Voorschoten '97 C6 KAMPIOEN!!

C6 met 1-2 verdiend langs DSO C7 door passie en degelijk spel

Voorschoten - van onze speciale verslaggever-

Een wedstrijd om het kampioenschap is altijd speciaal. Niets gaat normaal. Dat begint al bij het vervoer ernaar toe. De normale rij-indeling van auto’s is niet meer voldoende want oma’s opa’s, vaders en moeders en broertjes, zusjes of vriendjes willen mee. De aanhang telt uiteindelijk ca 30 personen…..

Chris bleek toch fit, de knie zag er goed uit. Voor de zekerheid had Bram Dido gevraagd om mee te gaan als reserve voor het geval dat de knie van Chris het toch niet zou houden. Hij zag er zaterdag nog slecht uit nl, die knie dus….   Dido deed dat graag voor zijn oude teamgenoten en dat gaf Bram wel een gerust gevoel over de degelijkheid van de verdediging voor het geval dat de knie het niet zou houden.

Ter plaatse blijkt er geen wedstrijdleiding, geen cornervlaggen, en ook geen scheidsrechter. Excuses van de collega coach. Of wij willen fluiten? Nou, eh nee. Moet er even niet aan denken dat uit de eigen aanhang iemand moet beslissen over een penalty wat wel/niet het kampioenschap kan betekenen. Uiteindelijk is een vriendelijke oude baas op Italiaanse stappers bereid de fluit te hanteren……

Met 15 minuten vertraging begint de wedstrijd. Onze C6 had besloten om met wind en zon tegen te starten en wisselde eerst zowaar van kant. Kampioenswedstrijd dus alles is in anders zoals gezegd. Ditmaal de bal: bleek zo zacht dat Bas hem omschreef als een strandbal. Ja, ook de wedstrijdballen van DSO bleken niet beschikbaar. Na enkele minuten kwam dan een andere harde bal.

De eerste helft ging het redelijk gelijk op. DSO kreeg na 7 minuten een eerste kans. Een voorzet van links zeilde hoog voor het doel langs. De rechtsbuiten van DSO leek de bal binnen te gaan koppen, maar hij kreeg de bal niet richting het doel en kopte naast. Vrij snel daarna had onze verdediging zijn zaakjes onder controle. Natuurlijk moest er af en toe worden ingegrepen, Lorenzo bleek echter overal aanwezig en greep kordaat in waar dat nodig was. Zelfs van achteruit werd er af en toe vanaf de keeper weer opgebouwd, een knappe prestatie op het knollenveld waar vele kraters normaal veldspel bijna onmogelijk maakten.

Ook voor ons waren er behoorlijk wat kansen, corners en mooie aanvallen over links en rechts. Bas had zijn wekelijkse stiftje over het doel, probeerde ook nog een klassieke Appie-Happie hakbal (voor de jongsten: bal achter je door de lucht laten vliegen, been achteruit omhoog knikken en zonder te kijken met je hak de bal, liefst vallend, in het doel schieten, met de hak dus. Eenmaal vertoond door ene R.van der Vaart …). Wat vooral belangrijk was dat we heersten op het middenveld. In tegenstelling tot vorige week wonnen we daar bijna alle duels. En Jelle liep als een echte nummer 10 nu wel meer naar voren met de bal dan rennend achter een tegenstander aan. Hij gaf zo leiding aan de aanval en daar kwamen we vorige keer niet aan toe.
Rust: 0-0
In de pauze geconcludeerd: ga gewoon zo door. Er is rust in ons spel, in alle linies en we domineren op het middenveld. Chris heeft de gevaarlijke spits goed in de tang en de knie hield het goed. Met wind mee en een lage zon in de rug gaan we nu minstens 2x scoren.

Na 6 minuten kregen we wel even een domper. Een aanval van DSO kwam voor de voeten van een DSO-speler die onhoudbaar de bal in de rechterbovenhoek knalde: 1-0 Rustig blijven en er is nog ruim tijd om dit te herstellen.

Nou, veel tijd hadden we niet nodig. Binnen een minuut kwam een aanval op rechts, de bal leek door de verdediging gekeerd en die speelden terug op hun keeper. Sander liep door, de keeper schoot de bal verkeerd weg door het hobbel de knobbel veld. De bal kwam met raar effect voor het lege doel en voor de linkervoet van Sander die de stuiterende bal beheerst met links in het doel schoot: 1-1!!! Alle voetbalvrouwen (en de rest van de aanhang) gilden het uit en Sander werd bedolven door zijn teamgenoten.

