikkersprongen waar Ed zo dol op is de laatste tijd. Om het helemaal echt te maken tekende ik een start- en finishlijn met mijn schoen in het zand. Toen ik helemaal warm was waren een paar snelle stukjes op zijn plaats. Gelukkig staan er op het strand dikke palen die perfect als begin- en eindpunt dienst kunnen doen. Ik heb geen idee wat de afstand was, maar ik gok op iets tussen de 250 en 300 meter. In totaal 4 keer rustig heen en in een flink tempo terug, wat mij op verbaasde blikken van enkele wandelaars kwam te staan. Om mijzelf te motiveren stelde ik mij voor dat Corrie vlak voor me liep en dat ik haar nog even wilde inhalen, of Els, of Ingeborg, of Bob, of Kamiel, of Haile.....(fantasie kent geen grenzen!) Vervolgens de Strandopgang (bewust met een hoofdletter). In de zomer zeer gevreesd, en tot mijn verdriet lijkt hij in de winter niet makkelijker. Met kleine stapjes naar boven, soms met het gevoel dat ik bij elke stap verder wegzakte dan dat ik naar boven was gelopen. Maar uiteindelijk was ik boven. Rustig uithijgen, langzaam aan de duinkant naar beneden. Toen weer naar boven, van die kant is de helling minder steil maar wel veel langer. Weer langzaam afdalen naar het strand, nog even genieten van het uitzicht. Toen voor de laatste keer naar boven. Drie keer vond ik voor die dag wel genoeg. Rustig een stukje uitlopen in de duinen, daarna in de richting van de 'Heuvel van Han' (voor de niet-ingewijden: de heuvel met bankje bovenop, vlak achter hotel Duinoord). Die heuvel vier keer opgerend, hij lijkt een stuk minder zwaar als je net die strandopgang bedwongen hebt. Toen lekker uitlopen naar de Kuil en thuis onder een welverdiende warme douche.
Om nog een keer lekker uit te kunnen razen voordat het oliebollentijdperk echt aanbrak, reed ik woensdag 29 december weer naar Wassenaar. De duinpaden waren inmiddels helemaal schoongeregend, dus besloot ik door de duinen naar de strandopgang bij Meijendel te lopen. Dat ging lekker! Wel wat heuveltjes, maar schitterende uitzichten en geen mens te zien! Toen ik op het strand arriveerde bleek ook waarom het zo makkelijk was gegaan: ik had de wind constant in de rug gehad.... En ja, als je auto dan bij Duinoord staat, moet je wel tegen de wind in terug. Op het strand was dat nog best afzien. Niet alleen was er veel wind, hij was ook nog eens ijskoud! Het aantal wandelaars dat ik op het strand ben tegengekomen was een absoluut dieptepunt: 4 stuks slechts.
Nu is het Oudjaar, laat die oliebollen maar komen, ik kan ze hebben! Iedereen een fijn en sportief 2010 toegewenst en wie weet tot zondag in Leiden bij de Bosloop van Zorg&Zekerheid.

Merel Vertegaal
 

27 dec 2009: 1 v.d. 4 Oliebollencross te Delft bij AV De Koplopers

Derde kerstdag als half Nederland misselijk van het eten op de bank hangt of langs woningboulevards sjokt, is er ook een volkje dat hun vetkwabben aan het werk zet in bossen en parken.
Gelukkig behoor ik tot dit loopvolkje. Nou kun je natuurlijk lekker voor je zelf een stukkie gaan rennen, maar er worden op tweede kerstdag en dit jaar op de zondag erna, ook diverse leuke lopen georganiseerd in de omgeving. Een van die lopen is de Oliebollencross die door de Koplopers jaarlijks wordt uitgezet.
Samen met mijn dochter reed ik zodoende vol goede moed naar Delft. Ik ken de naam Koplopers van de vele lopen die ze organiseren maar geweest was ik er nog nooit. Tot mijn verbazing ligt hun standplaats vlak onder IKEA Delft. Na ingeschreven te hebben voor de korte cross wandelde we samen naar de start. Ergens aan de overkant van de weg, achter de begraafplaats…. Onderweg kwam ik nog Niek Molenaar tegen, die ook het jaar goed wilde afsluiten met een leuke loop en zich ging inschrijver voor de lange cross.
Daar vergiste ik me echter nogal in de afstand naar de start toe zeg. Je kon er beter met de fiets of auto naar toe bleek achteraf. Vijf minuten voor de start kwam ik aan. Gelukkig had ik een persoonlijke assistent bij me, die me snel in mijn juiste schoenen hielp. Inlopen kon niet meer, maar dat mocht de pret niet drukken ik had immers al wel een behoorlijk stuk gewandeld. Aangemoedigd door mijn dochter Annabel schoot ik na het startschot weg achter Ed aan. Ed loopt meestal de lange afstand, maar in verband met een griepje tijdens de kerstdagen leek het hem verstandiger om het vandaag wat rustiger aan te doen. Via een slinger tussen de bomen door kwamen we al snel in een soort moeras terecht. Aangezien er nog ijswater in lag sijpelde er lekker koud water tussen mijn tenen door. Zweetvoeten uitgesloten deze dag. Vervolgens over een bruggetje en wat modder het bos in. Het bospad was nog helemaal wit en helemaal in de sfeer van de kerst. Zonder spikes echter heel erg glibberig en helemaal niet zo sprookjesachtig, eerder spookjesachtig. Inmiddels had ik aangeklampt bij ene Henk. ‘Henk’ die net lekker bij het publiek in de smaak viel, vloog in die gladheid op zijn buik door de koude sneeuw en modder. “Ik mocht toch niet schoon thuis komen…” riep hij nog lachend, maar ik wed dat hij de volgende keer wel spikes mee neemt. Ben trouwens wel nieuwsgierig hoe met het Niek is gegaan, want ook hij had geen spikes, wel spiksplinter nieuwe schoenen en wel vier rondjes crossparcours. Van de schoenen zal na deze cross in elk geval wel de grootste nieuwigheid van af zijn geweest vrees ik.
Na het bospad kwam nog een stukje sompig grasland met een aantal hindernissen in de vorm van een paar bomen, die na de kap voor het gemak maar waren blijven liggen en een kleine heuvel. Vervolgens onder de startvlag door op voor het tweede en laatste rondje. Henk heb ik de hele wedstrijd lekker kunnen volgen. En als dank heb ik hem op de finish gepakt. Je begrijpt wel wat ik bedoel….. Ik in een deuk, Henk iets minder denk ik. Maar vooruit voor het klassement doe ik tenslotte toch mee met de vrouwen en niet met de mannen. En als we het over vrouwen hebben. Eén dame, uit een andere leeftijdscategorie overigens, was echt veel sneller dan ik, de andere dames wist ik op een respectabele afstand te houden. Na de finish had ik een heerlijk gevoel. Ik was klaar voor de bak oliebollen, die voor alle deelnemers in de kantine van de Koplopers lagen te wachten.
Met mijn dochter heb ik op mijn gemak teruggewandeld naar de kantine om daar onder het genot van een oliebol en een kopje thee nog lekker na te genieten. Onderweg in een bushokje mijn schoenen gewisseld. In de plas ervoor mijn spikes gewassen… Tja je verlegt je grenzen he als je er uitziet als een varken.
Eenmaal in de kantine bleek er voor de kinderen speciaal een aparte tafel ingericht met lekkers en limonade. De Koplopers weten hoe ze vrienden moeten maken! Mijn dochter gaat in elk geval de volgende keer weer zeker mee.
Maandag stond de uitslag op de site: Louise Schrijver 1e vrouw en 4e overall in 21.11???? Jaaaaa als dat zou kunnen, dat haal ik niet eens op een rechte, geasfalteerde weg…. Je moet stoppen op je hoogte punt. Dus nou dit was mijn laatste stukje.

