Voor de D4 stond er niets meer op het spel, Noordwijk D2 had nog een theoretische kans op de titel.  Wij misten helaas Wout L en Quincy, terwijl Noordwijk uiteraard op volle sterkte (zelfs met een paar D1-spelers) was op komen draven. Het begin van de wedstrijd ging het gelijk op en Voorschoten '97 zat goed in de wedstrijd. Na een minuut of 20 was het toch Noordwijk dat op voorsprong kwam. Vraag niet hoe maar na een corner was het één van de kleinste spelers van het veld die raak kopte... Waarmee direct weer een van onze 'zwakheden' werd aangetoond:we zijn gewoon nog te lief! We moeten in dergelijke situaties gewoon wat brutaler zijn. Een klein schouderduwtje is vaak al voldoende om iemand zo uit balans te brengen dat hij niet kan koppen.   Gelukkig kwamen we vrijwel direct op 1-1. Het begon met een vrije trap net buiten de middencirkel. Terwijl iedereen dacht dat dit wel te ver zou zijn voor Sebas probeerde hij het toch weer van die afstand. En met succes: de keeper verkeek zich op de bal en Eva kon van dichtbij de rebound verzilveren!

In de tweede helft was het vooral Noordwijk dat goed voetbalde. De ruimtes werden door ons niet goed opgevuld waardoor het middenveld vooral voor de tegenstander was. De spaarzame keren dat we wel goed in de aanval gingen werden we gestuit door de twaalfde man van Noordwijk, die wel heel enthousiast de vlag hanteerde in het voordeel van zijn team.

Nadat Noordwijk op een verdiende 2-1 voorsprong was gekomen, probeerde de D4 nog een slotoffensief. Daarin schoot Eva nog een ijna via de onderkant van de lat de gelijkmaker binnen. In de blessuretijd kregen we nog een vrije trap vlak buiten het stafschopgebied maar ook die mogelijkheid was niet aan ons besteed.