Zondag 1 heeft geen kind aan Scheveningen: 4-1
Zondag 1 heeft geen kind aan Scheveningen: 4-1
Peter Kerkhof debuteert (eindelijk) met overwinning
Het heeft even op zich laten wachten, net als dit verslag trouwens exuses daarvoor, maar afgelopen zondag was het dan zover. Peter Kerkhof beleefde zijn vuurdoop als hoofdtrainer van de zondagtak van Voorschoten '97. De Alphenaar doorstond de proef glansrijk, want zijn ploeg won op Adegeest met 4-1 van Scheveningen.
Op dinsdag 17 november werd Kerkhof voorgesteld als nieuwe trainer en stond hij voor het eerst met de groep op het trainingsveld. Twee dagen eerder was hij nog aandachtig toeschouwer geweest bij GONA - Voorschoten '97, de topper die de geelgroenen met 2-1 verloren. Het was tevens het laatste duel met Henk Fransen – bijgestaan door ‘good old’ Loek Helder - als eindverantwoordelijke op de bank. Het interim-duo verving tijdelijk de plotseling gestopte Fokke van der Reijd, die het trainerschap niet langer kon combineren met zijn werkzaamheden bij defensie, en deed dat met twee overwinningen in drie wedstrijden zeker niet onaardig. Desondanks deed Fransen na de aanstelling van Kerkhof graag weer een stapje terug.
Sindsdien was het echter tevergeefs wachten op het officiële debuut van de oud-keeper. Oefenwedstrijden speelde zijn nieuwe ploeg in overvloed (en met succes), maar van een competitieduel wilde het maar niet komen. Het winterse weer was keer op keer spelbreker en waren de weergoden de velden in de regio eens wel gunstig gezind dan gooide onvoorziene zaken (het tijdelijk uit de competitie nemen van HS Texas/DZB en het plotseling overlijden van een leider van Laakkwartier) wel roet in het eten. Vorige week zaterdag werd er in het Leidsch Dagblad zelfs stilgestaan bij de opmerkelijk lang uitgestelde ‘ontgroening’ van Kerkhof. Maar acht dagen later kwam het er dan toch van.
Voorschoten had nog wat goed te maken tegen Scheveningen. In de uitwedstrijd (1-1) verspeelden de groengelen twee kostbare punten in de strijd om mee te doen om de bovenste plaatsen. Op basis van kwaliteit volkomen onnodig, maar na een middag van collectief falen mochten de bezoekers zich zelfs nog in de handen knijpen met een punt. Toch was tijdens het treffen op Sportpark Houtrust wel duidelijk geworden dat Voorschoten voor de return meer te vrezen had van zichzelf dan van de tegenstander. Een Voorschoten in redelijk goede doen moet normaal gesproken een maatje te groot zijn voor de club uit de badplaats. Zo bleek zondag eens te meer. Zonder groots te spelen – veel jongens hadden na al die weken op ‘biljartlakens’ (lees: kunstgrasvelden) te hebben gespeeld ineens wel heel vaak ruzie met de bal op de hobbelige groene wei - werden de Hagenaars naar een 4-1 nederlaag gespeeld. De thuisploeg kon zich zelfs een uitermate zwakke openingsfase, waarin de organisatie niet stond, permitteren. Maar na wat Scheveningse speldenprikjes nam Voorschoten het heft stevig in handen. Het offensief leverde voor rust twee doelpunten op. Eerst rondde Dario Tunjic prima voorbereiden werk van Eelke van Dijken af, op slag van rust plukte Mike Nikic een voorzet vanaf rechts uit de lucht om de bal vervolgens heel beheerst in de verre hoek te schuiven. Daarmee leek het tweede bedrijf als een formaliteit af te kunnen worden gedaan, maar de koek was nog niet op, want in de dying seconds van de eerste helft deed Scheveningen nog iets terug. Daarbij had het wel de hulp van scheidsrechter Straver nodig, die het volkomen legitieme vlagsignaal van Siem Stolk negeerde, waar hij dat aan de andere kant tot twee keer toe – in toch minstens dubieuze gevallen - weigerde te doen.
Voorschoten liet zich echter niet van de wijs brengen en drong de tegenstander ook na de thee ver terug. Kevin Hendriks en Dario Tunjic lieten echter na de wedstrijd vroegtijdig in het slot te gooien. Een kwartier voor tijd leek de beslissing alsnog te vallen. In een woud van benen viel een lage corner van Mike Nikic bij de eerste paal zomaar binnen. Maar weer zorgde een moment van verslapping direct na een Voorschotens doelpunt ervoor dat de spanning bleef. Scheveningen zocht bij de aftrap meteen de diepte en Abdel Lamrabette dacht het gevaar onschadelijk te kunnen maken door zijn doelgebied te verlaten. Op het stroeve veld stroopte de bal echter dusdanig dat de doorgelopen spits net iets eerder ter plaatse was. Die werd vervolgens door de onfortuinlijke doelman getorpedeerd. Hoewel assistentie in de buurt was en er waarschijnlijk geen echte doelkans ontnomen werd, was Straver – al dan niet beïnvloed door de Scheveningse klaagzang – onverbiddelijk: een directe vrije trap en bovendien een rode kaart! Met Lamrabette verliet ook Robert Toret het veld, die door Kerkhof werd opgeofferd om de entree van reservekeeper Chris van der Mijn mogelijk te maken. Gelukkig hoefde de jongeling de bal niet meteen uit het net te vissen, want de vrije trap die restte, zeilde uiteindelijk net langs de voor Voorschoten goede kant van de paal.
Ook in ondertal liet Voorschoten zich niet terugdringen, sterker nog, de tien overgebleven geelgroenen gingen onverstoorbaar door met de aanval zoeken. Aan één daarvan hield de thuisploeg een vrije trap aan de linkerkant van het strafschopgebied over. Hendriks ontfermde zich daarover en werd door Kerkhof gesommeerd de bal bij de eerste paal neer te leggen. De middenvelder deed wat zijn trainer van hem vroeg en al snel bleek waarom: een attente Eelke Van Dijken tikte de bal met de punt van zijn schoen achter de verbouwereerde Scheveningen-goalie en maakte zo aan alle onzekerheid een eind.
Met de drie punten op zak deed de zondag 1 goede zaken. GONA won de topper van Laakkwartier en behield zo de leiding in 3C. Voorschoten staat voorlopig zesde, maar de huidige ranglijst geeft een behoorlijk vertekend beeld. Zo heeft nummer drie, Blauw Zwart, vier punten meer, maar speelde het ook drie wedstrijden extra. Net als Verburch (vierde) trouwens, dat voorlopig nog wel twee punten boven de groengelen staat. Vredenburch heeft één punt meer, maar had daar wel maar liefst vier (!) wedstrijden meer voor nodig. Voorschoten kan de komende weken dus de nodige plekken gaan klimmen. Te beginnen met a.s. zondag als datzelfde Vredenburch als gastheer fungeert voor Kerkhof en consorten. Een belangrijke pot dus voor de Voorschotenaren, maar ach, dat zijn het in deze fase van de competitie allemaal. Nog elf finales in een krappe twee maanden en we weten meer!