Nee hoor geintje, is een foutje van de Koplopers. Ik heb ze al gemaild dat ze het maar moeten veranderen in 24.20 of zo iets. Dan heb ik in elk geval nog iets om voor te trainen komende jaren.
Louise Schrijver
 

19 dec 2009: 8e en laatste clubcircuit dit jaar bij Snowworld Zoetermeer.

Twijfel alom vanochtend. Traditiegetrouw had Ed het laatste parcours van dit seizoen uitgezet rondom Snowworld te Zoetermeer. Altijd een prachtig heuvelachtig terrein om te lopen, alleen lag er nu buiten ook sneeuw en was het risico om hier de wedstrijd te houden niet te groot??? Toch stonden er netjes op tijd 33 personen te wachten op het beslissende woord van Ed. Gaan we lopen JA of NEE. Natuurlijk was Ed al vroeg zelf het parcours opnieuw gaan verkennen, had de route wat aangepast en de steilste heuvels eruit gehaald, de nieuw ontdekte trap bleef er gelukkig (?) in. Dus JA, het clubcircuit ging gewoon door. Toch eerst lopen voordat we aan de koffie mochten.
De start was wel wat later dan gepland, en de route wat korter dan normaal, maar het bleek uiteindelijk dan ook een pittige cross door het besneeuwde heuvellandschap. Eén ronde was ongeveer 1500 meter, de zgn. korte afstand-lopers mochten deze 3 x doen en de lange afstand-lopers 4 x. Het aangepaste parcours bleek gelukkig goed te lopen te zijn, wel koud, dus gelukkig duurde het vooral voor de vele vrijwillig aangemelde posten langs het parcours ook niet al te lang voor iedereen weer binnen was.
Het lopen in de kou viel uiteindelijk nog mee, maar het stil staan als post, of als tijd-waarnemer moest zeker niet te lang duren i.v.m. onderkoelingsverschijnselen.
Als ik het goed begrepen heb, werd er onderling nog wel gestreden onderweg, maar de meeste plaatsen voor het eind-klassement stonden toch wel aardig vast. Zelf heb ik heerlijk rustig gelopen en vooral genoten van het prachtige uitzicht. En van de zon die ook nog scheen natuurlijk. Daarna snel met zijn allen naar het warme restaurant voor de traditionele koffie met apfelstrudel. Natuurlijk weer dank aan Ed, en alle andere helpers langs het parcours, het was weer een zeer geslaagd clubcircuit.

Corrie van Geijlswijk.
 

19 dec 2009: Laatste Clubcircuit, Snowworld

Een aantal jaar wordt gezegd dat je het laatste clubcircuit, bij Snowworld, niet mag missen. Ten eerste is het een leuk afwisselend parcours en ten tweede wordt het naderhand altijd erg gezellig met koffie, thee of chocolademelk en apfelstrüdel met vanillesaus. Dus zou ik er dit jaar bij zijn.
Mooi op tijd weg naar een voor mij onbekende plek, daar de wintersporten mij alleen aanspreken als ik er naar kijk.
Aangezien het genetisch bepaald is dat mijn interne GPS-systeem enigszins ontregeld is, kwam ik dan ook maar net op tijd op de parkeerplaats aan en moest ik met een tussensprintje de grote groep bijhalen. De wedstrijd moest nog beginnen…
Omdat we dit jaar letterlijk mochten spreken van ‘Snowworld’ en de gehele omgeving een wit deken van sneeuw over zich heen had gekregen, wat het haast sprookjesachtig maakte, is het extra belangrijk om naar de routebeschrijving van Ed te luisteren. Dat lukte praktisch de hele korte-afstandsgroep dus nauwelijks.
De semi-korte-afstand-lopers (ik denk dat dit tijdens het Groot Dictee met héél wat minder verbindingsstreepjes wordt geschreven, maar dat terzijde) vertrokken eerst voor hun 4 rondes van 1,5 km. Veel strijd voor het klassement was niet meer mogelijk, maar tijdens de wedstrijd werd het erg spannend gemaakt.
Na 5 minuten gevolgd door de korte-afstand, die 3 rondes besloeg.
Al van tevoren roepend dat het niet verstandig is om mij te volgen als het om routebeschrijvingen gaat,vertrokken we toch optimistisch. Na 15,63 meter moesten we rechtsaf in plaats van de heuvel helemaal op. Ondergetekende liep vrolijk rechtdoor en iedereen volgde. Dus konden we weer terug. Bij de overige ‘ingewikkelde’ kruispunten stonden overigens een hoop (koukleumende) vrijwilligers, die ons de weg wezen, waardoor we uiteindelijk weer over start-finish kwamen.
De overige rondes wisten we de weg een stuk beter te vinden, al wist een enkeling in de vierde ronde toch nog verkeerd te lopen.
Ondanks de kou en het foutief volgen van de routebeschrijvingen (de uitleg was goed hoor Ed, daar lag het niet aan!) vond ik het toch erg bijzonder om in de sneeuw te lopen. Ook naderhand was het weer gezellig. Laten we dit voortzetten op woensdag 13 januari 2010, als op een feestelijke manier de prijsuitreiking plaats zal vinden.

