Mag het ietsje minder…

 

 

Deze keer een heerlijk pril lenteweertje, een opgewekt sfeertje onder de toeschouwers, niets aan het handje……zou je zeggen. Totdat, dit was nog voor de wedstrijd, er een echtelijk meningsverschil (zo zullen we het voor het gemak maar even noemen) ontstond in de kleedkamer. Nancy richtte namelijk haar elegante wijsvinger op haar nietsvermoedende echtgenoot, ook wel Pieter genoemd. Het ging geloof ik over het goede voorbeeld geven aan de kinderen. Een normaal mens ervaart dit alsof er auto tegen z’n huis rijdt en is die dag dan niets meer waard. Pieter wist er echter op het nippertje een komische draai aan te geven en heeft daarmee de toon gezet voor een luchtige ochtend.

Tsja, en dan de wedstrijd. De E7 heeft onmiskenbaar de stijgende lijn te pakken maar heeft dit tot nu toe niet altijd weten om te zetten in een mooi resultaat. Zou het dit keer wel lukken?

De beginopstelling mocht er wezen met een volledig fitte selectie. Het werd dit keer weer een 1-3-3 opstelling met Jarno deze keer als doordekkende schaduwspits. Het begon ‘veelbelovend’ met een snel tegendoelpunt (0-1)…..’Ze waren aan het snurken’…volgens Harald. Even dacht ondergetekende maar ook de overige toeschouwers dat het mis zou gaan want de tegenstander was vaker naar de McDonald’s geweest dan onze jongens, aan het lengteverschil te zien. Niettemin was het toch Voorschoten dat gelijk maakte door een mooie kopbal van Frans. Daarna werd een prachtige aanval met een mooie voorzet van Jarno bekroond met alweer een doelpunt met het hoofd, maar deze keer van Colin (2-1). Daarna was de ban en eigenlijk ook de tegenstander gebroken en wist Voorschoten met werkelijk subliem aanvalsspel de tegenstander verder te ontwrichten. Een volgend doelpunt kon dan ook niet uitblijven. Het was dan ook weer Colin, op aangeven van Jarno die er 3-1 van maakt. Het leek wel of Voorschoten het 1 keer raken tot hogere kunst had verheven want het samenspel zag er allemaal zeer goed uit. UVS zag het eigenlijk niet meer zitten en zeker niet toen Jesse zijn 1^e (Jes!) doelpunt maakte (4-1). Daarna toch nog een tegendoelpunt (4-2) maar dit werd al snel weer beantwoord met een doelpunt van wederom Colin (5-2) en dat was tevens de ruststand. De 2^e helft gaf eigenlijk hetzelfde wedstrijdbeeld. Vloeiend aanvalsspel in combinatie met sterk verdedigings- en keeperswerk dat werd vertaald naar nog meer doelpunten door Jarno (6-2), Frans (7-2) en natuurlijk Ben (8-2). Dit was tevens de eindstand die trouwens doet denken aan de koffie/thee verhouding in de rust.

Een, mooie, attractieve wedstrijd en dat belooft wat voor de rest van het seizoen. 

Het was daarna dubbel feest want Colin was jarig en trakteerde op iets lekkers.

Was er dan verder geen minpuntje te melden? Ja, toch wel. De scheids, Mo (niet die rapper), floot zonder paraplu (onder het motto ‘no rain no umbrella’). Dit was toch wel even wennen voor het publiek en hopelijk doet hij dat de volgende keer beter….