Roodenburg B1 – Voorschoten B1 0 – 7

Na een fietsende warming up, konden we beginnen aan de wedstrijd met Roodenburg. Met onze ex-Roodenburger Azzedine op de bank een zieke Mitchel en wat gewonde spelers startte we onze wedstrijd en er werden meteen veel kansen gecreëerd. Roodenburg begon de wedstrijd met slaan maar na een rode kaart een gele kaart en een rode kaart voor de trainer werden ze wat rustiger. Met 10 man gaf Roodenburg erg veel druk en het bleek dat ze nog best wel aardig konden voetballen zolang ze maar niet praatte en hun handjes thuis hielden. Na een aantal kansen van oa. Stefan, Sam, Caner EN jawel Fabian, die met een prachtige rush mooi even de achterlijn van Roodenburg haalde was het toch onze eigen Makaay Stefan die de bal keurig achter de 1^e keeper van Roodenburg plaatste. Zo gingen we de rust in. Azzedine maakte zijn debuut op het hoogste niveau, daar waar die al zolang naar uitkeek, al ze “homies” keken toe… Na 2 minuten was het Sam die met een schot de bal langs de keeper schoot. De 2^e helft werd er zeer goed gevoetbald; we lieten ons niet intimideren en met een mandekkende achterhoede en een dieptezoekende voorhoede waren we Roodenburg veel te sterk af. Roodenburg deed zijn best maar als ze er eenmaal doorwaren stond daar altijd Djiri nog. Met blind vertrouwen kon het middenveld alweer positie gaan zoeken om de bal te ontvangen van Fabian en Djiri (of de backs) en vaak resulteerde dit in een doelpunt, het was Stefan die de 3-0 maakte en dit brengt zijn score aantal op 6, na kramp werd hij gewisseld voor de zieke Mitchel waardoor Blank voorin kwam te spelen met Caner en Ramzi.  Roodenburg probeerde maar het lukte maar niet, na wat panna’s en wat sturingen was er altijd wel iemand die de bal op kon vangen en een gevaarlijke aanval kon creëren. Caner die al maanden zit te wachten op zijn eerste killer-actie (ABN: doelpunt) kreeg vaak genoeg de kans maar liet het toch liggen. Na een mentale breuk wist Caner de bal over de keeper heen te wippen en zijn eerste (prachtige) doelpunt van het seizoen te maken, de vreugde barstte uit zijn lichaam en opeens… legde hij gewoon nog een bal in het netje… een killer hoor… 5-0

Na een wat rommelige actie stond Octay Frank de bal af waardoor Blankos ook nog aan zijn dagelijkse behoefte voldoen en stond het 6-0… de knop was al een tijdje omgezet tot show-voetbal, het balletje ging rond, hoog, laag, cross, steek alles lukte. Verdedigend was het Fabian Rens Djiri en Erik (Rik gewisseld met handblessure) die met “fysiek geweld” de grote agressieve spitsen van Roodenburg te lijf gingen en zorgden ervoor dat Dennis knap de 0 hield. Aan het eind van de wedstrijd kon Caner nog met een mooie pass de bal aan Sam meegeven en die kon het feest compleet maken door een stiftje over de keeper van Roodenburg heen te plaatsen. Het feest was compleet, met een big-smile gingen we terug naar Voorschoten waar we de A1 ook nog eens mooi met 7-0 zagen winnen. ’s Avonds nog even gezellig naar Marrakech en tot onze grote verbazing kwamen we daar Jacob tegen ghehe, we hebben hem maar een biertje aangeboden…

[ps. De scheidsrechter, een hele jonge man, die erg onzeker oogde (wij zagen de bui al hangen) floot een fantastische wedstrijd liet zich niet intimideren door alles wat naar zijn hoofd geslingerd werd, en bleef realistisch. Deze scheidsrechter zal nog ver komen! ]