Bob

12 dec 2009 Goudse kaas en stroopwafelcross

Heerlijk gelopen en Ed op de fiets naar huis.

 

Voor de derde keer dit seizoen togen Frans, Ed en ondergetekende naar een Cross. Ditmaal de Goudse kaas en stroopwafelcross. Ed en ik gingen met de auto van Ed, niet zo heel groot maar wel nieuw. Frans met zijn eigen auto, wel groot van model.
Prachtig op tijd kwamen we in Gouda aan. Hoewel de wind guur was, liet een prachtig zonnetje zich van zijn beste kant zien.
Ook in Gouda mochten de dames achter de jongens aan die er altijd als jonge honden vandoor vliegen na het startschot. Direct na de start ging het parcours schuin het talud op. Bijna boven draaide de sliert lopers scherp naar rechts voor een steile afdaling tussen de bomen door. De ondergrond zacht en verend. Dat liep lekker. Via een betonnen trap dieper het bos in. De betonnen treden waren met zand bestrooid zodat de spikes grip bleven houden. Na een halve kilometer tussen de bomen door, weer scherp naar rechts terug richting begin punt. Maar voordat je daar kon komen moest er nog wel even door de modder worden geploegd. Maar wijs geworden in Boskoop leek me het wel verstandig om even gas terug te nemen. Vlak voordat ik aan het tweede rondje mocht beginnen schoof een dame voor me met haar buik over de zachte ondergrond. Haar heb ik niet meer gezien. Tja, uitkijken waar je loopt hoort er nu eenmaal ook bij in het land van de crosses. Vlak voor ik aan mijn derde rondje wilde beginnen verloor een man naast me zijn schoen in de modder. Tja wat moet je daar van zeggen…. Het derde rondje voelde ik me nog steeds heerlijk. In een lekker tempo mocht ik richting finish én de stroopwafels. En ik moet zeggen, na drie crosses begint het vaste voedsel aan de finish inmiddels al echt te wennen. Na mij was het de beurt aan de heren. En ook zij kwamen weer moe maar voldaan over de meet.
Na afloop was er in het uiterst gezellige clubhuis van AV Gouda nog een verloting van prijzen op basis van startnummers. Er waren allerlei prijzen ter beschikking gesteld door de Hardloopwinkel en uiteraard waren er een heleboel stroopwafels de winnen. De hoofdprijs was echter een prachtige mountainbike. Frans en Ed nog geintjes maken over die fiets. Frans had er wel een nodig en ook Ed zijn fietsje was wel aan vervanging toe. Enfin de skileraar uit de reclame van Heineken (Biertje…..) praten de verschillende te winnen prijzen vlot aan elkaar. De eerste nummers waren niet van ons. Toen kwam er een stapeltje met hardloopcap, armtasje, bellenblaas en twee pakjes stroopwafels. JA, mijn nummer. Jemig wat een verwennerij! Direct daarna was de fiets aan de beurt. Aangezien mijn nummer reeds uit het bakje was verdwenen lette ik er eigenlijk niet zo op. Ook Ed was even niet meer bij de les. MAAR ED HAD WEL DE FIETS. Wat een giller. Ed was nog in de veronderstelling dat er stroopwafels werden verloot, maar de skileraar was echt de fiets aan het verloten! Helemaal overdonderd kreeg Ed de fiets in zijn handen gedrukt. En gelukkig was Frans dus met zijn grote auto. Want in de auto van Ed had het nieuwe fietsje waarschijnlijk niet eens gepast. En zo gingen we naar huis. Ik met mijn armen vol kado’s, en Frans met achterin zijn auto de gloednieuwe fiets van Ed. Pas bijna thuis bij de afslag Voorschoten, drong het bij Ed door dat hij ruimte moest maken in zijn fietsschuur.
Louise Schrijver
 

6 dec 2009: Ter Speckeloop, de kop is eraf

Wie Ter Specke zegt, zegt regen. De loop in de eerste week van december heeft het natuurlijk niet makkelijk want het is een slecht jaargetijde. Ofschoon het vorig jaar wel droog was hadden we de waterhoos twee jaar geleden nog vers in het geheugen. Dit jaar ook weer regen. Al was dat niet voor iedereen. Rond 12 uur begon het te miezeren, ik passeerde toen net de 9km en langzaam maar zeker zette de bui aan.
Maar de start was voor eenieder droog geweest. Ik startte rustig en wat achterin en hield rekening met het feit dat ik niet in mijn optimale periode zit. In het begin is het ook even plek zoeken, de weg is best smal en er zijn lopers die na de start van achteren naar voren komen. Zelf moest ik ook wat mensen voorbij en kwam redelijk snel bij iemand die mij tempo leek te hebben. Jos, tenminste zo noemde iedereen de grote lange blond-witte man, want hij leek iedereen te kennen kon ik goed bijhouden en soms voor, soms achter bleven we bij elkaar in de buurt.
Het parcours, een simpele rechthoek is niet verrassend en niet spectaculair. Zo je nog oog hebt voor de omgeving is het wijds, waar normaal bollen groeien en beetje bosrand. Anderzijds maakt de simpele vierhoek het wel weer overzichtelijk. De eerste 2 kilometer tegen de wind in, met niet zoals anders een rare lus extra. Dan haaks erop, de verkoelende wind valt weg en het blijkt toch redelijk warm, het was boven de 10 graden. Dat stuk kostte dan ook meer moeite.
Daarna voor de wind langs het bos, soort van vals plat. Mijn kilometertijden waren, niet groots, steeds tussen de 5.45 en 6 minuten.
De 5 km passeerde ik bij 27.59 en daarna ging ik iets sneller, mede door de verkoeling. Daarna ging het moeilijker, bij 7 km moest ik Jos, volgens mij dan, loslaten. Maar de afstand werd wel groter maar ik wist het gat toch niet al te groot te laten worden. Niek “stoof” voorbij en sprak mij moed in en gaandeweg passeerde ik nog een clubgenote.
Zoals gezegd, 9 km en toen lichte regen. Ik voelde de benen, het werd moeilijker de kilometertijden hadden heel dicht tegen de 6 minuten aangelegen. Maar in het zich van de finish wil ik er graag alles uitgooien en dat lukte ook deze keer zelfs nog. Na de laatste bocht, heel voorzichtig, het werd modderig, langs de schuur de baan op.
Dat moet nog wel lukken, dacht ik toen ik een paar mensen voor me zag. Aanzetten en uiteindelijk deed ik de laatste kilometer in 5.19. De eindtijd was met boven de 55, zo ongeveer mijn nieuwe norm, niet geweldig.
In de stromende regen wachtten we op Willem die in diezelfde regen met 1.14.14 een PR neerzette op de 15 km en Ingeborg die al met 1.08.12 binnen was maar, heel verstandig, even was gaan douchen. Tijdens de terugrit constateerde we dat we geluk hadden gehad want de regen viel met bakken uit de hemel. Ter Specke, ten voeten uit.
Tim van Houten

6 dec 2009: Z&Z Lisse.