Het vertrouwen was meteen weer terug bij de C6. En ze gingen meteen door. Nu waren we echt de betere ploeg. In de 14e minuut werd op het middenveld de bal (weer) veroverd door Jelle, stoomde naar voren en gaf een prachtige dieptepass (zoals we dat van hem kennen) op linksbuiten Bas. Die kon hiermee recht op de keeper af en … hij schoot zeer koelbloedig de bal in de linkerhoek: 1-2!!  Nu ging iedereen weer uit zijn dak. De toeter werd erbij gehaald, oma’s en opa’s die nog nooit zo hoog van de grond kwamen, voetbalvrouwen die elkaar aankeken van: “goh, zo heb ik jou nog nooit gezien. En zeker niet zo gehoord!”

1-2 betekende een marge van een doelpunt naar het kampioenschap, want een gelijkspel was voldoende. Maar we bleven gewoon lekker aanvallen. De strijd was vooral in de richting van het doel van DSO. Jelle veroverde binnen 5 minuten 2 x de bal en schoot van 25 meter. Eerst met rechts, hoog en ver. Kort daarna dus nog een keer dezelfde situatie. Maar nu wist Jelle met links een zelfde schot te produceren. Schitterend hard en hoog en ver, maar de keeper wist beide prachtige schoten te keren. Het bevestigde de mooie vorm van de C6 vanavond. En achterin hield de verdediging goed stand. Soms met echte fysieke strijd, waarin Dave door de DSO-speler zelfs bij de keel gegrepen werd. Maar hij bleef rustig en onverzettelijk verdedigen. En ook Hanco, Chris, Rainier, en Lorenzo waren ijzersterk in de duels en gaven de voorhoede van DSO geen centimeter ruimte. En dan was er altijd nog keeper Bob die kordaat en zonder schroom redding bracht. Vader/coach Bram had Bob een premie beloofd bij minder dan 2 tegendoelpunten, dus ….

De tijd ging intussen lekker door. En daarmee kwam het kampioenschap steeds dichterbij. Nog 10 minuten, nog 5 minuten, nog 1 minuut. Einde wedstrijd!! KAMPIOEN!!! Niks doelsaldo, gewoon 2 punten meer dan Haagse Hout!! Wie had dat gedacht? Na 3 wedstrijden een na laatste, succes in de beker, opklimmend van plekje bij de laatste 4, naar de middelste 4, naar top 4 en dan, voor het eerst in de competitie, op de laatste speeldag: aan kop!! KAMPIOEN!!

Op het veld werden de spelers meteen gehuldigd. De voetbalvrouwen toverden flessen champagne te voorschijn. En als je die flessen schud dan wil het nog wel eens gaan bruisen en spuiten…. en er was een kampioensschaal (met dank aan Knutsel Karin), en de feestsnippers die de lucht kleurden, met de juichende spelers met hun schaal in het midden. En ene Jordy die zijn coach een champagnebad gaf …..En dan was er de champagne voor de aanhang en de Caribische hapjes van Vivian. Wat een feest, op zo’n dinsdagavond in Zoetermeer!!! Super leuk om met de jongens en de trouwe aanhang zo het kampioenschap te kunnen vieren. Wat een sfeer en dat maakt het allemaal erg leuk. En met dank ook aan Dido die uiteindelijk met zijn aanwezigheid en beschikbaarheid vooral geestelijke steun aan coach Bram heeft gebracht omdat de knie van Chris het hield. I O U!!

Ster van de week:

het hele team natuurlijk!!

,  want dit was een teamprestatie van formaat. In alle linies waren we super en er werd voor elkaar geknokt, er werd gecoacht, fouten van elkaar hersteld, zonder morren, vanuit het gezamenlijke doel! Dat is tekenend voor dit kampioenschap van jullie. Een coach van de concurrent zei het treffend: Voorschoten is het Twente van deze competitie: wat een teamgeest, sportiviteit. We gunnen het jullie!
We gaan er lang van genieten en op 19 juni er nog eens lekker op terugkijken. En op proosten!

Bram