Een kleine Voorschoten '97-delegatie was negen dagen in Zuid-Afrika voor onder meer een bezoek aan de twee wedstrijden van Oranje tijdens de WK 2010 en om een kijkje te nemen in dit prachtige land met vele gezichten. De fantastische stadions in Kaapstad en Durban waren het decor voor de poulewedstrijd tegen Kameroen en de 1/8-finale Slowakije. Zuid-Afrika heeft een schitterende natuur, oogverblindende vergezichten, terwijl alle soorten klimaten in dit grote land zijn verenigd. Als het 2 graden is in Johannesburg, is het 20 graden in Kaapstad en 25 graden in Durban. Kaapstad oogt als een moderne Europese stad, terwijl Durban al Afrikaanser oogt.

 

Stadion in Kaapstad bij Nederland-Kameroen

Achtste Finale in Durban: Nederland-Slowakije

 

De enorme tegenstellingen tussen rijk en arm zijn het best waarneembaar in de Townships. Jelle Raap en Bram Idenburg hadden van Marga de Vries een Voorschoten '97-tenue meegekregen om aan een Zuid-Afrikaans jongetje te geven. Tijdens de lange autorit tussen Durban en Johannesburg deed zich een prima gelegenheid voor toen wij langs een Township in de buurt van Harrismith reden. De verpletterende armoede maakte diepe indruk. De krotten stonden in een groot niemandsland en de lemen hutten waren gemaakt van van planken en wat golfplaten. Geen stroom, geen elektriciteit, geen water...Deze mensen hadden niets. Na enig rondrijden werd het geel-groen-witte tenue geschonken aan een 11-jarige jongen, die niet wist wat hem overkwam en apetrots aan zijn moeder, tantes, broertjes en zusjes het Voorschoten '97-tenue toonde. Na wat extra kleding en geld te hebben achtergelaten werd de rit vervolgd. Het eerste kwartier wisten wij niets te zeggen vanwege de overweldigende indruk die de armoede van deze mensen in de Township op ons maakte.

 

Township in de buurt van Harrismith

 

11-jarige jongen apetrots met zijn Voorschoten '97-tenue

 

Het hele gezin was naar buiten gekomen voor het Nederlandse bezoek

 

Ook hebben we in Hluhluwe een kijkje genomen op een zondagmiddag bij twee wedstrijdjes die zwarte Zuid-Afrikanen speelden. De staat van het grasveld was zo erbarmelijk dat wij in Nederland onze hond er niet op uit zouden laten, maar hier speelden de teams met heel veel overgave en plezier een wedstrijdje. De jongste spelers waren 12 jaar oud en hun oudste teamgenoten ca. 30 jaar. Niemand werd ontzien, bikkelharde tackles, fraaie technische hoogstandjes en dom balverlies wisselden elkaar in hoog tempo af. Die twee blanke Nederlanders langs de kant werden nieuwsgierig aangestaard, maar al snel werd contact gezocht. Het was even vreemd, maar eigenlijk vonden spelers en toeschouwers het wel interessant en na iedere geslaagde actie in het veld werd even naar de zijkant gekeken of die blanke Nederlanders het wel hadden waargenomen. De grensrechters werden uit het publiek gehaald. Vlaggen hadden ze niet, maar een stok met een plastic zak eraan was een prima alternatief. Lijnen stonden er niet op het veld, maar pionnen vormden een duidelijke afbakening. Tenues hadden de spelers wel, maar de teams leenden elkaar voetbalschoenen, zodat niemand op blote voeten hoefde te voetballen. Een compleet andere wereld, maar ook in Zuid-Afrika werd met heel veel plezier gespeeld. Wie ons Sportpark Adegeest in ogenschouw neemt, waant zich in een Voetbalwalhalla vergeleken met de veldjes zoals in Hluhluwe. Hoewel de faciliteiten een verschil van dag en nacht zijn, was het voetbalplezier er op dat veldje in dat Zuid-Afrikaanse plaatsje niet minder om. Ook werd nog maar een sduidelijk, dat voetbal verenigt. Overal.

 

Het veldje langs de weg heeft ooit betere tijden gekend

 

Toeschouwers en de grensrechter met die aparte vlag

 

Hans Douw en de gebroeders Van der Valk verzorgden op 11 juli de Voorschotense inbreng bij de finale tussen Nederland en Spanje, die helaas uitmondde in een 0-1 nederlaag. Wellicht dat we daar nog iets van teruglezen op onze clubsite.

 

JR