Zaterdag 5 december: Wat een hondeweer, lekker weer voor pakjesavond en warme chocolademelk, maar niet om hard te lopen. Laten we hopen dat het morgen beter is.

Zondag 6 december: Joepie, het is droog. Goed gemutst op naar Lisse voor het begin van het Z&Z-circuit. Ik ben wat aan de late kant en er staat een file voor het parkeerterrein, maar parkeren is ieder jaar een probleem hier. Alle auto’s voor mij mogen het terrein van FC Lisse op en ik moet de wielerbaan op. Ik vrees al weer dat het een lange wandeling zal worden van achter het parcours, maar het valt mee in de eerste bocht is een plekje. Gauw mijn overkleding uitgedaan en op naar de kantine om te kijken wie er al is. Bij de ingang wordt ik net als altijd verwezen naar de schuur nu niet om te tekenen maar om de chip op te halen. Hiermee werd al ervaring opgedaan bij de Vlietloop. Ik blijf het een onding vinden maar hij werkt wel.

Bij de start was het in tegenstelling tot de meeste jaren wel droog. De start van de 5 heb ik niet gezien, maar bij de start van de 10 was het gezellig druk. Een aantal van hen heb ik later nog terug gezien toen ze werden ingehaald door ons. Om 11.20 was het zover de start van de 1e 15 kilometer van het circuit. Met een hele snelle start werd het eerste rondje begonnen. Het blijft vervelend 3 keer hetzelfde maar het hoort er nu eenmaal bij. Het lukte vrij lang om het tempo vol te houden, maar het lag wel hoog en het koste wel moeite ook met een behoorlijk stuk stevig de wind tegen. Uiteindelijk ging de eerste 5 in ruim 21 minuten. De tweede ronde koste toch meer moeite, mede gezien het feit dat ik mij realiseerde dat het wel erg hard ging. Vanaf een kilometer of 6 kwamen we de eerste lopers van de 10 weer tegen en dat geeft toch altijd weer wat extra vaart als je de “langzamere” lopers kunt inhalen. Bij een kilometer of 7 was Marjolein de eerste Voorschotenaar(se) die door mij werd ingehaald. Op enig moment kwam ik bij een loper van de Veenlopers die zijn eigen groepje niet bij kon houden en die toch wel een aardig tempo erop na hield. Ik heb me bij hem aangesloten en tot het einde van de 2e ronde zijn we bij elkaar gebleven. Daar kwamen wat snellere lopers voorbij, het leek wel een vroege en lange eindsprint, en ging hij mee. De 10 kilometer ging in 43 min. Ik ben gewoon blijven lopen heb een lekker tempo opgezocht en toen bleek dat ik het groepje snelle lopers toch in het zicht kon houden. Het weer wat inmiddels wat slechter geworden en in de laatste ronde was het toch weer echt Ter Specke weer geworden: regen. Bij 13 kilometer haalde ik de Veenloper weer in en het leek wel of hij stilstond want ik had weer een beetje spirit gekregen en kon doortrekken op naar de 14 en daarna de baan op. Van de snelle inhalers heb ik er uiteindelijk nog 2 van de 4 te pakken gekregen, maar op de baan was er geen macht meer om nog lopers in te halen. Uiteindelijk gefinished in 1.06.41. Leuk om een nieuw circuit te beginnen met een nieuw PR op de 15. Waar zal dit toe leiden dit jaar. Ik weet het al: tot 42 kilometer in Barcelona en in de tussentijd lang en langzaam of kort en snel blijven lopen. 

Cor Hofman

8 nov 2009: Runnershigh tijdens de Berenloop

Marijke heeft al een uitgebreid verslag geschreven over ons gezellige weekend tijdens de Berenloop op Terschelling en de individuele prestaties. Daar wil ik toch nog een persoonlijk stukje aan toevoegen.
Toen ik na de zomervakantie met de marathon van San Francisco nog in de benen weer met trainen begon had ik best een beetje spijt van de inschrijving voor de Berenloop in november.
De S.F. marathon had er flink ingehakt en ik wist niet of ik de lange duurlopen weer op kon brengen en of mijn lichaam het aan zou kunnen. Vlak na de zomer kreeg ik last van een bilblessure die steeds de kop op stak en mijn achillespezen speelden ook regelmatig op.
Ook Marijke en Ingeborg spraken regelmatig hun twijfels uit, toch werd er weer een soort van schema gemaakt en uiteindelijk kregen we allemaal wel het gevoel dat het goed zou komen. Ik begon de Berenloop ook steeds meer als een “gewoon” loopje te zien waar een heerlijk weekend op het eiland als cadeautje bij zat. Natuurlijk heb je het met de anderen heel veel over lopen en over de te lopen wedstrijd maar het had niet een zodanige lading als mijn eerste marathon in Rotterdam of mijn buitenlandse avontuur. Zou dat al een soort gewenning zijn? Na 2 marathons weet je dat je de afstand aan kunt maar het is altijd weer een verrassing hoe een wedstrijd gaat lopen. Het is echter wel heerlijk om s’ochtends rustig op te kunnen staan, ontbijten, spullen bij elkaar zoeken en op je gemak op de fiets richting de start te gaan. Je hebt geen stress van het reizen en de vraag of je op tijd komt.
Dan de wedstrijd zelf. Het was een kleine wereld om ons heen vanwege de mist maar dat gaf ook wel een soort rust. Het was prettig om een heel stuk met Marijke te lopen in een vlak tempo van 55 min. per 10 km. Een tijd onder de 4 uur zat natuurlijk wel in mijn hoofd maar had geen prioriteit, lekker ontspannen lopen tot zeker 30 km is het belangrijkste. En dat deden we gewoon. Van tijd tot tijd aangemoedigd door iedereen op het eiland die niet liep. Wat een enthousiaste mensen allemaal! De verzorging onderweg was ook bedacht door mensen die er echt verstand van hebben. Water (lauw!), sportdrank, cola voor de liefhebbers, banaan, sinaasappel en snijkoek. Ik voelde me de hele wedstrijd goed maar bij de 31 km kreeg ik een enorme kick van de mensen die bij Midsland ons stonden aan te moedigen. We gingen toen richting strand, het zwaarste stuk en ik wilde ook tot die tijd met Marijke samen lopen. De strandopgang was pittig maar te doen en het strand was bijna sprookjesachtig. De mist, het zand om je heen en geen idee waar je naar toe loopt. Er stond ook praktisch geen wind ook weinig publiek, op zo’n moment ben je helemaal op jezelf aangewezen en bewust van hoe je loopt en wat je voelt, natuurlijk ben je moe en begin je je benen te voelen maar ik voelde ook een gedrevenheid om het tot een goed einde te brengen. Bij de strandopgang 3 km later werd iedereen weer vol enthousiasme toegejuicht en eenmaal boven stond er letterlijk een haag van mensen een soort van wave te doen wat het goede gevoel dat ik had alleen maar versterkte. En dan de laatste 6 km over de Longway, voor velen het saaiste stuk van de wedstrijd maar als je je goed voelt is ook dit betrekkelijk. Ik zat zo lekker in mijn ritme en haalde de een na de ander in, een runnershigh aan het eind van de marathon, ook dat is dus mogelijk. Een tijd onder de 4 uur was dus echt haalbaar! Dan onder de 41 km boog door het dorp weer in, wat is het toch geweldig, dat ik dit mee mag maken. Toen moest het mooiste nog komen. Onder toejuigeningen van het hele dorp de rode loper op voor de laatste 150 meter. Tranen in mijn ogen, dit is het dus, dit gevoel, dit moment, hierom ben ik ooit aan het marathon avontuur begonnen. En de derde keer is het er dan toch echt. Super, en onder de 4 uur. Doel bereikt.
Uiteindelijk had iedereen van onze groep erg goed gelopen met verschillende PR’s en eerste plaatsen in 2 categorieën. Moe, maar allen zeer voldaan. Een weekendje Berenloop is echt een aanrader.

Rosa.
 

21 nov 2009: Reeuwijkse Hout Cross

Na regen komt zonneschijn. Dat was zaterdag 21 november absoluut waar. Vroeg in de morgen nog wat kleine miezelspatjes maar in de loop van de middag kwam de zon prachtig te voorschijn. En dat kwam heel goed uit want er stond weer een ‘natte’ cross op het programma. Aan de surfstranden van Reeuwijk had Sportclub Reeuwijk een prachtige cross uitgezet met een zeer afwisselend parcours. En met de ervaring opgedaan in Boskoop had ik er helemaal zin in. Ed en Frans, ook weer van de partij, mochten in een redelijk uitgebreid veld van lopers starten om 13.20. Ik een half uurtje eerder. Bij inschrijven bleken er uiteindelijk zo weinig vrouwen te zijn, dat we met de jongens B mochten mee starten. Niet dat het erg is om met de jonge honden mee te hollen, maar het is wel jammer dat er zo weinig dames zijn die de cross kunnen waarderen. Het is toch echt heel leuk om te doen. Natuurlijk is het zwaarder dan een ‘gewone’ 5 kilometer, maar het is echt voor iedereen goed te doen. Natuurlijk krijg je natte en modderige voeten, maar dat is allemaal geheel afwasbaar. Daarbij is het heerlijk ontspannend om zo door de natuur te rennen.
In Reeuwijk begon de start op het strand. Om het stuk losse zand niet te gemakkelijk te maken waren er drie heuvels in verwerkt. Na zo’n 300 meter draaide het parcours naar links de zachte graslanden in van de Reeuwijkse Hout. Zo slingerde het parcours van schelpenpad, modderige paadjes, sompig grasland, bruggetjes, een minislootje waar overheen gesprongen moest worden en bospaadjes terug naar het strandstuk. Ook vandaag voor mij weer drie keer. De les in Boskoop had ik goed in mijn oren, ofwel benen geknoopt: niet te hard van start. Eerst een rondje acclimatiseren, dan een rondje vasthouden en vervolgens een rondje alles er uit wat er nog in zit. Dat deed inderdaad wonderen, ik voelde me ook het laatste rondje nog fantastisch. Uiteraard was ik moe genoeg om naar de finish te verlangen, maar ik ging niet zo stuk als in Boskoop. In een gruwelijke eindsprint heb ik nog geprobeerd om mijn persoonlijke concurrent van de HRR te pakken. Ulla liet zich echter niet zomaar voorbij lopen en rende voor haar leven naar de finish. Ik had een meter te kort…. Maar we hadden er wel lol om. Ulla moest van de inspanning een hele ordinaire boer laten, die de dame van de klok even ongegeneerd nabootste. Gekke lui die crossers. Aan de finish werden we getrakteerd op een lekkere speculaaspop. Da’s weer eens wat anders dan water of AA.
Ook Frans en Ed gingen weer geweldig. Vele minuten wisten van hun vorige crosstijd af te hakken. Het is mooi om te zien hoe de heren lopen. Ed alles van de omgeving in zich opnemend. Frans super geconcentreerd in een soort Zen-modus.
Na afloop hebben we onze schoenen, en de voeten van Frans, nog prima kunnen afspoelen in het water van de Reeuwijkse Plassen. Al met al dus weer een hele geslaagde middag.
Louise Schrijver
 

15 nov 2009: De Zevenheuvelenloop 2009

Ondanks het sombere weer voel ik mij een gelukkig mens, want ik loop dus ik besta!
Ruim een maand geleden moest ik, halverwege het clubcircuit bij ’t Geertje, met een kuitblessure uitstappen. Ik heb eigenlijk wel even in de rats gezeten dat ik voor langere tijd uitgeschakeld zou zijn. Maar het herstel verliep wonderbaarlijk snel, na een paar dagen rust liep ik alweer 5 kilometer in een rustig tempo. Een hele opluchting, want ik zou in de herfstvakantie een weekje gaan wandelen met loopmaatje Simon in de Monte Simbruini, bij Rome. Gelukkig was ik op tijd hersteld om aan de wandel te gaan, want Simon had al geroepen dat hij me niet de bergen over zou dragen.
Het weekje wandelen en ‘la dolce vita’ heeft mijn spieren goed gedaan, want na thuiskomst liep ik weer als een kievit. Op het laatste clubcircuit bij het AC-Restaurant Leiderdorp liep ik de 10-km in een schitterende tijd van 46:53. Alleen jammer dat ik kostbare punten voor het klassement heb laten liggen want buurman Arjan Vos liep iets sneller. Daarna heb ik weer volop mee kunnen trainen bij Ed. Als voorbereiding op de Zevenheuvelenloop heb ik nog wat extra duurloopjes gedaan en met een klein groepje heerlijk ‘gebuffeld’ in Meijendel.
Kortom: Ik was er klaar voor. Persoonlijk vind ik de Zevenheuvelenloop de mooiste van de grote evenementen. Goed georganiseerd, een mooie omgeving en ondanks die heuvels toch een snel parcours. Dit jaar waren er ruim 30.000 deelnemers, helaas slechts 7 lopers van onze club.
Dank zij de sponsoring door de NS krijg je voor een appel en een ei een retourtje Nijmegen bij je startbewijs. Om 8:53 vertrok ik vanaf De Vink en ik stapte in Haarlem over op een bijna lege intercity, maar na Utrecht zat deze trein behoorlijk vol met lopers, allemaal keurig met aan één schoen een gele championchip aan de veters. Onderweg zit ik tussen een gezellig groepje ‘veteranen’ uit Boskoop e.o. die de stiltecoupé hebben veranderd in een gezellig kippenhok en ervaringen plus eindtijden worden uitgewisseld. Plotseling, alsof er een startsein was gegeven tovert iedereen ineens een krentenbol of banaan tevoorschijn. En zo rolt de goedgevulde intercity het station van Nijmegen binnen. Buiten regent het.
Maar na het omkleden is het gelukkig droog. In het startvak zie ik verderop twee mannen in clubkleding staan, Herman en Henk. Ik worstel door de menigte naar ze toe en samen gaan we over de startlijn. Ik heb al snel een goed tempo te pakken en loop bij Herman in de buurt. Ik hoop dat ik vandaag in de 1:15 of er onder kan eindigen. De eerste 5 kilometers gaan ‘vals plat’ omhoog richting Groesbeek. Herman gaat me voorbij, maar ik blijf tot de drankvoorziening op 6-km niet ver achter hem, daarna verdwijnt hij in de massa. Het stuk daarna met de beruchte heuvels gaat lekker, vooral het afdalen. Ik loop redelijk strak op schema, 5 minuten per kilometer, dus die 1:15 is haalbaar. In de laatste kilometers is het voornamelijk afdalen met nog één keer een gemene klim. Ik haak telkens bij iets snellere lopers aan om te voorkomen dat mijn tempo inzakt. Na ruim 13 kilometer loop je weer in de stad en er staan zoveel toeschouwers achter de dranghekken aan te moedigen dat je vanzelf het vuur uit de sloffen loopt. De laatste vijfhonderd meter is één feest, zoveel publiek en de finish in zicht. Ik pers er nog maar eens een versnelling uit in de hoop dat ik onder de 1:15 kan finishen. Als ik op de finish op mijn horloge kijk zie ik 1:14:32 en ik juich voor mezelf want dit is een pr. Na de finish kleed ik me in een rap tempo om en met een fraaie medaille om de nek stap ik weer op de trein.
In de trein krijg ik een sms’je van het thuisfront met felicitaties want mijn eindtijd staat al op internet. Om iets over half zes ben ik eindelijk thuis, dat betekent nog een pr want meestal ben ik ruim een uur later pas thuis, waar een heerlijke Indische rijsttafel op me wacht met een glaasje wijn er bij.
Dinsdag, bij de zoals altijd pittige training van Ed, kon ik het eerste uur nog lekker meedoen, maar het laatste half uur kreeg ik pap in de benen. De rest van de week zal ik me dus een beetje rustig moeten houden.
Maar ik voel mij een gelukkig mens, want ik loop dus ik besta.

Groetjes, Willem Reitsma
 

8 nov 2009: Floracross Boskoop, Luctor et Emergo

De hele week liet het weer zien dat de herfst geen zoete broodjes bakt. De regen kwam met bakken uit de hemel. Bij het voetbal moesten ze lijdzaam toezien hoe er voor het eerst dit seizoen velden werden afgekeurd. Tja en daar heb je met hardlopen nou nooit last van. Althans mits het niet onweert, daar weten de woensdaggroepen helaas inmiddels alles van. Maar dat is dus gelukkig zeer zeldzaam en vaak alleen s’avonds. De meeste wedstrijden staan immers in de middag gepland. Dus ook vandaag. Bij onze eigen club vond de Quatrocross plaats voor de pupillen. De senioren konden uitwijken naar Boskoop. Tenminste als het lukte om Voorschoten uit te komen…. De gemeente Leiden en Voorschoten doen een wedstrijdje aan de weg werken maar vergaten denk ik te overleggen hoe dit weekend uit of in Voorschoten te komen was. Afijn uiteindelijk lukte het Ed, om Frans en ondergetekende tijdig in Boskoop te krijgen. Tijd voor weer een hele nieuwe ervaring: het edele crossen. Ik had het wel eens op tv gezien, door bospaden, graslanden en andere onverharde wegen werk je je in rondjes naar de Finish. Frans kocht, omdat ze wel heel erg goedkoop werden aangeboden een paar spikes. (Lees verder en je begrijpt dat hij zonder waarschijnlijk nog steeds in Boskoop zou zijn.)
Een crosswedstrijd wordt afgewerkt in meerdere starttijden met vele categorieën, sommige categorieën worden samengevoegd maar mannen en vrouwen over het algemeen strikt gescheiden. Ook het aantal rondes is zeer afhankelijk van welk geslacht en leeftijd je bent. Ik mocht 3 rondjes van 1,5 km, Ed 4 en Frans mocht er zelfs 6!
Op mijn gemak trok ik mijn spikes aan en keek een beetje rond, er liepen oudere junioren te bikkelen over het parcours. Ik was klaar om samen met Ed een verkenningsrondje te lopen. Een man zag waarschijnlijk aan me dat ik een groentje was “maak je schoenen goed vast meisje want anders ga je ze verliezen”. Ergens in mijn achterhoofd ging een alarmbel rinkelen. Dit was toch niet zo’n loop met sloten he, en wat zagen de junioren eruit die over de finish druppelden. De benen zaten compleet onder de modder en hun lijf en gezicht bezaait met moddervlekken…. Ed had wel gezegd dat Boskoop een van de zwaardere was maar nou ja, vol energie was ik klaar voor een rondje inlopen. Eerst een klein stukje gras, de hoek om en BLEEE een enorm slingerpad door de dikke klei van Boskoop. En als ik klei zeg dan bedoel ik ook klei, dag mooie blauwe kleur van mijn spiksplinter nieuwe spikes, dag witte kleur van mijn sokken, dag enkels! Van de weersomstuit kreeg ik ook nog vreselijk de slappe lach. Na dit pad, nou ja pad, van ruim een halve kilometer kwam een slingerpad waarin drie keer een droge sloot zat verwerkt. Droog, dat gelukkig dan weer wel. En vooral daar waren het de spikes die uitstekend dienst deden. Langs dit pad lagen de aardappels door de lopers uit de grond gelopen, zielig bij. Tenslotte nog een paar honderd meter over een drassig graspaadje en een klimmetje over een boerenkar, weer terug naar de start. Het inlopen had wonderen gedaan, niet alleen de kleur van mijn schoenen en sokken was verdwenen, mijn verstand ook. Met ongeveer 15 vrouwen verdeeld over ten minste 3 categorieën werden we weggeschoten. Als een dolle stier ging ik op de modder af. Ik zou wel eens laten zien wie er de baas was. De modder dus. In rondje twee ging ik volledig kapot. Uitlopen werd het devies. Weer een les geleerd. Op een 5 km op de weg kun je vele seconden winnen door redelijk hard te starten, dat moet je in een cross dus niet doen. Je kunt beter met meer beleid starten en later kijken wat er nog in zit. Weer wat geleerd. Toch vond ik het weer een enorme leuke nieuwe ervaring. En natuurlijk is niet elke cross zo modderig als deze, maar nu ik deze gehad heb durf ik alles, nou ja mits ik niet tot mijn middel door een natte sloot hoef tenminste. Dat laat ik toch liever aan Corrie over. Veel respect voor Ed en Frans die 4 respectievelijk 6 rondjes gingen. Niet alle mannen kwamen immers aan de finish, maar onze mannen uit Voorschoten zeker wel.
Louise Schrijver

8 nov 2009: BERENLOOP 2009

Vrijdagmiddag op de boot naar Terschelling met Rosa, Claudia, Peter en Ingeborg. Aangekomen direct een fiets gehuurd en door voor een lekker broodje op het terras bij de Walvis. Met uitzicht over de Waddenzee en het zonnetje kan het weekend al niet meer stuk.
Ons appartement “de Stormvogel” ligt vlakbij het dorpje Midsland waar gezellige kleine winkeltjes zijn en van alles te koop is. Na hier onze koolhydraatrijke voeding en benodigd vocht te hebben ingeslagen strijken we neer in ons hûske. Met een heerlijke pasta met de ballen van Claudia is de bodem gelegd, ‘t smaakte best! ’s Avonds regent het flink en binnen wordt druk gekakeld over het parcours, de verdeling van de wedstrijd, wat je wel en niet moet doen enz. Er is zelfs een tactiek voor het inruimen van de vaatwasser!!
Na een wat onrustige nacht begint de volgende dag met prima weer, het eiland wordt verkend, pondkoek,dumpkes en andere streekproducten worden verzameld (en niet te vergeten veel bananen), rond half 2 is ook Ton van de partij en is de groep compleet. ’s Avonds weer een stevige pasta met veel groenten die ook weer met enthousiasme verorberd wordt en de basis voor de vele kilometers is gelegd.
Hierna begint de spanning bij sommigen behoorlijk op te lopen en ten einde raad wordt er een puzzel uit een laatje getoverd waar Claudia en Ingeborg zich op storten, Rosa en ik beginnen aan een super cryptogram en Peter en Ton bekijken al het gekakel als wijze mannen.
Een goede nachtrust voor mij maar minder voor Claudia, snurken van haar buurvrouw, een tikkende klok, dan weer gesnurk van boven, auto’s die voorbij rijden, kortom: ze staat stijf van de zenuwen! Het gaat niet om de tijd als het maar onder de vier uur is, het voelt niet goed, schema’s over de tijden per kilometer maar het gaat echt niet om de tijd……………. Ingeborg heeft de wedstrijd goed in haar hoofd maar is ook erg onrustig, wat doe ik aan, waar is de verkleedruimte, hoe laat dit en hoe laat dat. Intussen staat Rosa te zingen onder de douche, alles komt zoals het komt. De mannen zijn relaxt, ik ben zelf wel uitgerust maar heb geen idee hoe het zal gaan, we zullen zien.
Op West Terschelling is het druk, het hele eiland lijkt zich daar te hebben verzameld, lopers, kinderen, familie van lopers, eilanders, een gemoedelijke sfeer die kenmerkend is voor dit eiland.
Na wat zoeken vinden we de Dôbe, het zwembad waar wij vrouwen kunnen verkleden, de mannen hebben de sporthal tot hun beschikking. Ton start voor de halve eerder dus snel terug racen om hem nog even uit te zwaaien. Gelukkig spotten we hem nog in de mensenmassa, zet ‘m op Ton!
Hierna de spullen ingeleverd en ook wij in het startvak, leuk om te zien wat een verschillende mensen een marathon lopen en ervaring leert dat de manier waarop iemand loopt of hoe de loper eruit ziet absoluut niets zegt over de snelheid, het is vaak verrassend.
Ingeborg, Peter en Claudia verdwijnen snel uit zicht, Rosa en ik gaan rustig op pad hoewel Rosa opmerkt dat het niet zo rustig is als het lijkt, ik wil het niet weten want het voelt gewoon goed en zo wil ik verder gaan.
Enthousiaste mensen overal langs de weg, helaas is de mist er dik en kun je niet verder kijken dan zo’n honderd meter. Jammer voor de lopers die niet eerder hier zijn geweest, het is zo mooi op dit eiland!
Na een korte plaspauze gaan we verder richting de dijk, de paarden kijken rustig naar al die dampende lopers en volgens Rosa zijn ze blij met hun snipperdag, even geen toeristen op hun kar of op hun rug! Ter hoogte van Formerum komen we weer bij de huizen en zo gaan we door tot Oosterend waar we de duinen in gaan, echt jammer van de mist…
Het blijft lekker gaan zo, we hebben hetzelfde tempo en rustig gaan we verder richting het bos van Hoorn, hier volgt een lange bosweg en aan het eind neemt Rosa nog even een p..pauze, ik blijf even heen en weer dribbelen omdat met z’n tweeën lopen gezelliger is en ook makkelijker gaat en na een paar minuutjes vervolgen we onze weg. Ton verschijnt bij de 30km, is tevreden met z’n tijd van ong. 1.47 en fiets een stukje mee. Bij het strand( 32km) loopt Rosa voor me uit, ze loopt soepel en bij mij beginnen de spieren zich te melden. Op het strand is het erg mistig, zelfs de zee is niet te zien! Na het strand herstel ik helemaal en via de Longway, die z’n naam niet zomaar heeft gekregen ga ik verder voor de laatste ruim 6km. Naar mijn idee is onder de vier uur niet aan de orde maar ik loop gelijkmatig en het gaat goed. Bij de 41km staat een speaker die iedereen bij naam nog even oppept en aangemoedigd door de eilanders is het een feest om de marathon uit te lopen. De rode loper ligt uit en juichend en toegejuicht loop ik richting de finish in de veronderstelling dat het toch nog 4.07 is geworden (Later blijkt dat ik op 4.00,25 gefinisht ben, had ik het geweten dan had ik best iets onder de 4 kunnen eindigen, ik had ergens een horloge…). Na de finish is iedereen opgetogen, Ingeborg heeft fantastisch gelopen (1e dame V45 met 3.36,04), Claudia heeft zichzelf overtroffen (1e dame V35 met 3.31,47), Peter ook een mooie tijd (3.33,21) en Rosa ruim binnen de vier uur (3.55,00), geweldig! Helaas is het AH tasje van Claudia zoek en dit zorgt voor wat vertraging en verkoeling, de mist is nog dik en na de finish koelen we snel af. De verzorging is super, thee, bouillon, bananen, ontbijtkoek, er is van alles (ook onderweg is alles perfect geweest).
Tijd voor een warme douche, erwtensoep, biefstuk en salade, je kunt niet snel genoeg aan het herstel beginnen. Ton en Ingeborg zijn ’s avonds nog vertrokken en wij hebben nog een luie avond gehad en gingen de volgende ochtend huiswaarts. Rosa wil nog een keer de marathon lopen op Terschelling, ik ga graag mee om te lopen of als toeschouwer maar dat zien we tegen die tijd wel.
Het zit er weer op, vanmorgen een half uurtje door het bos gedribbeld en donderdag een rustige training, veel bijslapen deze week en na een paar weken weer voorzichtig gaan denken aan Barcelona……………
Marijke
 

1 nov 2009: De Hel van Meerdervoort

Het leek zo'n leuk idee: omdat ik niet zou kunnen lopen bij het clubcircuit op 31 oktober, had ik mij vol goede moed ingeschreven voor de Parnassia Laan van Meerdervoortloop op 1 november. Een parcours van 10 kilometer door Den Haag, gangmakers die mij vast naar een wereldtijd zouden sleuren en natuurlijk prachtig weer....
Enige dagen voor 1 november bleek dat puntje 'weer' al enigszins onbetrouwbaar te worden. Storm en regen werd er voorspeld. Maar ja, een beetje stoere Hollandse meid laat zich niet door een beetje nattigheid weerhouden.
Het parcours door Den Haag bleek een week voor de start opeens gewijzigd. Nog steeds waarschijnlijk wel mooi, maar een flink aantal extra bochten en lussen. Toen ik drie dagen voor de start ook nog last kreeg van mijn maag en drie dagen nauwelijks gegeten had, was het dus wellicht verstandig geweest om naar dat stemmetje te luisteren dat zich hardnekkig roerde (doe nou rustig aan, een duurloopje op zondag is ook best lekker, en nog meer van dat soort raadgevingen). Maar goed, eigenwijs geboren, nooit iets bijgeleerd, stond ik toch braaf om kwart voor 1 in het startvak. Lekker ingelopen, de gangmakers gevonden, dus dat kon niet meer misgaan.
Na de start liep het in de eerste kilometer natuurlijk wat onrustig, probeer maar eens 2500 man rond het Vredespaleis te sturen.
Daarna kwam er wat meer ruimte, maar omdat ik de gangmakers niet uit het oog wilde verliezen, bleef ik toch in een grote groep lopen. Dat blijkt dus niet mijn sterkste kant..... Tot 5 kilometer (tussentijd 25:05) kon ik de groep goed volgen, maar toen ging vrij plotseling het licht uit. De groep moest ik laten gaan, het tempo daalde. Nu is dat op zich een goede tactiek (even het tempo laten zakken totdat je er weer tegenaan kunt), maar als je dan ineens bijna een halve minuut per kilometer verliest, gaat het wel heel hard.
De regen die vlak voor de start was begonnen met vallen werd nog wat intensiever en toen ging bij ongeveer 8 kilometer ook nog mijn veter los. Stoppen (lekker), bukken (iets minder), veter strikken (nat, koud), opstaan (oei, duizelig), weer lopen (oei, pijn!) en weer op gang komen(zwaar). Onverwacht aangemoedigd door een vrouwelijke supporter van Voorschoten. Sorry ik weet je naam niet meer, maar bedankt! En toen eindelijk de atletiekbaan, waarop de finish was. 200 Meter voor het eind zag ik Ed, die me luidkeels aanmoedigde. Nog 1 keer alles eruit persen, zodat ik toch in een aanvaardbaar tempo over de finish ging. Uiteindelijk was mijn netto eindtijd 52:06. Inmiddels ben ik er toch wel heel tevreden mee (74e dame van de 485), maar ergens halverwege kon ik alle Parnassia's van de wereld wel wat doen!
De Laan van Meerdervoort zal nooit meer hetzelfde zijn.....

Merel
 

Clubcircuit; Mis het niet!

Helaas zal je moeten wachten tot zaterdag 19 december bij Snowworld te Zoetermeer .
Want gisteren was de laatste loop en verraste Ed ons met een nieuw circuit bij het AC restaurant te Leiderdorp. Een circuit langs de A4 en de polder in. Een bijzonder stukje Nederland. Als loper wordt je zo geconfronteerd met de “vooruitgang” en de afbraak van de pure stukjes natuur.

Ik zag weer heel veel bekende gezichten langslopen. Maar er zijn nog zoveel meer lopers en voetballers (M/V) die misschien niet weten hoe leuk zo’n maandelijks door Ed uitgekozen circuitje kan zijn. En bovenal hoe gezellig de “afterloop” is. Want Ed zoekt altijd iets uit in de omgeving van een al dan niet professionele horecagelegenheid.
Dus twijfel je of je zo’n loop van minimaal 5 km aankan, door de gezelligheid en de motivatie van anderen lukt het altijd weet ik uit eigen ervaring. En de loop bij Snowworld is één van de klassieke toppers. Die mag je als Voorschoten '97- lid gewoon niet missen. En daarbij apfelstrudel met vanillesaus toe!
Ed , Peter, Cobi, Marjolein (als vaste medewerkers) en overige hulpen bedankt voor de organisatie gisteren. Het was weer top.
Tot Zoetermeer!
Paulien Sweers